Double Indemnity (1944)

Wat een goeie film zeg! Meesterlijk.

Zoals Wouter al zei, de film lijkt erg op een Hitchcock film. En wat voor een!

Sublieme hoofdrollen. Perfecte regie en een intelligent verhaal. De soundtrack is ook erg goed. Die bouwt de spanning op de juiste momenten op.

Wat voor lucifers hadden ze trouwens in die tijd ?

In een perfect tempo wordt een mooi en spannend verhaal verteld. Een film die boordevol grappige details en leuke plotwendingen zit.

Ik ben nu weer wakker en leef in 2004. Ik had soms even het gevoel alsof ik een klein bioscoopje in de jaren '40 zat.

Mooie film.

4.0*

Ik heb slechts een klein aantal films van Billy Wilder gezien, maar ik moet zeggen dat hij indruk op mij maakte door de diversiteit van zijn werk en door de ijzersterke regie die van het doek afspatte.

De film lijkt erg op een hitchcock film, maar dan wel een van zijn betere werken.

Echter, al na 2 minuten dacht ik dat het mis ging. Ik heb een ongelofelijke hekel aan films die de clou te vroeg weggeven. Hier gebeurt dat in feite ook, maar dat is achteraf gezien geen moment erg. het plot (lees: de moord ) is erg slim en zit perfect in elkaar nou ja, bijna dan wat betreft die moord . Interessante, goed uitgewerkte (en toch mysterieuze) personages, erg sfeervol en zelfs een beetje humor. Heerlijk.

De spanning was echt voelbaar. Ook het omslaan van sympathie voor de karakters en het feit dat je steeds op het verkeerde been wordt gezet is erg sterk..

De film krijgt van mij 4 sterren en ik ga nadenken om daar 4,5 van te maken als de film me nog een tijdje positief bij blijft. Nog één stem en hij staat op nummer 1 in de top 250. Hij verdient het iig stukken meer dan de film die daar nu staat. Ik stuur de film snel door naar diegene die aan de beurt is (zie de link een aantal berichten hierboven). Ik vind het jammer dat ik niet de eer heb om hem in de top 250 (op 1!) te loodsen, maar daar zal ie binnen een paar weken toch echt staan.
[edit] de film verdient wel 4,5 sterren [/edit]

Ik vind het een meesterlijke film. Dit lijkt helemaal niet op Hitchcock, het IS Hitchcock. Ik wist dat Billy Wilder heel wat in zijn mars had, maar dit... Komt er dan nog bij dat ik een fan ben van de heerlijke Barbara Stanwyck en de meester-gangsterface Edward G. Robinson, en de film kan haast niet meer stuk.

Maar later zeker nog meer...

Erg aardig maar ik zie er nergens het meesterwerk in dat anderen er blijkbaar wel in zien. Vooral de voice-over vond ik erg jammer, hierdoor wordt het echt nergens spannend en weet je al meteen in het begin hoe de vork in de steel zit. Ook de romance die ontstaat tussen de hoofdpersonen vond ik verre van geloofwaardig. Ze zien elkaar slecht 1 keer en meteen is het koek en ei.

Wat de film leuk maakt is het acteerwerk. MacMurray en Stanwyck doen het erg goed maar het was vooral Robinson die het voor me deed, hij speelde zijn rol erg overtuigend. Ook de dialogen zijn erg goed en soms grappig.

3,5*

Prachtige film noir, prachtig acteerwerk, prachtige dialogen. Robinson als Keyes steelt de show in dit spannende, intense verhaal. Hoogtepunt is het flirten van MacMurray en Stanwyck als ze elkaar net hebben ontmoet.

Verdient de hoge notering in de top 250 dubbel en dwars: 4,5*.

Na zo veel odes en nog meer parodieën in minstens zo veel verschillende formats op het film-noir genre te hebben gezien was het toch weer die bepaalde bril die om de hoek kwam, euh, kijken... De film kwam weer zo koddig en zo typisch "uit die goede oude tijd" over waardoor ik vooral bij de zo stereotype kusscènes en "dame"-aanstellerij (ook niet de enige!) moest grinniken. Misschien dat de andere film-noirs het wat kunnen verminderen.

