Sylvia (2003)

Wat een blauwe ogen....

Ik ben echt benieuwd naar deze film. Ik was volkomen geintrigeerd door haar boek The Bell Jar. Nu las ik dat de film niet zo goed is voor een biografie. Ze hadden misschien beter The Bell Jar zelf verfilmd. Nog een paar keer Sylvia Plath van Ryan Adams beluisteren voor ik de film zie.

de recensies in de USA waren niet zo positief.

Voor een keer wil ik daar niet op afgaan. ik denk dat de sfeer wel goed zal zijn en de vertolkingen.

oke, gisteren de fil; gezien bij Hp De Tijd voorpremiere. Ik weet nog niet wat ik er moet van denken. Het had veel beter gekund. Gwyneth daarentegen speelde wel erg goed. Ook leuk dat het niet begon met haar kinderjaren maar met de ontmoeting met Ted Hughes (de film ging oorspronkelijk Ted and Sylvia heten). Er werd weinig ingegaan op haar boek The Bell Jar wat een enorm succes was. Meer ingegaan dus op de relatie tussen Ted en Sylvia. En erg duidelijk gemaakt dat Ted een bastard was die Sylvia toch niet erg goed behandelt heeft.

Dochter Frieda heeft zich totaal teruggetrokken van deze film, ze heeft er zelf een gedicht over geschreven.

Sylvia Plath had ik nog nooit van gehoord, dus hoe of wat het zat wist ik niet. Wat ik wel zag is een zeer ingetogen rol van Paltrow, erg goed geacteerd. Een zeer interessante sfeer wat langzamerhand een hypnische, haast depressieve kleuring krijgt. Yared gaat ''vrolijk'' mee met zijn score. 4 sterren

Bij ons staat ze diverse malen in de boekenkast, Syliva Plath. Niet omdat ik haar nou zo goed vind, maar omdat ik een vriendin heb die een grote bewondering voor haar heeft. Dus natuurlijk wordt de film dan gehuurd, ook om mij even kennis te laten nemen van de persoon Sylvia Plath en haar interessante leven.

Ik moet zeggen dat ik nog niet veel wijzer ben geworden over de reden waarom Sylvia Plath een ikoon is voor een generatie. Een van de reden daarvoor is (volgens mijn vriendin) dat Sylvia's dochter geen toestemming gaf voor het gebruik van haar moeders poezie en haar poezie is nu juist haar kracht. Als de film nu kon laten zien wat voor een groot dichteres Sylvia was geweest, was de film misschien wat aansprekender geweest (denk het eigenlijk niet. Ben niet zo "into" poezie)

Waar we nu naar moesten kijken was een beschrijving van het leven van een depressieve dichteres en dat was ongeveer net zo interessant als het groeien van gras (mooie alliteratie trouwens) of het opdrogen van verf. Ik ken depressieve mensen uit mijn kennissenkring die spectaculairdere dingen hebben meegemaakt als het overlijden van een vader en het in de steek gelaten worden door hun partner.

Er zit nu dus niets anders op dan Ariel te gaan lezen of the The Bell Jarr. Maar dat stel ik geloof ik toch maar even uit totdat ik het gras gemaaid heb, de plinten heb bevestigd, die schilderijen eindelijk een keer heb opgehangen, etc. etc.

Sylvia Plath en Anne Sexton, de mooie jonge dichteressen die zelf een einde aan hun leven maakten. Vond ze altijd bijzonder intrigerend. Als ik eerlijk ben vond ik hun zelfdestructiviteit nog interessanter dan hun werk. Las net zograag over dan van hen.

Ik heb altijd een hekel gehad aan het gedicht Lady Lazaret van Sylvia Plath. Niet omdat het slecht is, maar omdat het me niet aanspreekt. 'Dying is een art, like everything else. I do it exeptionally well'. Die zin heb ik altijd arrogant gevonden, waarom is zij uitzonderlijk goed in sterven? Omdat ze het leven niet kon volhouden? Omdat ze verschillende zelfmoordpogingen deed? Natuurlijk is het sarcasme, maar niet het soort waar ik warm voor loop.

Nu de film. Mooi om naar te kijken, goed spel van Palthrow, maar ik word niet echt geraakt. Ik kijk naar een schouwspel, het wordt geen deel van mij, ik verplaats me er niet in. Misschien is dat wel de bedoeling, omdat Sylvia Plath altijd het idee had dat ze onder een glazen stolp zat. Zij kon niet echt bij anderen komen en anderen al zeker niet bij haar. De eenzaamheid die dat geeft beschrijft ze prachtig in The Bell Jar. Ik raad iedereen die nieuwsgierig is geworden naar Sylvia Plath aan dat boek te lezen.

