Carousel (1956)

De oeruitvoering van 'You never walk alone' is meesterlijk. Verder gewoon een mooie musical.

Rodgers & Hammerstein waren de goden van de Amerikaanse musical in de jaren 40 en 50. In Nederland kennen we eigenlijk alleen maar The Sound of Music.

Ook niet zo vreemd, want de tand des tijds hebben de musicals denk ik niet doorstaan. Te beginnen met deze, Carousel. Nu nog bekend doordat het (voetbal/marathon)nummer 'You'll never walk alone' oorspronkelijk hier vandaan komt, en voor de buffs, de sample van the Carousel Waltz in Dire Straits' klassieker Tunnel of Love.

Ook deze R&H musical is een adaptatie van een bestaand werk, namelijk het toneelstuk 'Liliom' van de Hongaar Ferenc Molnár (in de jaren 30 trouwens tweemaal verfilmd door o.a. Fritz Lang), en die Molnár is niet een onbekende voor de moviebuffs, zijn Hongaarse toneelstuk was ook de grondlegger van o.a. Billy Wilders One, Two, Three (1961).

Tot zover het journalistieke gedeelte...

De film, daar draait het nu eenmaal om. Je ontkomt niet aan de indruk dat de muzikale stukken geplaybackt zijn en gezongen worden door anderen; op het stompzinnige af. Tevens jammer dat die Shirley Jones als Julie een complete miscast is, terwijl haar hoofdrol cruciaal is. Gordon MacRea doet er alles aan om deze bleue jongedame te doen bloeien, zonder effect. In het beruchte nummer If I Loved You vallen de bloesems van saaiheid maar uit de bomen.

Het ziet er allemaal verzorgd uit, mooie dans-sequenties en een balletscene van zo'n 10 minuten. Maar de vele ronduit saaie liedjes ontsieren de boel. Zonde.

Vooruit, pak uw zakdoeken (en doe de ramen even dicht, trust me): YouTube - You'll Never Walk Alone - R&H's Carousel 1956

Mug heeft volkomen gelijk met zijn opmerking over de saaie liedjes in deze film, die bovendien zonder enige uitstraling worden gebracht. Eigenlijk is de Carousel Waltz, dat iedereen wel kent van kermissen, het enige nummer dat een beetje lekker in het gehoor ligt. En natuurlijk het overbekende “You’ll Never Walk Alone”. Maar een ieder die de uitvoering van Gerry & The Pacemakers kent, zal ook daar zijn schouders bij ophalen.

Als liefhebber van (film)musicals ben ik dan ook erg teleurgesteld in deze Rodgers & Hammerstein productie. Te meer omdat het verhaaltje ook al niet veel voorstelt.

Niet de allerbeste musical en alhoewel naast de muziek, echte liefde hoog in het vaandel staat, toch eigenlijk wat triest.

Het acteren vond ik wel goed, op een niveau zoals het in musicals uit die tijd past maar het meeste plezier komt toch uit de songs.

Naast het ondertussen door miljarden voetbalfans geradbraakte (R & H draaiden zich wellicht evenveel keer in hun graf om) "You'll never walk alone" zijn er toch ook het mooi romantische "If I loved You", het uitbundige "june is bustin' out all over" en de mooie tekst van "Soliloquy".

Een paar maanden verder en deze film blijft nog steeds door mijn hoofd zeuren, juist vanwege de minpunten die ik hierboven aanstip. Zo is het juist de kracht van Gordon MacRae dat hij perfect kan uitstralen dat zijn personage wel een goed hart heeft maar niet de slimheid bezit om dat in te zien, terwijl de filmpersoonlijkheid van Sinatra juist te uitgekookt en te wereldwijs is om dat overtuigend over te brengen. De thematiek van de losse handjes wordt hier ook enigszins verzacht, want in tegenstelling tot bijvoorbeeld de non-musical-verfilming van Fritz Lang uit 1934 krijgen we hier niet expliciet te zien hoe Billy Julie een klap verkoopt, maar door de laatste scène (de diploma-uitreiking) krijgt de film wel een bevredigend einde middels een slot dat je sentimenteel kunt vinden, maar ook juist humaan zoals tekstschrijver Oscar Hammerstein II het bedoelde. Kortom, een kleine herwaardering vanwege de psychologische insteek. En bovengenoemde pluspunten blijven natuurlijk gewoon staan.

        Wie trouwens de 50th Anniversary Edition-dubbel-DVD van deze film koopt, krijgt daar op de eerste DVD een aardig audiocommentaar van onder andere hoofdrolspeelster Shirley Jones bij, en op de tweede DVD staat zomaar een uitstekende print van bovengenoemde Liliom van Fritz Lang inclusief Nederlandse ondertitels.

Een heel verkeerde boodschap in een vrij vlakke film. De kleuren zijn geweldig en het dansen is onberispelijk. Het is alleen zo dat niet veel van de liedjes echt blijven hangen of je enthousiast maken. De personages zijn helemaal niet sympathiek. Hoe zou je ze ook leuk kunnen vinden? Het zijn allemaal een stelletje mannen die vrouwen slaan, dieven en andere pietluttige karakters. Het ergste is dat ze worden afgeschilderd als ✨nonchalant en charmant✨

Maar zoals ik al zei, het dansen is perfect en You'll Never Walk Alone is kippenvelverwekkend.