Ik blijf het namelijk lastig vinden om precies de juiste bril te vinden om naar dit soort films te kijken. Reken ik hem veel af op hetgeen tegenwoordig al achterhaald is, of plaats ik hem toch in een tijdsbeeld waardoor de film beter scoort maar waar ik zélf verder niets aan heb? Het idee dat een film zich door de jaren heen niet kan evolueren en daardoor gedoemd is in waardering te dalen staat me niet aan, maar toch is het de harde (Onderhondse, for lack of a better word) waarheid.

Verder is dit wel een staaltje vakmanschap, maar voor een echt hoge waardering is het verhaaltje ondertussen toch te standaard en zijn de wendingen allemaal wel te voorspellen. Ik ga voor 3,5 ster, vooral binnengesleept door de dialogen (vooral die Keys was geweldig) en mooie fotografie (toppunt: Neff die het huis van Phyllis in het donker betreedt om haar te vermoorden).

Degene die heeft besloten om deze Billy Wilder film niet te voorzien van ondertitels moet zich schamen.

Wilder `s films staan immers vaak garant voor veel dialogen. Zo ook deze. Alleen praat met name de vrouwelijke hoofdrolspeelster soms zo snel en tegelijkertijd zacht dat ik mij soms moest concentreren op de uitspraak van Engelse woorden. Vooral in het begin moest ik er daardoor even inkomen.

Al gauw weet het verhaal toch te boeien. In het begin vond ik de romantiek tussen beiden er wat teveel bovenop liggen. Wilder is niet subtiel dus kan hij zulke scènes maar beter aan anderen overlaten. Als het verhaal transformeert tot een crimi wordt alles ineens stukken spannender. Temeer ook doordat er nu wat vaker van locatie gewisseld wordt en dit automatisch inhoudt dat er wat meer op het scherm gebeurt i.p.v. louter te focussen op dialogen.

Wilder heeft oog voor details en laat niets aan het toeval over. Zo belt Phyllis Walter niet van huis uit, maar vanuit een openbare telefoon. En zo zijn er meer snufjes die Wilder zijn acteurs laat uitvoeren om alles te laten lijken op de perfecte moord. Misschien is de daadwerkelijke locatie van de moord niet al te slim maar de eerst gekozen optie vervloog immers. Dus leuk staaltje improvisatie en natuurlijk een voorbode voor veel verdachtmakingen en intriges. De film weet een fijne sfeer uit te stralen. Vooral ook doordat men vaak in de avond of `s nachts actief is. Vooral de besluipingen en de scène in de garage zorgden voor veel spanning en deden inderdaad wat aan Hitchcock denken. Maar ook de scène met de deur, verraden dat de personages op de toppen van hun tenen lopen.

Qua muziek niet echt bijzonder, al wordt het wel beter naarmate de spanning stijgt. Wat fraaiere zwart - wit contrasten waren ook niet weg geweest, al zou de film dan geen recht hebben om het predikaat film - noir te dragen. 4*

Tip: kijk deze film gewoon met ondertitels!

Heb naast de dialogen nog maar weinig lijn gezien in het werk van Wilder.

Vind die "vlotte" dialogen zoals steeds nog helemaal niks. Duffe woordspielerei, oubollig flitsend. Ook de voice overs in dit soort films trek ik niet echt.

Structuur van de film is redelijk vreemd, aangezien de eerste 5 minuten een synopsis geven van de gehele film. Vanaf daar was het ook niet echt spannend meer. Wat onderhoudend zou moeten zijn is hoe de details in het algemene plaatje passen.

Visueel saai, soundtrack vreselijk. Voice overs maar vooral ook het acteerwerk van de hoofdpersoon vielen telkens verkeer. Zeer hip en flashy, maar niet echt.

Film over een geplande moord die een saai pad bewandelt, film geeft ook al vanaf het begin aan waar het gaat eindigen. Verder duurt het allemaal te lang, stellen de minitwists op het einde niks voor en was ook dat gebroken been - geen claim element iets wat mij terloopt ook al opgevallen was.

Vind het allemaal maar duf en nogal simpel. Zoals vaak.

1.0*

Briljante film-noir. Deze film vanmorgen weer eens bekeken. De eerste keer dat ik deze film zag kon ik de dialogen moeilijk volgen omdat de film niet ondertiteld was. Het ging mij dit keer een stuk makkelijker af, hoewel de dvd (import UK) ook geen ondertitels bevatte, wat toch wel jammer is. Dankzij de vele moviesites met voldoende informatie over het plot van deze film kon ik elk puzzelstukje nu wel op de juiste plek leggen en deze film in zijn geheel wel goed volgen.

