Double Indemnity (1944)

Mijn 8e Wilder, deze 'Double Indemnity' en zoals ik gewend ben van één van mijn favoriete regisseurs is ook deze film gewoon goed. Ondanks dat is deze prent helaas niet zo geweldig als ik had gehoopt.

Dat ligt 'm vooral aan het (grotendeels) ontbreken van de spanning, omdat het einde natuurlijk direct al wordt prijsgegeven in het begin van de film. Gelukkig is Billy Wilder een held in het creëren van een prachtig zwart-wit LA-sfeertje ( ) en valt er genoeg te genieten. Het verhaal(tje) is ietwat simpel, maar de film kent klasse personages een fijn scenario en een aantal uitstekende scénes.

Nu maar weer op naar de volgende film van regisseur Wilder, hoogstwaarschijnlijk The Lost Weekend. De beste man heeft me nog nooit teleurgesteld.. en ik hoop dat dat ook niet gaat gebeuren.

Ik ben een groot liefhebber van èn Billy Wilder (23 van zijn 27 films gezien) èn Raymond Chandler (al zijn boeken in de kast) èn film noir, dus alles wijst erop dat ik Double indemnity een geweldige film zou moeten vinden, maar helaas is dat niet het geval. Prima plot, fraai camerawerk, uitstekende regie, maar Fred MacMurray is een oninteressante acteur (hoewel niet ongeloofwaardig als Jan Modaal die valt voor de charmes van een femme fatale) en Barbara Stanwyck voor mij gewoon niet sexy genoeg om die femme te zijn, zodat ik de sex tussen hen ook niet kan "proeven" en alleen Edward G. Robinsons sterke en amusante rol (de manier waarop hij zijn baas de waarheid zegt!) voor mij overeind blijft. Ook een herziening heeft helaas niets aan mijn mening veranderd. De kwaliteit van deze film staat voor mij buiten kijf (om nog maar te zwijgen van zijn belang voor de filmgeschiedenis), maar een persoonlijke klik heb ik er niet mee.

Het zit goed in elkaar. Eerst de ontmoeting tussen Walter en Phyllis die door de subtiele flirterij leuk is om te zien, daarna de moord die redelijk interessant uitgedacht is en daarna de zeer sterke scenes waar voor Keyes de waarheid langzaam maar zeker aan het licht komt. Boeiend en intelligent gedaan.

Het is gewoon lekker vlot (letterlijk ook, wat praten ze snel).

ik ben redelijk snel mijn aandacht kwijt, en deze film wist me behoorlijk lang te boeien, dus dat zegt al wel voldoende. Alleen de laatste twintig minuten vond ik wat gaan slepen. Had net wat sneller afgewikkeld mogen worden en vond het ook net niet boeiend genoeg meer toen ook die Nino nog eens een rol in het geheel begon te spelen.

Verder prima, over het geheel genomen een interessantere film dan Sunset Blvd. Moet maar eens wat meer Billy Wilder gaan bekijken, ik hou wel van de manier waarop hij schrijft.

4*

That's a honey of an anklet you're wearing, Mrs. Dietrichson

Billy Wilder is zo'n regisseur die bijna altijd wel op een hoge score kan rekenen, maar waar ik nooit actief naar op zoek ben gegaan. Sedert kort is daar verandering in gekomen via het uitstekende Witness for the Prosecution. Ik ben echter nog niet aan de helft van Wilder's oeuvre gekomen en toch valt het op dat zijn werk niet altijd even vlot is te vinden. Een kans om deze Double Indemnity op het grote scherm te zien laat ik dan ook niet liggen.

