Gojira tai Mosura tai Mekagojira: Tôkyô S.O.S. (2003)

Wat een films ook.

Weer gaat Tokyo naar de haaien, tweede maal al vandaag . Film begint met een hoop nonsens die voor de gemiddelde Godzilla fan wel begrijpbaar zal zijn, maar deze brave burger vond het maar vreemd. Elfjes enzo.

Niet dat dit erg was, maakt een film als deze alleen maar leuker, want eerlijk is eerlijk, een goeie film is het niet. Maar wat maakt het als je er puur vermaak voor terugkrijgt. Acteerprestaties zijn lekker over the top cheesy, de monsters lekker rubber en/of plastiek, zinloze vernieling en een berg continuity errors. Het mag wel duidelijk zijn dat de regisseur met andere dingen bezig was.

Maar het geniaalst blijft toch Godzilla zelf. De hele film loopt ie met een geweldige uitdrukking op z'n kop. "Huh ... huh ... ... draait de camera al". Of hij lijkt de weg wel kwijt .

Na de intro begint het gevecht, ze wachten er niet lang mee, waarmee de rest van de film gevuld wordt. Hoogstaand vermaak is het niet, maar wel enorm effectief. Wat de Amerikaanse remake miste was zelfbewustzijn. Dit is nu eenmaal niet serieus, maak er gebruik van en maak er maar totale nonsens van.

3*, ik mag dit wel, als tussendoortje.

Ik dacht echt dat ik de zoveelste keiharde onvoldoende uit kon delen na een vreselijk wazig en flauw begin van de film, met die elfjes of hoe je ze ook wil noemen in de hoofdrol, waarna Mothra er weer eens bij komt. Het was me wel bekend dat ze al eerder in de reeks zaten, maar het is niet mijn ding. Anyway, een heel beroerd half uur was me dat wel. Maar als je dan al het vertrouwen in de film kwijt bent (niet zo gek aangezien het gros van de Godzilla films afschuwelijk slecht is), dan blijkt het plots enorm vermakelijk te worden.

Godzilla, Mechagodzilla en Mothra maken er een enorme zooi van in Tokio; alles mag en gaat kapot. Mothra die in een flat wordt gesmeten, Godzilla die een noodlanding over de straat maakt. Erg geinig en het zag er bij vlagen nog aardig uit ook. Mothra vind ik normaal maar vervelend, maar hier was 'ie toch wel vrij krachtig. Mechagodzilla heeft ook weinig hoogtepunten in de voorgaande delen waar hij zat gehad, maar was nu ook vrij stoer en Godzilla zelf krijgt ook tijd genoeg voor toffe daden. De film is verre van goed, maar wel leuk.

Onverwachte, amusante meevaller.

3*

Godzilla en de elfjes

Ik ben altijd wel te vinden voor een Godzilla film. Ooit eens op goed geluk een aantal van die Green Cow releases gekocht (een reeks van 10 Godzilla films met Japanse audio en Nederlandse ondertiteling die een tijd voor nog geen 3 euro in de Saturn/Mediamarkt waren te vinden, al lijken die ondertussen bijna onvindbaar te zijn) en dat kon ik wel smaken. Het was echter al lang geleden dat ik nog eens één van die releases had gevonden, maar een paar dagen geleden dan eindelijk aan mijn 9e deel geraakt. Direct opgezet natuurlijk!

Kudos dus voor Green Cow voor het überhaupt uitbrengen van de films, maar er is geen lijn te trekken in welke delen zijn uitgebracht. Dit heeft als resultaat dat deze Tokyo S.O.S. een vervolg is op een film die niet in die 10 films zit (Godzilla against Mechagodzilla uit 2002) en bovendien ook nog flink wat verwijzingen heeft naar de originele Mothra film uit 1961. Betekent dit dat dit een film is die enkel interessant is voor de die-hard fans? Neen, het lijkt me van niet. Het komt er nog altijd op neer dat we anderhalf uur kunnen kijken naar een uit de kluiten gewassen hagedis, de mechanische variant ervan en een gigantische mot die het met elkaar aan de stok krijgen. Uiteraard is Tokyo de dupe en dat resulteert in veel chaos en vernietiging, iets wat altijd fijn is in dit soort films. Beetje jammer wel van de ietwat wazige elementen in het verhaal, die elfjes hadden nu niet echt gehoeven voor mij en ook Yoshito die met machines kan praten is me iets te filosofisch voor dit soort films, maar het is maar een kleine smet op een voor de rest amusante film. Spoel ook de aftiteling nog even door, want Marvel was niet het eerste bedrijf dat een teaser naar een volgend deel toonde na de eindcredits.

Laten we er niet moeilijk om doen, het leukste aan dit soort films is de vernieling van een stad. De cast kan me dan ook iets minder boeien, al vind ik het wel leuk dat Hiroshi Koizumi is teruggekeerd voor de rol van Dr. Shinichi Chujo. De laatste keer dat hij die speelde was bijna 40 jaar geleden in de eerste Mothra film. Mechagodzilla heeft trouwens ook wel een serieuze update gekregen sinds de versie die ik in Godzilla VS Mechagodzilla uit 1974 had gezien. Ziet er wel erg cool uit en dat kan ook gezegd worden van Mothra die een paar erg toffe scènes heeft. Het prijsbeest is en blijft natuurlijk Godzilla zelf en die ziet er hier ook weer erg indrukwekkend uit.

Blijft toch een fijne franchise als je het mij vraagt. Hier en daar wel eens een minder deel natuurlijk, maar over het algemeen weinig op aan te merken. Toffe effects, een leuk tempo en een goede afwisseling qua monsters. Moet toch ook eens beginnen aan die andere monsterfilms, lijkt wel erg fijn spul tussen te zitten.

3.5*