Het acteren in deze film vond ik geweldig goed, niet alleen van Stanwick en McMurray maar zeker ook dat van Edward G Robinson. Ook de score paste uitstekend in deze gitzwarte film-noir. Dit soort films kunnen eigenlijk alleen maar tot zijn recht komen als ze in zwart-wit gefilmd zijn.

Waardering verhoogd naar 5,0*

Deze blauwdruk der film-noirs is voorzien van een uitstekende cast, en bij vlagen schitterende suspense. Het verhaal is goed tot sterk. Evenals de acterprestaties. Met name Robinson is op dreef. Zeer goed.

Schitterende klassieker met een spannend verhaal. De keuze om het einde al meteen te laten zien had ik liever anders gezien door het verhaal chronologisch te vertellen.

Verder een prima Noir! 4.0*

Erg fijne film, weer een goede film-noir. Een leuk en interessant verhaal. Charismatische cast en een spannend verhaal. Van begin tot het eind boeiend. En had opzich nog wel wat langer kunnen duren.
Film is goed in elkaar gezet door Wilder, en ben dan ook benieuwd naar de rest van zijn films. Stalag 17 heb ik al klaar liggen in ieder geval voor binnenkort. Opvallend slot, had ik niet verwacht

4*

Tof plot, alleen vanaf de eerste seconde had ik een hekel aan het kreng dat Phyllis Dietrichson speelt. Najah, kan gebeuren.

Misschien wel de meest archetypische film-noir ooit gemaakt. De film zorgde ervoor dat het cliché-noirverhaal van de man die een moord pleegt om een vrouw te krijgen populair werd. Maar ontelbaar veel verfilmingen van ongeveer hetzelfde verhaal kunnen er niet voorkomen dat dit nog steeds een van de beste vertellingen van dit verhaal is; misschien wel dé beste.

Maar hoe kan dat ook anders dan met Billy Wilder én Raymond Chandler die het script schrijven. De twee mannen konden elkaar niet uitstaan, maar het zijn twee van mijn grootste helden van (film)dialogen. Als je houdt van die scherpe dialogen die typisch voor het genre zijn kun je hier je hart ophalen. Op dit gebied wordt de film misschien nog voorbijgestreeft door Murder, My Sweet, The Big Sleep (beiden met dialogen van Chandler) en Sweet Smell of Success, maar dat doet niets af aan de dialogen van Double Indemnity. Ik hoorde dat het bijna ondoenbaar zou zijn om de dialogen van deze film te volgen zonder ondertiteling. Daardoor heb ik een tijdlang telkens uitgesteld de film te gaan kijken, maar het bleek mee te vallen. Mijn oren moesten zich even afstemmen op de ratelstemmen (met name van Robinson), maar na enkele minuten had ik nergens meer last van. Ik heb erger meegemaakt.

Verhaaltechnisch is de film erg strak verteld. Het feit dat je op het begin al weet hoe het afloopt is voor sommigen schijnbaar een zwakte, maar geeft voor mij juist dat extra laagje van verdoemdheid over de hele film. Het maakt de film zelfs extra spannend op een gekke manier. Daarbij weten mensen met een beetje kennis van de filmgeschiedenis en de hays code toch al dat de film verplicht was slecht af te lopen. Het beste wat je kunt doen is er dan mee spelen.

Het acteerwerk is uitstekend. MacMurray is een goede everyman en Barbara Stanwyck (ik zie deze legende nu pas voor het eerst) een femme fatale van het beste soort. De show wordt evenwel gestolen door de Edward G. Robinson, die ik sowieso wat onderschat vind. Hij krijgt de beste dialogen en maakt ze zelfs nog beter dan ze waren. Door zijn sterke vertolking werkt de laatste scène ook zo goed. Het is wellicht de meest ontroerende scène uit het hele film-noirgenre.

De zoveelste 4,5* voor Billy Wilder dus.