Het verhaal van Sylvia Plath is iets dramatischer zoals het hier word voorgesteld, maar evengoed een echte drama-film.

Uitstekende rol van Gwyneth, en een bijna onherkenbare Daniel Craig, van wie ik het moeilijk te geloven vind dat hij nu als actieheld James Bond een blonde man speelt..

De haarkleur in deze film vind ik namelijk iets mooier..

Bij sommige films heb ik moeite met de lengte van de film, kan me dan moeilijk concentreren omdat het verhaal me net niet genoeg boeit. Bij deze film had ik daar al heel snel last van, ik had echt moeite om het helemaal uit te zitten.

Prachtige dialogen, een onderhuidse spanning die je ervaart, en wederom mooi camerawerk.

Voor nu 2, 5*, maar dat kan misschien met een halfje verhoogd worden, bij herziening.

Verder vind ik het goed dat het einde precies is zoals de werkelijkheid is.

Ik zie nu dat ik mezelf behoorlijk tegenspreek.

Over de lengte van de film wel wat te klagen, de sfeer van de film verder wel goed over het algemeen genomen.

Prachtige dramafilm waarin niet zo heel veel gebeurt maar de film weet wel constant te boeien.

Het zijn meer de tegenslagen en depressies van Sylvia die je te zien krijgt en dat is naar mijn mening de kracht van de film.

Deze film scoort zeker een 8 op de depressieschaal die tot 10 gaat en dat soort films scoren bij mij altijd hoog.

De acteerprestaties en de regie zijn zeer goed.

Sinds ik Gwyneth Paltrow in 'Proof' heb gezien ben ik een enorme fan van haar geworden.

Ze heeft al een Oscar gewonnen en het zal me niets verbazen dat deze actrice nog meer Oscars gaat winnen.

Niks verkeerd over de acteerprestaties, niks dan positief over de sfeer die de film draagt, maar...waarom vind ik dit toch zo saai?

Zou 't kunnen dat je van poëzie moet houden om in deze film te kunnen opgaan?

Ik vond dit een hele mooi film en heeft mij geraakt. Een welverdiende 4,5 ster en ik ben benieuwd naar haar gedichten en die liefdesbundel die haar man later daarna heeft uitgebracht.

Niet geheel consistente maar mooie bio. Gweneth heeft zich goed ingeleefd in de rol van labiele vrouw.

Een prachtig verfilmde biografie van het leven van Sylvia Plath, filmisch echt van grote klasse en met een cast om van te dromen. De film blijft een ondertoon houden van het naderende einde en dat is knap. De film zette me ook aan om meer van Plath te weten te komen, zeker een bijzondere film. De film ontkwam echter niet aan langdradigheid, hoe mooi de film ook steeds bleef. Ik snap de lage waardering dus wel gedeeltelijk, maar dat is ook onterecht.

Een trage sombere film, maar van begin tot eind boeiend. Gwyneth zet hier een prachtrol neer als de de depressieve schrijfster Sylvia Plath.

Zowel het verhaal als de muziek zijn dramatisch en o zo droevig, in dit oppervlakkige, saaie, grijze, depressief makende biografie-drama, volgestopt met menslijke vertwijfeling. De emoties zijn te groot en bevreemdend, maar ook te slordig aangezet; als kijker raak je nauwelijks geïnteresseerd, laat staan betrokken. Op zich is de film vaardig gemaakt, vooral in technische zin. Jammer want ik ben een groot fan van Daniel Craig en hij speelt de rol van Hughes met verve.

Indrukwekkende film over het evenzo indrukwekkende leven van Sylvia Plath - waar ik op zich nog nooit van gehoord had, maar de film zet aan tot meer nieuwsgierigheid. Mooi gespeeld, en de depressieve sfeer wordt pakkend opgebouwd. Daarmee niet echt een 'leuke' film - maar, wel erg mooi gedaan.

'k vond er niet zoveel aan. Een beetje een langdradige film over een vrouw die depressief wordt. 'k kon me niet zo inleven met de personages en zo vond 'k het niet altijd even boeiend. Ondanks dat ze een dichter was, komt het dichten niet overheersend over.

Tja, 'k heb de film uitgekeken, maar het zal maar bij één kijkbeurt blijven.

Aangrijpend verhaal met goede acteurs.

Ik vraag me wel af of die Moira Dolan van de BBC nou een fictief persoon is of echt bestaan heeft.