En Double Indemnity mag er zeker en vast zijn. Het is niet mijn favoriete Wilder film tot nu toe (zijn twee Marilyn Monroe films hebben net dat beetje extra als je het mij vraagt), maar dit komt toch wel erg dicht in de buurt. Het enige punt van kritiek is de wat zoutloze opening waarin eigenlijk meteen al de spanning onderuit wordt gehaald. Gelukkig blijft de film nog altijd wel inventief (dat Mrs. Dietrichson iets te maken ging hebben met de moord op de eerste vrouw van Mr. Dietrichson was wel te verwachten, maar dat Zachetti er nog voor iets ging tussen zitten had ik dan weer niet verwacht) en zit het geheel degelijk in elkaar. Dat is vooral te wijten is aan een erg lekker lopend plot rond het plannen van de perfecte misdaad, iets dat me altijd wel weet te boeien, en natuurlijk het ineen stuiken van dat perfecte plan. Wilder neemt de tijd om het allemaal uit de doeken te doen en slaagt er bovendien nog in het allemaal vrij luchtig te houden. Keyes is sowieso al een schitterend figuur (die scène bij de grote baas is geweldig), maar ook Neff en Phyllis zijn gewoon interessante personages.

Die bovendien nog eens door een uitstekende cast worden ingevuld. Recentelijk toevallig een paar Edward G. Robinson films gezien en de man begint me meer en meer te kunnen bekoren. Heb hem nooit slecht gevonden, maar dit is toch alweer de zoveelste rol die hem erg goed afgaat. Nooit echt zo'n enorme fan geweest van Barbara Stanwyck en een echte femme fatale is ze nog net niet (ze mist net dat beetje dat bijvoorbeeld een Ava Gardner wel heeft), maar ook op haar erg weinig op aan te merken. Ik ben Fred MacMurray enkel nog maar eerder in The Apartment tegengekomen (toevallig ook een Billy Wilder film) waar hij niet echt een indruk achter liet, maar hij draagt de hoofdrol met verve. Deed me, zeker in het begin, wel wat een James Stewart denken.

Een film noir komt altijd beter tot zijn recht in een zwartwit setting met flink wat sigarettenrook en dat beseft Wilder gelukkig ten volle. Visueel ziet het er allemaal degelijk uit, de cast zit ook goed en op narratief gebied valt er genoeg te beleven. Ik heb Stalag 17 en Sunset Boulevard nog liggen, moet ik ook maar eens aan beginnen.

4.5*

En ik maar denken dat het destijds in de mode moet zijn geweest. Gek haar blijkt een pruik te zijn. Aha. Niet de meest spannende dame, maar afdoende voor wat ze te doen krijgt. Iets dat opgaat voor de hele film. Het is gemakkelijk instappen en meegaan in dit mislukte plannetje. Hoe de vork zo ongeveer in de steel zit, is natuurlijk niet verrassend, maar zonder dat het biologeert of wat dan ook, heeft het wel een plotje dat je bij de les houdt.

Los van het bekende ingrediënt, is er die bedachtzame blik wanneer Walter instemt met de moord. Net wat te opzichtig, zoals de gladde dialogen dat ook wel eens willen zijn, maar daar weet MacMurray wel raad mee. Robinson is op dreef met zijn innerlijke mannetje. Een scherp en verbeten baasje, al zou je denken dat de speurneus die goedkope parfum zou opmerken. Hoe dan ook; een onderhoudende noir, niks meer, maar ook niks minder.

Barbara Stanwyck is schitterend als femme fatale in deze film noir die moeiteloos de concurrentie aangaat met de allerbeste thrillers in het genre ooit en werkelijk gedurende de volle lengte blijft boeien.

Dit is de oudste film van Billy Wilder die ik zag, maar welk een prachtig en veelzijdig oeuvre heeft die man nagelaten !

Is het thema al dikwijls in films gebruikt, de uitwerking van het intrige, de sfeerschepping, de boeiende, suspensvolle opbouw zijn werkelijk subliem.

De film ving 7 Oscarnominaties maar er mochten er toch wel een paar verzilverd zijn geworden, al was het maar Barbara Stanwyck, steeds bewonderd om haar energieke, doorgaans voor de tijd uitdagende manier van acteren, terwijl Fred MacMurray en zeker Edward G.Robinson de sterke cast vervolledigen.

Keurige dialogen en smaakvolle soundtrack.

Billy Wilder is achteraf bezien wellicht de vaardigste regisseur uit het Hollywood-tijdperk. Van 'Double Indemnity' maakt hij wel heel nadrukkelijk een film noir. Soms zie je op de donkere beelden haast niet wat er gebeurt, maar het is telkenmale net genoeg. Schaduwen vallen ook veelvuldig over de hoofdpersonen, zodat je weet: oeioeioei, dat gaat niet goed aflopen daar.