Film-Noir is een genre waar ik erg van houd en Billy Wilder is een fijn regisseur. Een combinatie van beiden kan dan ook bijna niet fout gaan en dat doet het dan gelukkig ook niet. Heerlijke film-noir dit met een fijn uitgekiend verhaal, sterke dialogen en prima acteerwerk. MacMurray is altijd een fijn acteur en doet het ook hier prima. Barbara Stanwyck kende ik niet, maar laat hier zien dat ze prima weet hoe ze een man voor haar moet winnen. Edward G. Robinson is echter het best. Wat een overtuiging legt de beste man in zijn rol. Elk woord en gebaar van hem lijkt haast te kloppen, erg sterk dus. Ook de chemie en soms juist anti-chemie tussen NacNurray en Stanwyck is soms heerlijk om te zien. Verder is de muziek degelijk en het grootste minpunt van de film is toch de niet-chronologische vertelling, waardoor je de afloop aan het begin al weet en dat neemt wel wat spanning weg. Dat voorkomt echter niet dat dit een prima film is war ik erg van heb genoten en dat Wilder hoger en hoger klimt op mijn lijst van favoriete regisseurs.

4,0* dik

Herzien en nu fantastisch. Wilder is geweldig. Spannend, sterk gedraaid en fantastisch geschreven.

4,5*

Jaja, het is zover: Mijn eerste 5,0* voor een Film-Noir. Het had niet lang uit kunnen blijven, omdat de verhalen van Film-Noir me altijd trekken. Echter wordt bij de meeste films het verhaal net niet goed en geniaal genoeg uitgewerkt. Maar bij deze wel.

Een geweldig verhaal, geweldige cast en een nog betere sfeer.

Film-Noir is altijd zo lekker rauw. Tegenwoordig zou het zo een CSI aflevering kunnen zijn. Enige punt van kritiek is dat je dan de moordenaar al weet . Het verhaal, overigens van vele Film-Noirs, is hedendaags nog steeds actueel en dat maakt het misschien nog wel meer bewonderenswaardig.

Ik heb de hele tijd op het puntje van mijn stoel gezeten. Eerst bij de gesprekken over de moord, de daadwerkelijke moord en de gesprekken op het kantoor. Worden ze gepakt, worden ze niet gepakt?

De cast speelt fenomenaal, MacMurray heeft denk ik de rol van zijn leven. Maar wie mij vooral opviel was Keyes (Edward G. Robinson). Wat een geweldig personage zet hij hier neer! Niets dan respect. Elke keer als hij ging praten, ging ik nog verder op mijn puntje zitten. De spanning die je dan voelt is dat soort spanning dat je alleen voelt bij de echte toppers!

Een perfect verhaal en een perfecte sfeer maken deze film tot een van de beste films die ik ooit heb gezien! Misschien dat een top 10 plek er zelfs in zit.

Overigens kwam in deze film één van de beste monologen die ik ooit heb gezien:

Double Indemnity (1944) - Memorable quotes - imdb.com

Blauwdruk van de film-noir las ik hier ergens. Welnu, dat belooft veel goeds, want ik vond Double Indemnity best een fijne film. Met helaas wel enkele minpunten, zoals de raamvertelling als narratieve stijl en het einde dat een stuk interessanter kon. Neff had bijvoorbeeld in plaats van Phyllis te vermoorden, haar en Nino er kunnen inluizen om zichzelf zo aan het complot te onttrekken. Dat had ik persoonlijk een betere keuze gevonden, maar goed... Wat wel in het voordeel van de makers spreekt zijn de vele twists die met mondjesmaat het verhaal alle kanten opsturen en de spanning erin houden. Nog knapper is de zwart-wit fotografie die met scherpe contrasten en het betere schaduwspel deze prent in een lekker sfeertje onderdompelt. Dit bewijst dat oude films niet per se oubollig hoeven te zijn. Op naar Sunset Blvd.

Double Indemnity behoort voor mij niet tot de állerbeste Noirs, maar zit daar toch behoorlijk dicht in de buurt. Billy Wilder maakte met deze film een erg sterke Film-Noir, met erg veel spanning en een typische noir sfeertje. Jammer dat je wel even moet in de film moest komen. Maar daarna heb je ook wel wat. Het was vooral de geweldige spanning en de slimme ''story telling'' die dit zo goed maakte. De acteerprestaties waren ook totaal niet mis trouwens. Bij de beste noirs hoort deze film niet thuis, maar ik heb zeker genoten van deze zeer sterke Film-Noir die ik al erg lang wou zien.

