Gyakushû! Satsujin Ken (1974)

Chiba's personage is er wel eentje dat groeit.

Niet zozeer qua uitdieping, maar doorheen de delen heen ben ik hem wel grappiger gaan vinden. Doorheen de film enkele leuke scenes weer, vooral de scene in de crematieoven.

Chiba heeft in ieder geval techniek, laat hij duidelijk zien, maar z'n stijl is echt belabberd. Hij is dan ook goed als door-fodder-rushende madman, maar wanneer er echt gevochten moet worden (zoals in de finale) is het allemaal een pak minder.

Verder een saaiig filmpje jammer genoeg. Lelijk ogend en niet erg boeiend, zelfs gezien z'n speelduur. Paar toffe scenes en Chiba zorgen voor een vermakelijke 1.5*

Leuke en vermakelijke matrial-art maar er zijn op de markt in mijn ogen tot betere te vinden dan Chiba, reageert soms veel te traag in het vechten maar heeft wel een leuke manieren van liquideren

Redelijk wat verhaal voor z'n film en dat komen de meeste spektakelfilms niet ten goede, zeker niet als het dan zo dun en flauw is als hier en zo blijft deze film een redelijke karatefilm maar ook niet meer dan dat.

***

Iets minder coole Chiba in een veel minder coole film

Aha, het derde deel van de Street Fighter trilogie. Ik wou hem al eens langer opzetten, maar vanwege het Europees Kampioenschap voetbal was het film kijken wat op een laag pitje gekomen. Gisteren was het echter een rustdag en dan is dat natuurlijk de ideale moment om nog eens iets op te zetten. Het tweede deel van Street Fighter was al wat minder dan de voorganger en ik hoopte dat de reeks zich met dit derde deel ging herpakken.

Dat is jammer genoeg niet het geval. Met The Street Fighter's Last Revenge maakt regisseur Shigehiro Ozawa zijn derde Street Fighter in hetzelfde jaar (moet een serieus werktempo zijn geweest) en hij probeert eens een andere richting uit te gaan. Het resultaat is een film die niet meteen aanvoelt als een Street Fighter film en dat is vanwege het gebrek aan actie. Weinig gevechten in ieder geval, je mist bovendien van die leuke scènes zoals de X-Ray kill of de oogballen die uit iemands hoofd poppen die de vorige films hadden, en het plot rond de gestolen tape stelt echt niet veel voor. Gelukkig weet Ozawa nog wel een paar leuke elementen in zijn film te introduceren. Zo is er deze keer eens geen irritante sidekick (jammer zelfs dat Huo Feng, die vastbesloten is om de sidekick van Tsurugi te worden, al zo snel het loodje legt) en met een Mexicaan met een belachelijk grote hoed die bovendien lasers kan afschieten is er nog wel een toffe villain.

Dit blijft een reeks die vooral steunt op Sonny Chiba en die blijft het leuk doen. Iets minder grimassen weliswaar en dat zorgt toch voor een vermindering in coolfactor maar voor de rest wel weer in zijn goede doen. Weeral diezelfde flashback van zijn jeugd had deze keer ook wel eens achterwege gelaten mogen worden. Frankie Black is een toffe slechterik, alleen jammer dat hij zo snel (hetzij wel op een coole manier) het loodje legt en Etsuko Shihomi vormt een leuk duo met Chiba. Verder weinig op aan te merken aangezien de meeste aandacht toch naar Chiba gaat.

Vreemd trouwens dat de Amerikaanse versie zo verschillend is. Ik dacht dat het hier een fout in de plotomschrijving was aangezien de Japanse versie niets met heroïne heeft te maken, maar blijkbaar vonden ze in Amerika het plot niet al te interessant en probeerden ze er een andere film van te maken. Vraag me af of dat op narratief vlak interessanter was.

2.5*

He's just a bad motherf**ker, he gets paid by people to f**k guys up.... zo omschrijft Slater het personage van Chiba in True Romance... En dat geldt ook hier al is deze minder goed dan de twee vorige Streetfighter films. Tsurugi is terug in een niet zo boeiend mafiaverhaal rond een tape. Ook het sadistische geweld neemt hier een stapje terug. Soms nog wel een harde scène, zoals een vijand die levend in een crematorium oven wordt verbrand. Ja, meer verhaal zoals anderen ook aangeven maar dit derde deel voelt vooral overbodig aan.