The Witches of Eastwick (1987)

Vond deze film vroeger (eind jaren '80/begin '90) altijd erg goed, maar een tijdje terug weer eens bekeken en hij is nu toch wel erg langzaam en redelijk saai geworden.

Jack speelt natuurlijk wel duivels goed en ook de dames (mijn voorkeur gaat uit naar Cher!!) zijn goed opdreef.
Overigens gebaseerd op het gelijknamige boek van John Updike, waar trouwens de man gewoon een soort van mieterig achtige charmeur blijkt te zijn en niet de gehoornende himself zoals in de film.
Leuk maar nergens serieus te nemen.

Nicholson excellereert in deze grappige komedie met sterrencast. Het verhaal heeft weinig om het lijf maar er wordt goed geacteerd en e.e.a. is enorm vermakelijk. Inmiddels een kleine klasieker. Zeer goed.

De film heeft z'n leuke momenten maar is te zwak om in z'n geheel te vermaken. Een beetje verouderd blijkbaar en wat nog overschiet is een cheesy 80's komedie. De acteurs brengen het er nog wel leuk van af, maar echt acteren kan je dit niet noemen. Weinig overtuigend en zeker geen aanrader. Enkel een klassieke door de cast en het vele afspelen op tv.

Witches of Eastwick is zo één van die films waar je om één of andere reden niet omheen kunt. Of het nu de collectieve aanwezigheid van Nicholson, Pfeiffer, Cher en Sarandon is, of het nu het erg aparte verhaal van duivelse grapjasserij is, het is zo'n film waar ik op bleef stuiten en uiteindelijk voor de eerste maal bekeken met het idee dat mijn zaterdagavond verknald zou worden

Mijn avond was niet om zeep. De film was gewoon leuk zonder meer en kende weinig uitschieters. Eén van de leukst scènes was het tennispartijtje Nicholson steelt de show en komt bijzonder expressief uit de hoek : het moest er eens van komen dat hij de duivel ging spelen. Van de drie vrouwen speelt Sarandon het best en het opvallendst. Cher en Pfeiffer kregen minder interessante screentime vergeleken met haar. Vreemde film die vooral in de tweede helft goed van de grond gaat.

Goeie film waarin het hoofd van drie vrouwen op hol wordt gebracht wanneer een vreemdeling naar hun kleine stadje verhuist. Een origineel verhaal dat soms wat repetitief is. De film ziet er goed uit met strak camerawerk, een passende score van John Williams en goede special effects. Een uitstekende casting waarbij Jack Nicholson het er wel erg dik bovenop legt, en er toch mee weg weet te komen in een vermakelijke rol.

Vrij slecht.

Pas bij de intrede van Daryl Van Horne - wat klinken zulke namen altijd goed in Amerikaans Engels - komt er wat schwung in de zaak. De intro is loom en de drie huismoedertjes kunnen dat niet behelpen.

Helaas blijft Daryl Van Horne niet leuk, al heeft dat ook te maken met de drie dametjes die steeds prominenter worden. De finale is spijtig genoeg ontzettend idioot, vooral door de drukte die er omheen hangt.

Jack Nicholson schmiert er danig op los en acteert vanuit een zetel. Na een tijd wordt hij evenwel vermoeiend en dat bevestigt nog maar eens dat ik hem stukken liever zie in een ingetogen rol.

Van de vrouwtjes vind ik Cher ellendig. Susan Sarandon en Michelle Pfeiffer - misschien wel te jong voor haar rol - zijn oké.

Regisseur George Miller maakt er wel het beste van. De film is best mooi geschoten en de muziek van John Williams kan er ook mee door. Alleen is hetgeen ik zie niet echt goed.

2

Just your average, horny little devil

Met het recent kijken van Carnal Knowledge stak mijn fascinatie voor Jack Nicholson weer de kop op. Hij is een tijd één van mijn favoriete acteurs geweest (One Flew Over the Cuckoo's Nest! The Shining! Batman!), maar gaandeweg kwam hij bij mij wat in de vergetelheid terecht. Ik merkte met Carnal Knowledge dat dat niet correct bleek te zijn en toen ze deze The Witches of Eastwick uitzonden heb ik de film ineens maar eens opgenomen.

Gisteravond opgezet en hoewel The Witches of Eastwick een vermakelijke film is, is het toch vooral de performance van Nicholson die dit net dat beetje extra geeft. Dat regisseur George Miller al lastiger in te schatten was wist ik al langer (een oeuvre bestaande uit films als Mad Max met af en toe eens een kinderfilm zoals Babe ertussen is divers in mijn boekje), maar hij wist zelf precies niet helemaal waaraan en waaraf bij deze verfilming van het bekende boek van John Updike. De film voelt dan ook wat onevenwichtig aan vanwege de combinatie van humor, horror en fantasy. Niet alles gaat even mooi over in elkaar en dat is zonde. Het is voornamelijk op het einde dat de film te hard uit de bocht vliegt. De kots scènes hadden voor mij al niet gehoeven, persoonlijke voorkeur natuurlijk, maar ik vond het demonische uiterlijk van Daryl op het einde van de film nogal misplaatst aanvoelen. Soit, dat neemt niet weg dat hier eigenlijk best wel veel goeds in is te ontdekken doordat de interactie tussen Van Horne en zijn drie jonge deernen erg vermakelijk is.