3,5 sterren

Geweldige Film-Noir, die de spanning en tempo er flink in houdt. De relatie tussen Phyllis en Walter, het hele plan om Dietrichson te vermoorden en het feit dat Walter de adem van Keyes in zijn nek kan voelen maakt deze film ongelooflijk spannend. Ook de muziek van Rozsa past perfect bij deze film. Ik heb echt met veel waardering voor Wilder gekeken, wat een meesterwerk heeft hij hier van gemaakt.

4,5 *

Klassieke oudjes blijken me nogmaals niet zo te liggen.

Ben niet zo'n liefhebber van noirs, Double Indemnity verandert daar niet zoveel aan. Vind ook dit wel een leuk vlot filmpje, maar iets briljants kan ik er niet uithalen. Vrij typisch voor de film-noir stroming (al was dit geloof ik de eerste toch?), met rappe (iets te) goed geschreven dialogen, femme fatales en een aardig misdaadverhaaltje, plot is ook alles behalve geniaal maar wel oké. Vond het niet erg spannend ook, maar wel goed gemaakt. En dat is het eigenlijk wel, goed gemaakt, visueel degelijk maar echt niks wat ik mooi vond, een aardig tereugkerend deuntje en prima acteurs. Meer is het eigenlijk niet.

Zoals altijd spreken me enkele dingetjes nog wel aan, zoals die oude auto's en kleding enzo, maar het is weer geen klassieker die me overrompelt. Kleine 2 uur zijn zo voorbij, en niet geergerd, verveeld of wat dan ook... maar verder?

3*

Briljant opgebouwde film noir met een spanningsboog die zeker aan het werk van Hitchcock kan tippen. Vooral de fascinatie met de perfecte moord doet aan the master of suspense denken.

Met 4 enorm sterk uitgewerkte sleutelpersonages ontwikkelt Wilder een boeiende intrige die naar de climax toe in een Griekse tragedie ontaardt. Ik moet zeggen dat mijn voorkeur zeker uitgaat naar film noirs met immorele, noodlottige personages, ipv stoere privé-detectives met een klein hartje. Zeker het hoofdpersonage vind ik interessant, aangezien hij zich als protagonist aan zaken schuldig maakt die echt niet goed te praten vallen. Bovendien komt er aanvankelijk geen dreiging uit andere hoeken, dus als 'the lesser of two evils' kun je hem al evenmin omschrijven. Interne factoren liggen aan de basis van de intrige, wat toen wel vernieuwend was voor het genre.

MacMurray lijkt an sich geen opmerkelijke acteur, of misschien ligt het er gewoon aan dat hij wordt weggespeeld door de briljant gecaste Stanwyck en Robinson.

Enig klein minpunt vind ik de voice-over. Ook al is deze op een redelijk creatieve wijze in de film verwerkt, toch wordt er op die manier achterliggende informatie prijsgegeven die zelfs de minder aandachtige kijker zou kunnen invullen. ("ik had moeten weten dat ze het over MOORD had, toen ze 'ongevallen' zei!") Het verbrodt bij momenten de subtiliteit van het scenario. Maar zo'n schoonheidsfoutjes kan ik best door de vingers zien.

Aardige film-noir. Vooral het personage Keyes was wel aardig. Door de vertelwijze werd al snel een deel van de spanning weggenomen, best jammer. Aardig verhaal dat blijft boeien, alhoewel het plot zeker niet briljant is. Acteerwerk was redelijk, maar zeker niet bovengemiddeld. De romance kwam bijvoorbeeld toch redelijk geforceerd over.

Spannende film met een knap geconstrueerd scenario van Billy Wilder en Raymond Chandler en prima vertolkingen door MacMurray, Stanwyck en vooral Robinson.

Een echte misdaadklassieker.

Vakkundig gemaakte noir die wat mij betreft zeker tot de betere binnen het genre behoort. Het misdaadverhaaltje heeft al bij al niet zo gek veel om het lijf, visueel vond ik het gewoon allemaal erg dégelijk en om nu te zeggen dat Fred MacMurray en Barbara Stanwyck me helemaal omverblazen... Niet echt. Een Groots Meesterwerk zie ik er dus niet meteen in, maar een puike prent is dit wat mij betreft zeker.

