Soylent Green (1973)

Wegens taboe van deze film? Hoe bedoel je?

Ik denk dat hij bedoeld het taboe dat men niet wil inzien dat we ons niet als konijnen tot in het oneindige kunnen repliceren, dat is wel degelijk een taboe omdat niemand het een ander durft aan te rekenen, omdat voortplanting als natuurlijk en correct wordt beschouwd, ook als men 8 kinderen heeft. Kinderen zijn een verzekering van de oude dag, dus niemand gaat er tegenin, al zou dat wel moeten. Maar het 2 kind maximum zoals in China werkt ook weer niet. Het is een onoplosbaar probleem en daarom alleen al een taboe.

Grandioze film alweer van Richard Fleisher waarvan die typische jaren 70-SF-stijl volledig vanaf druipt.
Vooral het sfeertje dat over deze film hing beviel me: de geelkleurige filters om het broeikaseffect eens dik in de verf te zetten, de straten die op een Spencer Tunick-achtige wijze bezaaid worden door mensen enzovoort en zo verder.

Ook het kitsherige detective-verhaaltje viel bij mij in de smaak, ook al zag je de pointe al van kilometers ver afkomen.
Verder ook enkele sterke scènes:
- De levende uitvaart van Robinson
- De mensen-scheppende buldozers
- en uiteraard het einde dat gepaard gaat met de quote "Soylent Green is People", deed me trouwens een beetje denken aan de eveneens memorabele quote uit Shindler's List "The List Is Life", maar dat terzijde
3.5*, koddige filmmaker die Fleisher

Ik kan het alleen maar nogmaals eens zijn met jullie : deze film had veel meer in zich dan het geworden is... maar remaken ?!

Leuk zijn vooral de apocalyptische decors, een smerig New York waar miserie heerst. De miserabele toestand waarin de mensen verkeren wordt ook niet altijd ultradramatisch voorgesteld. Zo zijn de scenes waar mensen een stuk vlees of niet-plastic bestek als ultieme luxe zien goed gevonden omdat je dan niet op een vreselijke manier, maar toch heel sterk beseft hoe erg het daar aan toe gaat. Ook een aantal scenes blijven op je netvlies gebrand : de massa inwoners die door vrachtwagens als vuil wordt 'opgeruimd' of het mileu dat zo zwaar is aangetast dat ze zelfs die paar plantjes die nog overblijven moeten bedekken van de vervuilde lucht... op z'n minst verontrustend... Maar dat is zowat het enige goede.

Het verhaal loopt niet erg gesmeerd en het onderzoek lijkt geen einde te hebben en toch blijft het de drijfkracht van de film aangezien de bovengenoemde scenes alleen maar als achtergrond dienen en er verder niet echt veel meer mee gedaan wordt. En hoe futuristisch en supertechnologisch de film ook wel wil zijn, het straalt enorm veel seventies sfeer uit. Bovendien is het acteerwerk van Heston ook niet bijzonder goed en de love story een beetje geforceerd. Enige personage dat vrij interessant is, is dat van Robinson : de euthanasiescene is heel ontroerend, je ziet op Sol gezicht een glimlach die er als zoveel jaren niet is geweest en de nostalgie naar al het goede dat er ooit was... en Heston die weent, omdat hij als enige van de crewlid wist dat Robinson terminale kanker had... prachtig moment !

Maar het veelgeprezen einde had ik aan de andere kant dan al van tamelijk ver zien aankomen en bovendien is het voor mij niet zo schokkend als hier beweerd wordt : in een decadente samenleving waar wettelijke en morele regels niet meer gelden en waar het individu enkel nog maar aan zichzelf denkt en zelfs bijna moet moorden om te overleven is het niet verwonderlijk dat ze eigenlijk elkaar opeten. Voedsel is er niet dus van die smerige Soylentdingetjes zullen ze toch moeten blijven eten...

Magere 3*

Dat ze in de jaren zeventig al zo ver nadachten!

Chapeau.

Een realisiische visie op onze toekomst.

Want zeg nu zelf er zijn nu al zoveel mensen.

Als dat zo door gaat zouden we wel eens zonder voedsel kunnen vallen.

i rest my case...

Ik pak je case dan wel even op.... Mooie, en bovenal originele, film! Maar om nu stellen dat het als een realistische visie op de "nabije" toekomst zou kunnen gelden vind ik wat voorbarig

Een toch wat gedateerde film maar dat vind ik niet eens zo erg. Ik vind vooral die scene met die man die vrijwillige euthanasie laat plegen zeer mooi en schokkend tegelijk. 4*

hele goeie film. ik heb de film op dvd waar leuke extra's op staan. en dan heb ik nog niet eens over de rol van e g robinson. ik heb de film al vaker gezien en blijf 'm mooi vinden.

Op 5 april is Chartlon Heston gestorven.Spijtig,vond het een goeie acteur.

Charlton Heston, republikein in hart en nieren

Film die zijn tijd ver vooruit was. Vooral de straatbeelden en de beelden in de fabriek zijn erg cool. Film is af en toe vrij traag, maar verveelt geen moment. Gelukkig kende ik de legendarische quote uit deze film niet, had nl. een hoop verpest.