Een verzekeringsagent maakt samen met de knappe echtgenote van een oliemagnaat een plan om hem te vermoorden en er samen met het geld van zijn levensverzekering van door te gaan.

Double Indemnity (ik dacht eerst dat het 'Double Identity' was...) is een degelijke film uit de hoogtijdagen van de Film Noir. De film is mooi opgenomen in de typische zwart-wit-stijl met clair obscure-achtig schaduw gebruik. Het verhaal is niet onaardig, maar ook niet bijzonder origineel. In Hollywood is de regel dat een misdadiger nooit onbestraft mag blijven, en daardoor is de film ook niet zo spannend.

De film doet opzich wel Hitchcock-achtig aan, al denk ik dat die meer de nadruk had gelegd op de Suspense en de angst om ontdekt de worden. Wilder doet dat natuurlijk ook wel aardig, maar zonder Hitchcock's beeldtaal.

Al met al een vermakelijke en vakkundig gemaakte Film Noir, maar in mijn ogen geen top 250-materiaal.

Terechte klassieker absoluut. Spanning zat erin, femme fatale werd geweldige gespeeld. Gebruik van schaduwen zat goed. Plottwist zag ik (kan aan mij liggen) niet meteen aankomen. En vooral Barton Keyes stal de show, film die de tand des tijds moeiteloos doorstaat, net niet uniek genoeg om de volle mep te geven maar een wel verdiende 4,5* .

“Do I laugh now, or wait 'til it gets funny?”

Geweldige klassieker. Billy Wilder heeft met Double Indemnity een ingenieuze film noir gemaakt met een MacMurray, Stanwyck en Robinson die er voor zorgen dat het verhaal ook echt meeslepend wordt. Geweldig spel van dit trio, die je langzaam meeslepen in een moeras van lust, bedrog, macht, geldwellust en moord.

Het script zit perfect in elkaar en Wilder kiest voor een wat afstandelijke aanpak, wat hier goed werkt. Want vanaf de eerste seconde geloof je eigenlijk niet in de verliefdheid tussen Walter (MacMurray) en Phyllis (Stanwyck), en hun plan voor moord is gedoemd tot mislukken. Hoe goed deze ook in elkaar steekt. De laatste scene is dan ook de kers op de taart en een passend einde. In het laatste gedeelte kiest Wilder niet voor een explosieve finale, maar laat de acteurs hun werk doen en het verhaal tot een natuurlijke conclusie komen.

Walter Neff (Fred MacMurray) is geen door en door slecht slechtpersonage, maar een besluiteloze antiheld die zich halverwege tussen twee aantrekkingspolen bevindt. Aan de ene kant is er Barton Keyes (Edward G. Robinson), die staat voor betrouwbaarheid, statistieken, logica en beroepsernst. Een typisch trekje is dat hij z'n zakken aftast naar een lucifer, waarna Neff een wonderbaarlijk trucje uithaalt door er een aan te steken met z'n duimnagel. Aan de andere kant is er de lokroep van de bekoorlijke Phyllis (Barbara Stanwyck): femme fatale, zwarte weduwe en boze stiefmoeder ineen.

Het verhaal wordt verteld vanuit het standpunt van de dader. De tijdsduur van zijn bekentenis komt overeen met de werkelijke tijd, maar de meeste gebeurtenissen worden in flashbacks verteld, met de voice-over als verbinding. De klassieke driedeling wordt gevolgd: planning, uitvoering en problemen achteraf. Een slimme plottechnieken is dramatische ironie, wanneer de kijker Phyllis achter die deur ziet staan, terwijl Keyes haar niet kan zien. Een andere vondst is het moment waarop Jackson Neffs gezicht meent te herkennen maar het niet kan plaatsen. Doordat de toeschouwer meer weet dan de personages, komt hij mee in de schoenen van de dader te staan.

James M. Cain verplaatste het misdaadverhaal naar de stad, waar een zakelijke, materialistische mentaliteit heerst. Het taalgebruik bevat beeldspraak, maar is onomfloerst, met een hoog tempo en zonder overbodige woorden.