Die overdreven snappiness van MacMurray heeft ook iets komisch. Bij de meest alledaagse situaties heeft 'ie replieken in huis waar een groepje scenaristen waarschijnlijk een week op moet zitten zoeken... Walter geeft Phyllis een glas water.(Oké, de kous is af, denk je dan als naïeve kijker...) See if you can carry this to the living room . Dat je echt denkt: ménen ze dit nu? Ook Edward G. Robinson lijkt op sommige momenten gewoonweg een 100% kómisch personage.

Maar ook op dramatisch vlak werkte deze Double Indemnity wel bij mij. Geen soort film waar ik echt hoge scores voor veil heb, maar niettemin zeker genoten.

3,5*

Uitstekende film noir over een verzekeringsagent die op de verkeerde vrouw valt. Een strak plot, sterke dialogen en een fijne voice-over die de juiste toon zet. De film heeft een vlot tempo en werkt 65 jaar na dato nog evengoed. Ook zijn de drie hoofdrolspelers genietbaar en meer dan overtuigend. De film is zeker een inspiratiebron voor vele soortgelijke films die hierna volgden.

Dubbel gevoel.

Ik vond de film goed maar ook wat minder dan verwacht. Het genre is sowieso nooit echt indrukwekkend voor mij geweest. Het is eerder leuk en soms vernieuwend, meestal spannend. Ik ben meer van een ervaring-film dan echt een letterlijk plot waar veel of weinig over te twisten valt. Film-Noir kent nou eenmaal veel van dit soort verhaaltjes, en naast de 5 W's en de H-vragen zijn we dan ook wel uitgepraat.

De film heeft veel sfeer en qua opbouw en geromantiseerde karakters is het gewoon erg goed. Deed me soms denken aan Hitchcock's Dial, waarschijnlijk omdat het een week geleden is dat ik die heb gezien, dat terzijde. De structuur en de manier op leek gewoon veel op elkaar. Positief bedoeld.

Qua verhaal gaat de film lekker vlot, einde voelde niet helemaal voldoende. Ik miste echt een duidelijk eind, maar dat vond ik dan eigenlijk ook weer het goede van de film. Niet alles hoeft met voldoening af gerond te worden. Het enige wat niet zo goed voelde was dat er zo'n geweldige opbouw is, is dat je een nog grotere climax verwacht. Wat dus naar mijn in zagen, niet waar komt.

Tijd geeft enorm veel charme, soundtrack is misschien wat cheasy, maar in deze film voelde het gewoon ''schattig''. Gewoon een goede film qua structuur, opbouw en sfeer alleen voelt een beetje leeg en niet klaar. Komt waarschijnlijk ook omdat niet geheel mijn genre is.

3,5 ster

How could I have known that murder could sometimes smell like honeysuckle?

Herzien. Volle score blijft met gemak staan. Vooral de sfeer doet het hem, met de pompeuze muziek, de sigarettenrook en belichting die altijd door luxaflex heen komt. Prima spel, goede voice-over, heerlijke one-liners en de briljante vondst het einde vast te verklappen en vervolgens de weg er naar toe laten zien. I couldn't hear my own footsteps. It was the walk of a dead man. En Wilder toont dat, fantastisch gefilmd met een geweldige beeldtaal, heerlijke camerabewegingen (Stanwick van de trap af) en fijne montage. Wat een geweldige cineast was hij toch 5*.

Billy Wilder blijft toch wel een aparte regisseur. Ik had al enkele films gezien en een echte lijn is er niet in zijn films. Verschillende genres, verschillende stijlen, maar toch telkens vertrekkend van een sterk script. Ik had vooral al films gezien uit de jaren '50: Stalag 17, Some like it hot, Sunset Blvd, The seven year itch, Sabrina en The apartment. Films die me meer liggen, maar wat aan het genre te wijten is.

Double Indemnity is bij wijze van spreke de moeder van de film noir. Het is te zeggen dat veel stijlelementen in het genre later ook veel zouden terugkomen. Qua sfeer zit dit zeker goed, als is film-noir nooit echt mijn favoriete stijl geweest. Maar kom, deze film doet het wel prima en vooral de aanpak van Billy Wilder maakt het des te boeiender. Hier is het genre nog geen gimmick geworden zoals later veel het geval is. Als thriller is dit niet echt boeiend, maar als misdaadfilm is dit zeker niet slecht.