Lola Montès (1955)

Meesterregisseur Max Ophüls met een bonte en propvolle film over Lola Montes.

Film draait voornamelijk rond de circusshow waarin haar leven wordt verteld en schiet van daaruit naar diverse episodes uit haar leven.

En de circusshow zit vol bizarre piccolo's, dwergen en gemaskerde figuren.

Regisseur speelt ook nog regelmatig met de kadering van de film.

Een film vergelijkbaar met een volle circuspiste.

Zeer aanbevelenswaardig.

Lola Montès is de laatste film, die Max Ophüls regisseerde en de derde, die ik van hem zie. Maar na twee aangename kennismakingen, is dit toch wel een lichte tegenvaller.

Het is in ieder geval erg dynamisch gefilmd en de liefhebbers van het circus zullen ook zeker aan hun trekken komen, want de momenten in het circus zijn talrijk. Er wordt diverse keren afgewisseld tussen het heden en het verleden, waardoor we hoofdrolspeler Lola beter zouden moeten leren kennen. Dat gebeurt ook wel, maar ondanks dat gegeven blijft het allemaal erg afstandelijk en kreeg ik nooit enige binding met het hoofdpersonage. Haar huwelijk, haar relatie met de koning en die met een Beierse student, zijn wel de voornaamste periodes. Maar wat Lola ook doet, nooit slaagt Ophüls erin om haar leven echt interessant te maken.

Dat een film als Moulin Rouge hier door geïnspireerd is, moge meer dan duidelijk zijn. De overeenkomsten zijn talrijk en beide films liggen mij ook niet zo. Ophüls op zijn beurt, lijkt dan weer geïnspireerd te zijn door de films van von Sternberg, maar dat niveau wordt hier helaas bij lange na niet gehaald.

2,0*

Briljant vormgegeven flamboyante film van Max Ophuls. In 2008 in alle pracht gerestaureerd. Het nogal onstuimige leven van gezelschapsdame Lola Montez (of Montes, zoals in de film) wordt vergeleken met een circusvoorstelling. De camera beweegt tussen de vele extraverte figuranten door de piste. Via flashbacks zien we haar avonturen en avontuurtjes en de maatschappelijke turbulentie die deze veroorzaakten.

Bijzondere manier om het kleurrijke leven van Lola Montès te vertellen vanuit het even kleurrijke circusgebeuren en dat hierbij een Peter Ustinov als directeurr van dat circus aanvankelijk meer aandacht krijgt dan hoofdrolspeelster Martine Carol. Een Martine Carol trouwens, die acterend geen potten breekt (Ze werd doorgaans eerder voor haar rollen verkozen omwille van haar fysieke charmes dan om haar acteertalent). Was toch wel populair.

Nadat Ustinov wat op de achtergrond was verzeild vond ik de film toch aan spankracht winnen en de scènes met Ludwig vond ik wel zeer goed en kluchtig.

Decors en costumering verdienen zeker lof in deze film van Max Ophüls, waarvan ik eigenlijk nooit een echte fan ben geweest. "Madame de..." kon me nog het meest bekoren, maar dat er andere meningen zijn is duidelijk, want een bijzondere cineast was hij zeker.

Ophuls laatste film die hij nog afmaakte voor zijn erg vroege dood is deze, waar het leven van Lola Montez als een circusvoorstelling is weergegeven. Ophuls voor het eerst in kleur en flamboyant en bewegelijk als altijd. Meer dan ooit werd me duidelijk dat de roots van de stijl van Fellni of zelfs iemand als Kusturica bij Ophuls moeten liggen. Ik kon nog wat meer met de twee directe voorgangers, maar opvallend genoeg maakte Ophuls zijn allermooiste twee films binnen de beperkingen van het Amerikaanse studiosysteem.