Jean Heather heeft een mooie nevenrol als de rebelse stiefdochter. Haar acteercarrière zou drie jaar later eindigen toen ze aan een auto-ongeval littkens in het gezicht overhield. Bess Flowers speelt dit keer de secretaresse van baas Norton en heeft één kort zinnetje. Raymond Chandler, die het script maakte, heeft een cameo als lezer van een boek na zestien minuten.

Typische noirelementen zijn de sigarettenrook, de schaduwen en de Venetiaanse jaloezieën. De kostuums van Edith Head en de speciale camerahoeken doen Phyllis er afwisselend uitzien als een verleidster en als een wraakengel. Stijl, inhoud en verteltechniek vormen een uitgekiend geheel.

Ik heb nog maar heel weinig oude films gezien maar me dunkt dat deze film z’n reputatie als beste film noir waar maakt want de film is volmaakt en evident paradigmatisch: als je deze film hebt gezien dan weet je opeens waar zo veel andere regisseurs de mosterd vandaan halen. Want alle elementen van de film, zoals de hoofdpersoon als verteller en het misdaadverhaal en de sfeer en het taalgebruik, zijn heel herkenbaar en lijkt de moderne film als zodanig mede te hebben gedefinieerd: je krijgt de indruk dat misschien wel de helft van alle films na WO II zo’n film als deze hebben willen imiteren zonder echter de perfectie ervan te evenaren.

Het verhaal is briljant: zowel ingenieus als superspannend. Het geniale van het verhaal blijkt ook uit het feit dat de film meteen aan het begin de uitkomst verklapt maar dat je toch de hele film op het puntje van je stoel zit in spanning van wat gaat gebeuren: waar je bij andere films rustig af en toe op je horloge kunt kijken, eist deze film elke seconde je aandacht op omdat hij zo spannend is en je niets wilt missen. De film is duister in de zin van cynisch of tragisch zoals de metafoor van de bus die in de film zelf wordt verteld: als je samen een moord hebt gepleegd dan kun je niet in je eentje onderweg uitstappen maar dan zit je aan elkaar vast tot aan de eindhalte: het kerkhof. En de film is ook noir in de zin dat er geen goede mensen of helden in deze wereld optreden: er zijn slechts slechte mensen, waarbij de ene slechts nog verdorvener (“more rotten”) is dan de ander, en hun slachtoffers.

Ten slotte is het taalgebruik van de film typisch noir (ik herken het in ieder geval van alle latere neo-noir films) maar is in deze film ongekend prachtig zoals bv. “I couldn't hear my own footsteps. It was the walk of a dead man.” De uitspraken hebben ook vaak humor waarbij het mij opviel dat je diezelfde grappen nog steeds vaak hoort zoals het “Ik hou ook van jou” in reactie als de ander naar je uitvalt en bv.

“Now I suppose I get the big speech. The one with all the two dollar words in it. Let's have it, Keyes.” – “Walter, you're all washed up.” – “Thanks, Keyes. That was short anyway.”

De film is één groot genot en krijgt de volle vijf sterren. Ik heb ‘m zelfs een plek in mijn Top 10 films aller tijden gegeven.

Goed dat de Belg plek inruimt voor klassiekers als deze. Hoewel de voiceover (als een confessie) weinig ruimte laat om nog te kunnen denken dat het met de verzekeringsagent eind goed-al goed zal kunnen eindigen. MacMurray heb ik altijd een houten klaas gevonden. Edward G. Robinson was klassiek op dreef. Niet zo'n Billy Wilder mijlpaal als The Apartment, Witness For The Prosecution en Sunset Blvd.

Double Indemnity stond al een hele tijd op mijn lijstje. De verwachtingen voor het regiewerk van Billy Wilder waren hoog gespannen na pareltjes als The apartment en Sunset Blvd. Ook de films die ik zag met

Marilyn Monroe waren best vermakelijk. Deze Double Indemnity hangt er wat tussenin. Steengoed, maar niet de meesterwerken van de eerste twee genoemde.

