Sympathy for the Devil (1968)

Waarschijnlijk de minst toegankelijke film van Godard, maar zeker de moeite waard. Wat mij betreft hadden de stukken waar de Stones repeteren minder gekunt.

3 1/2 *

ik heb een paar jaar geleden de, denk ik, gewone versie van deze film gekocht, maar lees nu dat er dus verschillende versies zijn. Ik meen dat ik ook zo iets las op de dvd hoes van de pas verschenen nieuwe dvd versie, dus dan ga ik hem toch maar nog een keer aanschaffen.

Overigens vind ik dit een super saaie, gedateerd aandoende, niets zeggende film, interessant doen om het interessant doen en ik vermoed dat ie ten tijden van uitkomen al niet te volgen en gedateerd was.

Maar ja je bent Stonesfan en dan zijn de stukjes Stones wel een must see! Erg interessant om te zien en te horen hoe zo'n song langzaam maar zeker gevormd wordt.

Voor het Stones gedeelte toch nog 2 sterren (anders was het 0,5 geweest)

Ik vond dat het eerste uur van deze film erg sterk was. We krijgen een zeer interresant sfeerbeeld en er zitten enkele sterke scenes in over de maatschappij, haar opinies en gebeurtenissen in de rebelerende jaren. Vaak erg intens en raak maar ik heb bij Godard ook vaak het gevoel dat hij meer wil zeggen dan dat hij te zeggen heeft. Er zitten veel shots in met als enige gedachte dat zolang je een camera maar lang genoeg laat draaien er vast wel iets diepers te zien valt. Godard's filmische experimenten pakken bij deze film overigens wél goed uit, en dat komt vooral omdat hij teert op de natuurlijke interesse die zijn thematiek en de Rolling Stones met zich meebrengen.

Of Godard geluk had of gewoon enkele sterke keuzes heeft genomen, het neemt niet weg dat dit een ijzersterk tijdsdocument is.

Beelden van de Stones in de studio worden afgewisseld met absurde, subversief politiek geladen sketches (die niets met de band te maken hebben).

Het titelnummer heeft de tand des tijds aardig overleefd, dat geldt minder voor de communistische thematiek.

Als experimentele film, en als een document over de politieke spanningen in de jaren zestig, is Sympathy for the Devil echter goed te kijken: vaak fascinerend, en soms oprecht gewaagd en prikkelend. Te drammerig en afstandelijk echter, om volledig door te worden meegesleept.

Mensen die deze film kijken in de veronderstelling dat het een documentaire betreft over de Rolling Stones, wordt aangeraden de spoelknop bij de hand te houden.