Lost Souls (2000)

Lost Souls biedt geen vernieuwing binnen het genre. Toch is het een aangename film. Regisseur Janusz Kaminski spendeert tijd aan zijn personages en laat het verhaal zich langzaam ontwikkelen. De film is niet volgepropt met oppervlakkige spektakelscènes. Geen grimassende duivelsfiguren, geen aanstootgevende (in de zin van onnodige) seksscènes, geen hellevuur.

In plaats daarvan aandacht voor het verhaal en de personages. En aandacht voor het scheppen van een duistere sfeer. De wereld die Jaminski schetst is donker. Bruine en zwarte tinten domineren en staan in hevig contrast met verblindende lichtstralen die af en toe ook het beeld bepalen. Spatjes hoop die voorkomen dat de film enkel doffe somberheid heeft te bieden. Ik vond dat wel prettig.

Twee aansprekende protagonisten. Winona Ryder en Ben Chaplin. Ryder als een gedreven slachtoffer die een duivels complot ontdekt. Chaplin als het personage dat daar de speelbal in is. De hamvraag is dezelfde als in The Omen. Kan Ryder de incarnatie van de duivel verhinderen? De film wijkt iets af van het patroon van The Omen door ook nog de vraag op te werpen of Ryder ze wel allemaal op een rijtje heeft. Die vraag zaait wat twijfel bij de kijker en helpt bij de opbouw van de spanning. Zoals gezegd biedt Lost Souls niets dat vernieuwend is.

Maar goed, de film doet het onder een sfeervolle laag van sinistere dreiging, heeft spannende momenten en heeft een passende showdown die geen concessies doet aan de sobere toonzetting.

Prima film.