Wilder slaagt erin een uiterst intrigerende en spannende film noot te draaien. Het is knap om de kijker bij de les te kunnen houden wetende dat je perfect weet hoe het afloopt. Aan de hand van een voice-over en een daaropvolgende flashback die het verhaal vertelt, creëert Wilder een extra schwung aan het verhaal. Ook de speling met licht en donkereven een mysterieuze sfeer. Het verhaal is niet bijster origineel, maar Wilder verheft het boven de middelmaat met zijn uitstekende regie.

De acteerprestaties waren top. Ook de dialogen die erg scherpzinnig waren, waren van een hoog niveau. Edward G. Robinson stak er wat bovenuit als de excentrieke Keyes. Het was telkens een genot hem bezig te zien. Maar ook de flamboyante Fred MacMurray moest niet onderdoen. Hij geeft uitstekend gestalte aan de verkopende praatjesmaker. Tot slot was Barbara Stanwyck een ideale femme fatale die letterlijk over lijken gaat.

Dikke 4,0*, 17/20! Erg van genoten!

Tja.

Ik was de laatste tijd een beetje in de war waarom die oude films me niet altijd even goed smaken. Nou, hier vond ik die reden wel erg goed in terug. Die romantiek ging me wel heel erg irriteren. Het voelt zo nep aan, waarbij het niet op me over kwam.

Die soundtrack kan ook echt niet. Het leek wel een soort Marvel slotfase, veel te bombastisch op rustige momenten. Stanwyck was gewoon irritant, vond haar ook niet heel knap eigenlijk .Dat het zwart-wit is, kan Wilder niet veel aan doen en daar trek ik niets voor af.

Niet heel theatraal (gelukkig) en McMurray voert zijn rol bijzonder goed uit en tilt de film naar een hoger niveau. Echter, de "perfecte" moord was helemaal niet zo perfect in mijn ogen. Hoe abnormaal wil je je nu precies gedragen? Alsof ze gewoon ontdekt willen worden. Maar daar moet je blijkbaar overheen kijken.

Ook niet erg boeiend, voelde geen moment spanning. Ik vond het niet echt saai, dat dan weer niet, maar echt heel goed, laat staan top 100 materiaal vind ik het absoluut niet. Het voelt niet alleen door het acteerwerk, maar ook gewoon door de beslissingen niet echt geloofwaardig aan en het verhaal blijft vrij voorspelbaar ook. En nogmaals, die romantiek was zo overdreven dommig en onwerkelijk dat je je begint af te vragen waarom zo'n intelligent figuur als MacMurray er nog in meegaat ook.

Een liefhebber van de klassieke noir ben ik niet, en ook van Billy Wilder word ik niet enthousiast, maar Double Indemnity is erg geslaagd. Waarbij de vertelwijze misschien wel de belangrijkste troef is: zowel de introductie waarin de afloop wordt verteld als de opzet als een bekentenis, met voice-over, werkt mijns inziens goed. Qua vormgeving is het vakkundig gemaakt en de film kent ook zeker een aantal momenten die er net wat bovenuit steken en die dan ook langer in het geheugen blijven hangen.

Typisch werkje van een film noir met een interessant verhaal met scherpe dialogen en degelijk acteerwerk.

Edward G. Robinson springt er wel uit als de de excentrieke Keyes. De chemie tussen Fred MacMurray(Neff) en Barbara Stanwyck (Phyllis Dietrichson) was echter niet aanwezig. Een echte femme fatale was ze ook niet. Het plan was heel leuk en slim bedacht, toch als je erover gaat nadenken is het bijlange niet de perfecte moord. Ik vond ook dat Neff zich wel heel snel door zijn gevoel laat beïnvloeden wanneer hij zogezegd geen kant op kan ondanks hij toch nog wat alibi's achter de hand had. Desondanks wel een leuk verhaal om te volgen. De zwart-wit beelden zijn mooi en de slotscène werkt bevredigend. 7/10

Sobere film met ontzettend veel dialoog. Desondanks verveelt de film totaal niet in is het de film niet aan te zien dat hij al van 1944 dateert. De muziek en in die zin de algehele sfeer versterk wel weer dat gevoel van een oude film.

