Trick or Treat (1986)

De vermakelijkste jaren '80 heavy metal/hard rock horror die ik tot op heden heb gezien. Het idee dat deze muziek gemaakt en beluisterd word door een stel duivelaanbidders is natuurlijk al behoorlijk gedateerd, maar weet zelfs tot heden ten dagen te zorgen voor prima vermaak.

De effecten zijn nog verrassend goed en de soundtrack van rockband Fastway weet de sfeer prima te zetten.

De karakters worden inderdaad wel erg stereotype neergezet, maar dat zorgt juist alleen nog maar voor meer vermaak. Naar mijn mening een erg toffe, onderschatte jaren '80 horror die het goed zal doen bij de meeste liefhebbers van jaren '80 pulp.

In 1980 ontstond er in Amerika een paniek voor satanisme door de publicatie van een boek geschreven door de Canadese psychiater Lawrence Pazder en zijn patiënt Michelle Smith over een satanische sekte van rijken en elite die kinderen ritueel misbruiken. (eveneens de basis van het complot wat de QAnon-beweging aanhangt)

Als in 1984 diezelfde Pazder optreed als adviseur tijdens het McMartin-voorschoolse proces zit de angst er in heel Amerika goed in. Tja en heavy metal-bands ‘flirten’ met satanische symboliek in hun song- en albumtitels en zijn de grote boosdoeners.

In 1985 pleegde twee jonge mannen zelfmoord nadat ze naar een LP van de band Judas Priest luisterde. Men beweerde dat het verborgen berichten bevatte als je het nummer "Better by You, Better than Me" achterstevoren afspeelde. Volgens mij is niemand er ooit in geslaagd om een ​​samenhangende boodschap te vinden door dit te doen en de Metalband werd uiteindelijk dan ook vrijgesproken.

Dat concept van achterstevoren afdraaien van een LP die een demon oproept is zeer goed: er zit dus veel potentieel in het idee! Echter richt deze film zich meer op andere richtingen. Waardoor je meer het plot van het onbegrepen gepeste jongentje op een Highschool die stiekem verliefd is op een meisje, krijgt. Er zijn af en toe wilde effecten waarbij gezichten uit de stereoluidsprekers proberen te komen, orensmelten of anti-heavy metal-campagnevoerderster uit een tv-scherm wordt gerukt.

Naarmate het einde nadert, lijkt het alsof de regisseur zich plotseling realiseert wat voor onzin het is, en overgaat vervolgens op een onvast ironisch gevoel voor humor. De heavy metal-score is voor liefhebbers misschien best goed maar doordat het teveel aanwezig is nu irritant. Cameo's van metal-bekende zijn er natuurlijk ook zo is Ozzy Osbourne een predikant op tv en Kiss-bassist/zanger Gene Simmons een radiopresentator. Voor een goede horrorfilm had meer bloed nodig, maar het heeft tenminste wat onfunctionele naakt, het is niet slecht maar ook niet geweldig.

Erg cute, deze charmant vormgegeven tienerhorrorfilm die voor de fans van het desbetreffende muziekgenre natuurlijk een absolute must is. Regisseur Charles Martin Smith tovert zeker in de tweede helft genoeg sfeervolle beelden en bombastische scenes tevoorschijn om geen verveling toe te laten slaan, waardoor het matige acteerwerk en ondermaats belichte concept niet al te vermoeiend worden. Op het vlak van griezelscenes had Trick or Treat gerust beduidend bruter en onvoorspelbaarder mogen zijn en Gene Simmons jaagt weinig angst aan, maar het vermaakt zeker rondom de koude dagen in oktober uiterst degelijk.