Soylent Green (1973)

Erg fijne sci-fi film met een intelligent plot en uitstekende acteerprestaties (ook van Heston!).

En natuurlijk een van de beste clous aller tijden.

3.5 sterren

Voor Edward G. Robinson was sterven in deze film symbolisch. Hij was terminaal ziek en overleed dan ook op 26 januari 1973, twee weken na de laatste opnamen van Soylent Green. Hij kreeg wel nog op de Oscaruitreiking van dat jaar een postume Oscar voor zijn ganse carrière.

Had inderdaad meer ingezeten.
Het script loopt alles behalve lekker. Neem nou die scène als die gaat uitzoeken waar het eten van gemaakt word. Hij springt even snel in de achterbak van een vrachtwagen loopt de fabriek binnen volgt het proces slaat twee man neer en loopt er weer uit. Wel erg saai en ongeloofwaardig voor zo een belangrijke scène.

2.5* Om het geinige jaren 70tig SF sfeertje. Maar hier mag inderdaad een remake van komen zoals Wouter al zei.

Ik kan het alleen maar nogmaals eens zijn met jullie : deze film had veel meer in zich dan het geworden is... maar remaken ?!

Leuk zijn vooral de apocalyptische decors, een smerig New York waar miserie heerst. De miserabele toestand waarin de mensen verkeren wordt ook niet altijd ultradramatisch voorgesteld. Zo zijn de scenes waar mensen een stuk vlees of niet-plastic bestek als ultieme luxe zien goed gevonden omdat je dan niet op een vreselijke manier, maar toch heel sterk beseft hoe erg het daar aan toe gaat. Ook een aantal scenes blijven op je netvlies gebrand : de massa inwoners die door vrachtwagens als vuil wordt 'opgeruimd' of het mileu dat zo zwaar is aangetast dat ze zelfs die paar plantjes die nog overblijven moeten bedekken van de vervuilde lucht... op z'n minst verontrustend... Maar dat is zowat het enige goede.

Het verhaal loopt niet erg gesmeerd en het onderzoek lijkt geen einde te hebben en toch blijft het de drijfkracht van de film aangezien de bovengenoemde scenes alleen maar als achtergrond dienen en er verder niet echt veel meer mee gedaan wordt. En hoe futuristisch en supertechnologisch de film ook wel wil zijn, het straalt enorm veel seventies sfeer uit. Bovendien is het acteerwerk van Heston ook niet bijzonder goed en de love story een beetje geforceerd. Enige personage dat vrij interessant is, is dat van Robinson : de euthanasiescene is heel ontroerend, je ziet op Sol gezicht een glimlach die er als zoveel jaren niet is geweest en de nostalgie naar al het goede dat er ooit was... en Heston die weent, omdat hij als enige van de crewlid wist dat Robinson terminale kanker had... prachtig moment !

Maar het veelgeprezen einde had ik aan de andere kant dan al van tamelijk ver zien aankomen en bovendien is het voor mij niet zo schokkend als hier beweerd wordt : in een decadente samenleving waar wettelijke en morele regels niet meer gelden en waar het individu enkel nog maar aan zichzelf denkt en zelfs bijna moet moorden om te overleven is het niet verwonderlijk dat ze eigenlijk elkaar opeten. Voedsel is er niet dus van die smerige Soylentdingetjes zullen ze toch moeten blijven eten...

Magere 3*

Deze film draaien ze nu vaak op TCM. Heb hem vroeger wel eens gezien en vond het een goeie en boeiende film. Het verhaal is prima en er wordt ook goed in geacteerd.