De vertelvolgorde laat weinig te raden over wat het einde betreft. Toch is het interessant te zien hoe Neff zich mee laat slepen in het complot terwijl hij amper weet of de dame te vertrouwen is en hij maar al te goed doorheeft wat ze wil. Ze laat er immers weinig gras overgroeien tijdens die tweede ontmoeting. Dat de vrouw niet te vertrouwen is vind ik van meet af aan duidelijk en er behoorlijk afstralen wanneer Neff de man in kwestie de papieren laat ondertekenen. Hoe zij is en vooral niet te vertrouwen blijkt later uit de informatie en verhalen die beetje bij beetje naar voren komt en natuurlijk hoe ze hem min of meer chanteert in de winkel. Uiteindelijk had Neff met alles weg kunnen komen maar een combinatie van geweten en het willen behoeden van Zachetti voor een onterechte straf doet hem zelf de das om.

Scherpe dialogen, goed plot, wellicht voor die tijd een gedurfd verhaal, en overall in dat tijdsbeeld gezien een bijzondere en goede film.

Goede noir en eigenlijk heeft Wilder me nooit echt teleurgesteld in zijn films maar toch vind ik deze wel een slagje minder sterk als Bv Sunset boulevard .

Maar nietemin toch zeker wel genoten van weer een Wilder .

De tweede film van Wilder die ik gezien heb (Stalag 17 was de eerste) en wederom blij verrast.
Het is soms nogal zoeken om aan de wat oudere films te komen, gelukkig had ik deze ooit een keer opgenomen dus dan heb ik in ieder geval de hoogst genoteerde Wilder film alvast gehad.

Al snel bleek dat dit een echte film noir is. Een (geweldige) voice-over, een echte femme fatale en dat alles gefilmd met op de achtergrond een donkere, broeierige stad met werkelijk schitterende camerabeelden.
Het acteerwerk is ook geweldig. De echte ster van de film is Edward G. Robinson, die slechts een bijrol heeft, maar in elke scène iedereen wegblaast.
Toch zijn Fred MacMurray en Barbara Stanwyck ook erg sterk. Eerstgenoemde komt prima uit de verf als gewiekste verzekeringsexpert en Stanwyck doet als femme fatale een gooi naar de ultieme slechterik.

Wat ik ook sterk vind aan deze film is dat Wilder veel aan de verbeelding van de kijker overlaat. Zo is de moord in de auto niet in beeld, maar zien we het gezicht van zijn echtgenote. Ook het einde is in principe niet helemaal gesloten, maar haast ontroerend en je bent als kijker echt nieuwsgierig hoe het verder was gelopen met Neff.
Dit is een film die eigenlijk iedereen zou moeten zien. Laat je niet afschrikken door het jaartal, dit kan een heel groot publiek waarderen, dat weet ik zeker.

Dikke vier sterren!

Voor een noir heeft dit een vrij eenvoudig plot. Het is te zeggen, het is duidelijk wie wat wil en waarom, ik heb het dan minder over het soms wat omslachtige moordplan zelf. De film heeft voor mij 3 uitblinkers. Ten eerste Billy Wilder, die altijd goed regisseert en hier een beklijvend verhaal weet te vertellen, ondanks dat je na 2 minuten al weet hoe het eindigt. Daarnaast heeft de film constant een hoog niveau, maar wordt het telkens toch nog wat hoger getrokken als Edward G. Robinson in beeld komt. Tot slot is Stanwyck in deze film toch één van de ultieme voorbeelden van de femme fatale of althans hoe ik een femme fatale zie. MacMurray is gewoon degelijk, haalt de kwaliteit zeker niet naar beneden, maar 'k vond hem gewoon niet zo tof als zijn 2 tegenspelers.

Why they've got ten volumes on suicide alone. Suicide by race, by color, by occupation, by sex, by seasons of the year, by time of day. Suicide, how committed: by poison, by firearms, by drowning, by leaps. Suicide by poison, subdivided by *types* of poison, such as corrosive, irritant, systemic, gaseous, narcotic, alkaloid, protein, and so forth; suicide by leaps, subdivided by leaps from high places, under the wheels of trains, under the wheels of trucks, under the feet of horses, from *steamboats*.