Eerlijk is eerlijk, dat is vooral te wijten aan een uitstekende Jack Nicholson. Oorspronkelijk was Bill Murray ingepland voor de rol van Daryl Van Horne, maar dat is dus niet doorgegaan en daar ben ik op zich nog wel blij om. Er is volgens mij geen enkele andere acteur die de rol van your average, horny little devil zo heerlijk psychotisch zou kunnen neerzetten als Nichsolson. Hij wordt bovendien bijgestaan door een interessante cast. Hoewel Susan Sarandon een actrice is waar ik normaal gezien met een grote boog omheen loop, zijn haar vroegere films (Rocky Horror was er nog zo eentje waar ze me aangenaam verraste) wel interessanter. Cher is één van de weinige zangeressen die overtuigend kan zijn in een film en ook Michelle Pfeiffer doet perfect wat ze moet doen. Oorspronkelijk waren de rollen wat omgewisseld (Cher als Jane, Sarandon als Alexandra), maar dit werkt beter.

Beetje lastig te beoordelen dit. Een goed trio aan vrouwelijke hoofdrolspeelster en een uitmuntende Jack Nicholson maken dit de moeite waard, maar het verhaaltje is te mager voor een komedie van twee uur en het geheel gaat op het einde wat uit de bocht.

Kleine 3.5*

Wel lollig.

Uiteraard gered door een schmierende Nicholson die het weer voortreffelijk doet. Voor dit soort types is hij echt in de wieg gelegd. Het is geen hoogstaande cinema dit, maar vooral zo'n film die je voor het vermaak opzet en als je een beetje van lompe en soms foute humor houdt.

Vooraf had ik er niet veel zin in, ik keek hem vooral voor het genre. Een melige horror/komedie, maar 1 die 118 minuten duurt, ik had zo mijn twijfels. Bovendien dacht ik al dat deze film weinig met horror te maken zou hebben, en daar bleek ik gelijk in te hebben. Ik denk dat komedie/fantasy iets meer op zijn plek zit.

Het acteerwerk van de dames is niet al te bijzonder, ondanks dat ze er wel lol in lijken te hebben. Maar de types die ze spelen worden net wat te overdreven neergezet. Nicholson heeft wel geweldig gevoel voor humor en kreeg me regelmatig aan het lachen. Het is niet eens perse de humor, maar vooral de manier hoe hij het brengt die me aanspreekt.

Visueel zijn er weinig gedateerde stukken, vooral omdat Miller het allemaal een beetje practical houdt. Dus meer lol zonder te veel CGI of andere poespas, en ik denk dat dat de juiste aanpak is geweest. De trucjes zijn nu alleen wel wat simpel, maar soms nog wel lekker lomp.

De humor is trouwens ook niet minder lomp en soms behoorlijk fout en smerig. Als je daar niet zo van houdt, kan je deze film makkelijk overslaan. Je zal er niks aan missen. Ook als je er wel van houdt natuurlijk, maar dan kan je het altijd nog ter vermaak kijken. Dat lijkt ook de enige missie waar deze film daadwerkelijk voor wilt gaan.

Ik heb een aantal keer moeten lachen, vooral omdat ik eigenlijk wel hou van wat domme en lompe humor. De bombastische finale is bijvoorbeeld iets in mijn straatje, maar dat blijven subjectieve vormen van humor. De dames zijn alleen een beetje vervelend en dat de film soms nog subtiele dingetjes tussen de lompe humor stopt werkt ook niet al te best.

De film duurt ook wel wat te lang, 118 minuten is wel heel veel van het goede. Zodra Nicholson eventjes buiten beeld is zakt de film ook in, wat betekend dat Nicholson de film echt wel draagt. Maar het is gelukkig best snel entertainment. Ik kwam er best vlot doorheen, waar ik blij om was aangezien het bijna 2 uur duurt.

In mijn herinnering was dit een vermakelijke Nicholson film, maar de herziening viel bijzonder tegen. Wat een flauwe boel, waarbij de tenniswedstrijd waarbij Pfeiffer de bal met haar kont slaat het absolute dieptepunt is. Nicholson is op zich nog wel aardig, maar de rest van de film is zo slecht dat zelfs hij me niet van de minimale waardering kan weerhouden. 0,5*.

Brok jeugdsentiment waar ik wel weer eens trek in had te zien en zo geschiedde. Veel kwam weer boven, viel ook tegen, maar het vermaakte toch ook wel weer.

Het saaie leventje van de drie single lady's Suky, Jane en Alex wordt redelijk opgeschud met de aankomst van de mysterieuze heer Daryll van Horne die de leventjes van de drie behoorlijk op stelten zet en zoals het spreekwoord 'be carefull what you wish for' al zegt krijgen ze veel meer dan gewenst. De eerste fase waar Daryl de dames één voor één inpalmt heeft zowel aardige momenten als mindere momenten. Hij bespeelt ze prima, maar tot en met de fase dat ze definitief voor hem vallen en het feest hebben met het gedans tussen de ballonnen gebeurt er tevens erg weinig en is er eigenlijk niet zoveel aan, zeg maar gerust dat het allemaal wat tegen valt.

Maar gelukkig zit er op het uur een kentering in het geheel vooral wanneer de strijd met Felicia Alden losbarst en de aantijgingen richting de drie dames niet van de lucht zijn. De hocus pocus en strijd die daarna tussen alle betreffende partijen uitbreekt is vervolgens wel erg vermakelijk te noemen tot en met de finale aan toe. Sterk is sowieso ook de scene in de kerk en de stroom kersenpitten is hilarisch. Pfeiffer is uiteraard een plaatje, Nicholson natuurlijk sterk als Daryl van Horne, maar poets Veronica Cartwright ook niet uit. En ondanks tegenvallende eerste uur herpakt de film zich prima in de tweede fase en scoort daarmee een voldoende. Een 3.5 vind ik teveel, de werkelijk score zou ik ik zeggen 3.2, dus afgerond naar beneden maak ik er een 3 van.