Mensen als voedsel

Op aanraden van mijn pa gekeken, en helaas had hij al verklapt wat Soylent Green was, wat de complete mysterie weghaalde. Je kan je wel voorstellen dat ik een beetje teleurgesteld was aanvankelijk, maar toen begon ik na te denken over de thema's van de film en hoe overtuigend en realistisch de film in feite een helaas niet al te onwaarschijnlijk toekomstbeeld weet te schetsen, ondanks dat het wat gedateerd overkomt anno 2008. Daar schuilt de ware kracht van de film, het laat je nadenken over welke richting de mensheid opgaat, en doet dat eigenlijk grandioos met kleine momenten waarin bijvoorbeeld Sol en Thorn samen genieten van 'echt' voedsel, zoals mensen dat vroegâh hadden, waardoor je echt begint te beseffen hoe ernstig de wereld er aan toe is. Dit maakt het verhaal overtuigend en boeiend, en het feit dat je niet ondergedompeld raakt in een Blade Runner-achtige setting, maar een niet al te geavanceerde wereld waarin het grootste deel van de mensheid alleen maar achteruit gaat, terwijl de upperclass profiteert van de smerige zaakjes die zich afspelen achter het hele Soylent Green complot. een scéne die me ook altijd bij zal blijven en de boodschap van de film ook kracht bijzet, was de ontroerende euthanasiescène, die (off-the-subject) alleen maar ontroerender wordt als je de reden weet waarom Charlton Heston écht huilt in die scène.

Toen ik de eindcredits voorbij zag rollen wilde ik de film 3 sterren geven, maar na er eens goed over nagedacht te hebben, moet ik toch toegeven dat mijn waardering voor het geheel hoger ligt dan dat. Ik denk dat de spoiler die mijn pa me had gegeven en de gedateerdheid van de film me hadden beïnvloed, maar nu denk ik juist dat dit juist een goede motivatie voor mij was om eens goed naar de film te kijken en wat het wérkelijk te brengen heeft. De gedateerdheid vormt dan ook uiteindelijk een van de sterke punten van de film, want het overdrijft op deze manier een toekomstbeeld eens niet veel te veel zoals de meeste sci-fi films en laat je focussen op wat de film je probeert te vertellen.

4 sterren.

Fleischer, het is een naam waar elk filmliefebber - en bij uitbreiding cultfanaat - vroeg of laat mee te maken krijgt. Soylent Green is niet de eerste film die ik van hem zie, maar het was wel een tijdje geleden. In de toekomst moet ik maar eens wat meer van hem gaan zien want het is zonder meer een boeiend regisseur.

Het intrigerende aan Soylent Green is dat er een geloofwaardig toekomstbeeld wordt opgehangen zonder dat er ook maar één futuristisch voorwerp in voorkomt. De film concentreert zich namelijk op de afwezigheid van datgene wat we in een welvarend land als vanzelfsprekend beschouwen: vlees, sterke drank, sigaretten, fruit, groenten, papier, en noem maar op. Zeldzame levensmiddelen die enkel weggelegd zijn voor de elite, zij die genoeg geld hebben om ze te betalen. Voor het gewone volk is er synthetisch voedsel, afkomstig van ... (en dat kom je te weten in de schitterende ontknoping).

Voorts worden problematieken als overbevolking en opwarming van de aarde mooi in de film verwerkt. Ze zorgen voor de futuristische, doch realistische, setting waartegen zich een amusant detectiveverhaaltje afspeelt. Soylent Green stemt vast en zeker tot nadenken, omdat het doemscenario dat in de film wordt opgehangen op bepaalde vlakken akelig dicht bij de huidige realiteit komt te staan. En dat vind ik altijd zo leuk aan oude films, als blijkt dat ze na al die jaren nog steeds brandend actueel zijn.

Kortom, een absolute aanrader voor de liefhebber van intelligente SF-films.

Aardig doemscenario in een minder fris jasje. Niet alleen het eten in Soylent Green is mat een eentonig. ook het visuele oogsnoep laat te wensen over. De film is hopeloos blijven steken in de 70s, met lelijke costuums en dito settings. Zulks kan vermakelijk zijn, maar hier is het net wat te veel van het goede.

Charlton Heston speelt een vlakke en een weinig charismatische rol, hij weet de film als hoofdpersonage niet echt te dragen. Des te meer credits voor Edward G. Robinson (ik had hem niet eens herkend) die bijna stokdoof bleek te zijn tijdens de opnames. Dat hij alsnog boven Heston uitsteekt zegt dan eigenlijk wel voldoende. De liefdesaffaire met Shirl ten slotte komt op een bizarre manier uit het niets gevallen, ik heb echt het gevoel dat ik een scène gemist heb ergens.