Double Indemnity (1944), een pure film noir. Alleen de titel klinkt al heerlijk. Hoewel de film bij aanvang al weinig verbeelding over het einde overlaat wordt de film toch gaandeweg steeds spannender. Wilder laat je weer vanouds meeleven met de protagonist, ondanks zijn domme beslissingen.

De gewiekste verzekeringsverkoper Walter Neff (MacMurray) komt in aanraking met femme fatale Phyllis Dietrichson (Stanwick) als hij haar man verzekeringen wil verkopen. En het verdere plot laat zich grofweg raden met de mooie titel die verwijst naar een clausule in een verzekeringspolis van dubbele schadeloosstelling. .Gebaseerd op het gelijknamige boek van James Cain welke weer gebaseerd was op een werkelijk moord(onderzoek).

De sfeer van de film is duister, dreigend en naargeestig. Er hangt een zwaard van Damokles boven het hoofd van Walter. De donkere beelden en bombastische onheil aankondigende muziek symboliseren dit. Ook zijn zwaarmoedige stem als verteller van het verhaal draagt bij aan de stemming.

Het camerawerk, de mooie details en symbolisme is weer verdraait goed gedaan door Wilder. Een fijne eindscene ook, waar je als kijker op hoopt. De zeer doortastende kleine verzekeringsbaas met zijn sherlock Holmes sigaar, wordt geweldig neergezet door Edward Robinson. Vooral zijn lange volzinnen zoals bovenstaande (nieteens volledige) quote imponeren. Ook MacMurray speelt goed. Stanwick kon me minder bekoren. Ze heeft weinig expressie en de rare pruik was oerlelijk. Het duurde een hele tijd voordat Wilder dit zelf ook toegaf.

Al met al een degelijke Noir met een perfecte noir sfeer. Ondanks het voorspelbaar beloop blijft hij toch spannend en intrigerend.

“His name was Jackson. Probably still is.”

Na herziening ben ik deze film nog meer gaan waarderen en is erg hoog in mijn toplijst van Billy Wilder-films (en films in het algemeen) gekropen. Double Indemnity zit erg sterk in elkaar, met fantastische hoofdrollen en een nóg betere bijrol van Edward G. Robinson. Het is knap hoe we ons hoofdpersonage de meest verschrikkelijke dingen zien doen, maar we toch met hem meeleven; we willen zien of ze met moord weg kunnen komen. Daardoor wordt de film steeds spannender, aangezien het intelligente personage van Robinson steeds dichterbij de waarheid komt. Het is ook fijn dat de film weliswaar liefde op het eerste gezicht suggereert tussen onze hoofdpersonages, maar dat dit eigenlijk helemaal niet de motivatie voor hun daden lijkt te zijn. Neff wil kijken óf hij ermee weg kan komen, terwijl Phyllis een mysterie blijft. Liefde is eigenlijk zelfs ver te zoeken. Althans, óp het scherm. Want buiten het scherm ben ik nog meer verliefd geworden op meneer Wilder.

5 sterren.

Heerlijke thriller van Wilder,

Deze Double Indemnity was na een dikke 10 jaar nog eens toe aan een herziening, want eerlijk gezegd, het merendeel van de film kon ik me niet meer voor de geest halen. Achteraf gezien is dat een enorm voordeel, want het hele plot zit geweldig in elkaar. Wilder werkt het plot wel zeer gedetailleerd uit, misschien wel iets te gedetailleerd, maar dat maakt deze film net zo speciaal. Iedere gedachtegang van Walter Neff wordt uitvoerig verklaard en hierdoor denk je dat zijn plan gaat werken. Uiteindelijk weet Keyes het hele plannetje te doorzien.

Als je niet zou weten wie de regisseur van deze film is, zou bijna iedereen op Hitchcock gokken. Een mooi voorbeeld is Phyllis die zich achter de deur verstopt wanneer Keyes op de gang staat te praten met Neff. Maar ergens vind ik de films van Wilder altijd iets 'luchtigers' hebben. Ik kan er niet precies mijn vinger op leggen, maar ook deze Double Indemnity vind ik luchtiger dan een doorsnee Hitchcock-thriller Soit, Wilder is één van mijn favoriete regisseurs en ik heb me weer heerlijk vermaakt met deze herziening.

4*