The Comfort of Strangers (1990)

The Comfort of Strangers is een zeer zwakke film. Niet alleen is het scenario simpelweg slecht te noemen, de twee acteurs die de film zouden moeten dragen weten zich totaal geen raad. Het pluspuntje is, zoals wel vaker, Christopher Walken. De karakters stellen niets voor en weten dan ook totaal geen sympathie bij de kijker op te wekken. En gezien het feit dat hun relatie centraal staat in de film, is de film 90% van de tijd ondermaats en zielloos.

Aardige film, die het vooral moet hebben van de laatste paar scènes. Wat daar voor zit is nauwelijks de moeite waard en ik had zelfs moeite om mijn aandacht er de volle film bij te houden. Het probleem is dat de film sowieso al geen sympathieke karakters heeft en het lijkt erop dat zelfs Paul Schrader zich niet in hen interesseerde. Daarom richtte hij zich maar op een mooie, maar ook bijzonder nadrukkelijk aanwezige camerabewegingen. Het levert een film op die geen interesse lijkt te hebben in zichzelf en daardoor krijgen wij het als kijker ook niet. Het komt ook allemaal erg formeel over, wat bedacht. Zelfs de acteurs spelen op automatische piloot; alleen Richardson geeft haar rol nog enige warmte. Walken lijkt totaal niet te acteren en raffelt zijn teksten af, maar zijn verschijning op zichzelf is gelukkig genoeg om een bepaalde dreiging in de film te behouden.

Schraders interesse in het verhaal zal dan wel in het einde liggen, dat dus alleraardigst is, hoewel het de potentiële impact mist, waarschijnlijk omdat het voorgaande niet al te boeiend is. Verder is Venetië een mooie locatie voor een film als deze en Schrader buit de omgeving gelukkig wel uit met zijn camera. Jammer dat hij het verhaal van minder leven heeft voorzien.

2,5*

Mise-en-scène en muziek zijn sterk, maar het blijft teveel aan de oppervlakte borrelen om door te dringen tot de kijker. Ik kan me zo voorstellen dat bepaalde elementen, zoals de spanning tussen de twee koppels en hun verschillen/overeenkomsten in de roman van Ian McEwan beter tot zijn recht komen dan in deze verfilming. Al is het maar omdat Christopher Walken een heel slechte rol neerzet met zijn fake Italiaanse accent. Ik ben eigenlijk ook niet kapot van Natasha Richardson, Rupert Everett en Helen Mirren. Nee, hier had echt meer ingezeten.

Schrader verzamelde toch wel wat namen voor dit nagenoeg onverfilmbaar scenario van Harold Pinter.

Het werd een vreemde film, traag opgebouwd, met voor een stuk een troosteloos verlaten (de werkelijkheid is anders) Venetië als decor.

Een zekere spanning zit er wel in omdat de kijker nieuwsgierig is waaromtrent het uiteindelijk allemaal te doen is en hoe het zal aflopen, maar, eerlijk gezegd, het was het wachten niet waard.

Onbegrijpelijk slecht.

Natasha Richardson en Rupert Everett overtuigen geen moment, lopen als een stel paspoppen door het beeld. Christopher Walken en Helen Mirren zijn dan net een heel klein beetje beter, maar ook verre van voldoende. Vervolgens nog de nodige foutjes met de continuïteit en een wat oubollig flauwe soundtrack. Maar het grote probleem daarbovenop is dat het scenario niet werkt, niet in de buurt komt van het spannende verhaal dat er potentieel in het gegeven gezeten had. Het enige dat overblijft is dat Venetie in het eeuwige licht van het golden hour in beeld komt. Mooie plaatjes, maar volstrekt onvoldoende.

Barslecht.

Veel slechter kom je ze niet tegen. Een film waar behalve de locatie alles tegenvalt. Het foute semi-zwoele sfeertje zou nog een amusante guilty pleasure hebben kunnen opleveren maar zelfs dat zit er niet in. Men pakt het bloedserieus aan, in een poging een sexy thriller te maken. Het resultaat is lachwekkend slecht. Natascha Richardson en Rupert Everett zijn van het slechtste dat ik ooit heb zien acteren.

1

Misschien is het de ramptoerist in mij, maar ik heb enorm genoten van dit jaren '90 draakje. Co-productie, allerlei grote namen, groot budget dat nooit een return of investment zou halen, Badalamenti soundtrack, weelderige set designs, Armani pakken en dat voor een erotische B-thriller met de allure van een stuiverromannetje, allemaal au sérieux en met veel bombast gebracht. Wat een geweldige periode toch, toen sleazebags zoals Joe Esterhaz een miljoen dollar konden verdienen met het neerpennen van vunzigheid. Ook de vertolkingen zijn van een 'slechtheid' die eigenlijk hilarisch en bijna artistiek is. Walken, die op een soort krampachtige wijze iedereen zijn vaag 'levensverhaal' komt vertellen, is het toonbeeld van een ongemakkelijke vertaling van boek naar scherm, maar daarom niet minder intrigerend. Of hoewel, misschien is Schrader wel subtieler dan we denken en zag hij dit zelf als één grote grap. Dat de man oprecht gevoel voor humor heeft, blijkt uit de non-sequitur scène waar de poetsvrouw in het hotel van de hoofdpersonages luidkeels PERMESSO roept, uiteraard slechts nadat ze reeds de kamer binnenstormde. Toch een bemoeiziek volkje, die Italianen.

Goeie film waarin een koppel de weg kwijt raakt tijdens een vakantie en geholpen wordt door een vreemdeling. Er wordt vrijwel niets uitgelegd hier en ook de personages blijven vraagtekens oproepen. Desalniettemin wist de film me te blijven intrigeren. De mysterieuze sfeer, het onvoorspelbare, het ongemakkelijke soms en de mooie beelden van Venetië dat een perfecte locatie vormt.