Het verhaaltje is zelf wel goed te pruimen, de ontknoping is ook erg goed, maar wel een beetje voorspelbaar. Niet erg shocking ook. Het bedrijf Soylent wordt wellicht ontmaskerd, maar voorziet wel even half de wereldbevolking van voedsel. Zou hun productieproces tot een halt geroepen worden, dan ontstaat er een enorm voedseltekort. Uiteindelijk zal de mensheid aan hun verkapte kannibalisme moeten toegeven, een andere keuze is er volgens mij niet echt (meer).

De overbevolking en het broeikaseffect komen wel leuk tot uiting, door bijvoorbeeld alle mensen die in trappenhuizen moeten slapen wegens ruimtegebrek, of het schaarse aantal bomen dat niet eens meer in de buitenucht kan groeien. Ook de enorme scheptrucks die een boze menigte in hun laadbakken dondert bleken een schot in de roos, ik kon er in ieder geval hard om lachen. Juist van dit soort sinistere toekomsttrekjes hadden er een stuk meer in de film gekund. Nu blijft het een beetje braaf.

Ik denk dat het concept zelf een veel betere uitwerking had verdiend. Het ziet er allemaal wat te pover uit en in het script zitten veel onlogische stukjes. Ik zou wel een remake willen zien van Soylent Green, dit kan een stuk beter worden uitgewerkt .

Heb de film overlaatst eens aangeschaft op DVD, en herkeken. In het kort samengvat is het een goede Sciencfiction film met enkele pschychologiche thema's. De film handelt O.A. over Vervuiling en Overbevolking, maar ook indirect over Eutanasie en Kannibalisme.

Heb de film voor het eerst gezien met mijn vader toen ik 7 was ofzo. Heb er toen natuurlijk niets van gesnapt en zat overla mee te lachen. Zoals de mensen die worden opgeschept, of dat ze van mensen koekjes maken. Heb hem later nog eens gehuurd, en toen heeft deze mij meer bij de keel gegrepen, Alhoewel ik het einde toen al kende.

Bon, dan nu de acteerprestaties. Ik vondt persoonlijk Edward G. Robinson overtuigend acteren, met zijn ontroerende personage Sol Roth. Ook Chartlon Heston deed het prima, en Liegh Taylor Young was ook niet mis. Honkbalspeler Chuck Connors daarintegen. Ik vondt dat hij wat houterig speelde, als "Bad-Guy" Tab, De Bodyguard. Lincoln Kilpatrick speelde dan wel in mijn ogen wat beter als de priester die ze niet allemaal meer op een rij heeft. Joseph Cotten die de steenrijke zakenman Simonson speelt deed het ook wel goed.

De setting. Het verhaal speelt zich af in New York, in het jaar 2022. Ik heb al gehoord van mensen dat ze de film afwezen omdat deze "te gedateerd" is. Natuurlijk moet je de film met andere ogen bekijken. In 1972 was dit nog toekomst. Dus verwacht geen vliegende auto's of supercomputers etc... Als je de film kijkt zal je niet direct Futuristische voorwerpen zien. Het enige wat nog wat futuristisch oogt zijn de Telefooncellen met draadloze telefoon (In de jaren 70 nog toekomstachtig). En mischien op de achtergrond zie je soms wat wazige moderne gebouwen, maar dat is het. En dat find ik juist zo goed aan die oude SF films. Om te zien hoe dat ze zo'n 50 jaar geleden dachten hoe de toekomst Anno nu er uit zou zien.

Deze film draagt teveneens ook het genre "Dystopie". Het soort Dystopie dat draait om een vervuilde wereld met bijna geen wetten, waar je liever niet in zou willen wonen. De hoofdpersoon van de film
loopt meestal gewoon in de pas, sloft door zijn dagen en toont geen intresse meer in hetgeen wat er in de wereld gebeurd omdat hij in deze wereld is geboren en geen andere wereld kent. Meestal komt hij door een toeval een geheim te weten, en begint zich te keren tegen het rechtsysteem. Meestal komt hij in contact met een oudere man, die zich nog een tijd herrinert voor de veruiling toen de werald nog leefbaar was. Deze is er 9/10 altijd bij.

In de titel zit rouwens ook een verborgen boodschap, die eigenlijk het einde verklapt. Namelijk: Soylent green = So You'll End Green. Aangezien er niets eetbaars meer groeit is dit namelijk de enige manier om de mensheid niet te laten uitsterven. Een soort Kringloopsysteem zit er eigenlijk in.

uiteindelijk is dit toch een zeer smakelijke SF film, die je zeker niet zal vervelen (tenminste als je van dit genre houdt)
Deze film krijgt van mij 4,5 *****!