En dan kun je ook geen goede acteur zijn?

Dat laat ik in het midden.

Deze film is vanaf mijn jeugd blijven hangen; dus heb ik hem uit de internet-kast gehaald. Vooral die legendarische sterf-scene heeft geen millimeter aan kracht ingeboet. Zo'n 30 jaar geleden was ik nog te jong om alles te doorgronden, maar de indruk en de emotie die het verhaal achterliet bleef springlevend. Soylent Green en Demon Seed zijn beide FILMS, die in je hoofd achterblijven - meer dan 30 jaar. FANTASTISCH.

vanavond weer gezien. al eens eerder gezien. wat mij vooral bij bleef was de scene waarin edward g. robison ( de geweldige acteur) stervende is en beelden ziet uit het verleden. mensen vergaap je niet aan films ga eens fietsen of lopen en geniet van de natuur neem het in je op.

Kom nou. Fuck de natuur.

Inderdaad een mooie scene met Edward G. Verder is het scenario natuurlijk geweldig. Deze film zou echter een hogere beoordeling krijgen als Heston er niet in was. Verschrikkelijk overschatte acteur

ik sluit mij bij je aan

Echt wel een goede film.En er wordt een ding altijd naar boven gehaald:vroeger was alles beter.Ook goed gevonden van die mensen die op de trap slapen.4.5 sterren

Wat wel een erg romantisch beeld is.

Ik ga een beetje naar bomen kijken als ik ook films kan kijken, zeg...

Daar heb je eigenlijk wel een punt.

Deze film draaien ze nu vaak op TCM. Heb hem vroeger wel eens gezien en vond het een goeie en boeiende film. Het verhaal is prima en er wordt ook goed in geacteerd.

Mensen als voedsel

Vond dit niet zo'n geweldige film, iets te traag, soms wat saai. Wel een goed uitgangspunt en een onverwachte plottwist, maar toch niet meer als redelijk.

Soylent Green is vooral een enorm stijve, droge en ongeanimeerde film. Parallellen met Carpenter's oeuvre zijn te trekken, alleen kan ik die meer waarderen wegens hun camp uitstraling. Daarbij vond ik het plot hier erg rommelig en springerig en werden situaties bot doorgedrukt. (Dat constante gezemer over het eten was te nadrukkelijk aanwezig en zo'n euthanasiescene kwam mijns inzien ook teveel uit de lucht vallen om me mee te krijgen.) Zo'n onderwerp blijft boeiend om aan te kaarten, is natuurlijk ook nog actueel, maar op zo'n manier hoeft het wat mij betreft niet meer.

Op aanraden van mijn pa gekeken, en helaas had hij al verklapt wat Soylent Green was, wat de complete mysterie weghaalde. Je kan je wel voorstellen dat ik een beetje teleurgesteld was aanvankelijk, maar toen begon ik na te denken over de thema's van de film en hoe overtuigend en realistisch de film in feite een helaas niet al te onwaarschijnlijk toekomstbeeld weet te schetsen, ondanks dat het wat gedateerd overkomt anno 2008. Daar schuilt de ware kracht van de film, het laat je nadenken over welke richting de mensheid opgaat, en doet dat eigenlijk grandioos met kleine momenten waarin bijvoorbeeld Sol en Thorn samen genieten van 'echt' voedsel, zoals mensen dat vroegâh hadden, waardoor je echt begint te beseffen hoe ernstig de wereld er aan toe is. Dit maakt het verhaal overtuigend en boeiend, en het feit dat je niet ondergedompeld raakt in een Blade Runner-achtige setting, maar een niet al te geavanceerde wereld waarin het grootste deel van de mensheid alleen maar achteruit gaat, terwijl de upperclass profiteert van de smerige zaakjes die zich afspelen achter het hele Soylent Green complot. een scéne die me ook altijd bij zal blijven en de boodschap van de film ook kracht bijzet, was de ontroerende euthanasiescène, die (off-the-subject) alleen maar ontroerender wordt als je de reden weet waarom Charlton Heston écht huilt in die scène.

Toen ik de eindcredits voorbij zag rollen wilde ik de film 3 sterren geven, maar na er eens goed over nagedacht te hebben, moet ik toch toegeven dat mijn waardering voor het geheel hoger ligt dan dat. Ik denk dat de spoiler die mijn pa me had gegeven en de gedateerdheid van de film me hadden beïnvloed, maar nu denk ik juist dat dit juist een goede motivatie voor mij was om eens goed naar de film te kijken en wat het wérkelijk te brengen heeft. De gedateerdheid vormt dan ook uiteindelijk een van de sterke punten van de film, want het overdrijft op deze manier een toekomstbeeld eens niet veel te veel zoals de meeste sci-fi films en laat je focussen op wat de film je probeert te vertellen.

4 sterren.

Film komt uit bij video land....

LOL

Er moet ook wel ergens een steekje los zitten, wil je dat op een filmsite gaan verkondigen..