Wat voornamelijk blijft hangen na een avondje Soylent Green is de vieze nasmaak die de afstotelijke vormgeving in je mond achterlaat. De film ziet er eenvoudigweg lelijk en goedkoop uit - de budgettaire problemen zijn van de gezichten van de boeken en het meubillair af te lezen, bij wijze van spreken. Het verhaal bevat nog enige aardige vondsten - de zelfmoordkliniek, bijvoorbeeld, en dat Soylent Green van mensen wordt gemaakt (te voorspelbaar voor woorden) vond ik ook erg grappig -, maar deze worden ofwel slecht uitgewerkt, ofwel bijzonder lelijk weergegeven. Het verhaal is niet spannend en het acteerwerk lachwekkend - al is het wel leuk om te zien hoe Charlton Heston toch nog zijn best doet er iets van te maken.

Neen, Soylent Green kan ik geenszins aanbevelen aan de gemiddelde filmkijker. Wellicht dat een liefhebber van pulp en/of cult er mee uit de voeten kan, maar voor de rest van de aardbevolking is er gelukkig nog Soylent Yellow

1,5*

Tegenvaller. Heb een zwak voor dystopische films, maar dan moet het wel meer te bieden hebben dan alleen een negatief toekomstbeeld.

Vond het er tamelijk goedkoop uit zien, geen visuele kant die in het oog springt, geen originele designs, geen inventieve shots. Het schetst eigenlijk een wereld als de onze, maar dan stampvol en zonder normaal voedsel. Zitten wel een paar aardige dingetjes in, zoals de lijken die met de vuilniswagens worden afgevoerd, en de vrouwen die bij de huur zitten inbegrepen, maar dan houdt het verder wel op.

Verhaal en plot zijn geinig, maar niet zo verrassend als de film een beetje wil doen vermoeden. Vond het acteerwerk verder redelijk. Tegen het einde vond ik de knulligheid van de actiescenes steeds meer overheersen. Kijkt als geheel wel aardig weg, maar stelt helaas veel minder voor dan ik had verwacht.

2*

2022 dan zou dit allemaal gaan plaats vinden. Een leuk vooruitzicht.

Getuigt toch wel van visie van deze film omtrent de verhoogde criminaliteit / anarchie en problemen zoals voedsel. Gelukkig een keer geen broeikaseffect om je zorgen over te maken

Was toen een zeer indringende film en zelfs nu nog want 2022 is het nog steeds niet.

Het idee heeft de acteurs overleeft en dat is al een hoge score waard.

4.0.

Aardige SF.

En ook erg goed tot het laatste half uur wanneer de goofs en plothiaten, het toch al niet zo sterke scenario, meer en meer parten gaan spelen. De acteerprestaties zijn redelijk, maar de enige die een goede prestatie neerzet is veteraan Robinson. Heston wandelt als een verdwaalde boer door de prent, maar komt er desondanks wel mee weg.

De jaren '70 kenden de hoogtijdagen van de Science-Fiction, deze film wordt echter ondergesneeuwd door de vele toppers van toen. En terecht, want hier had zoveel meer in gezeten.

Redelijk.

Grappig zo'n relatief oude SF-film die zich afspeelt in een periode niet ver van ons. De toekomstvisie is van het type dystopia. De samenleving is er allerminst op vooruit gegaan: men leeft op elkaar gepropt en voedsel als biefstuk of groente is voor de high society weggelegd. Een gewone sterveling mag hopen dat ie een stukje Soylent Green kan bemachtigen om op te peuzelen. Hippe gadgets zul je overigens niet treffen in deze film, wat ik ergens wel jammer vond, maar afbreuk doet dat niet aan deze film.

Hoe dan ook, Soylent Green is een redelijke film die pas in de tweede helft lekker begint te lopen. Weliswaar simpel in opzet en uitwerking, maar het laat toch enige indruk achter. Vooral de mooie rol van Edward G. Robinson (zijn laatste) mag niet onvermeld blijven!

Niet helemaal wat ik van een Richard Fleischer' science fiction verwachtte. In vergelijking met zijn Fantastic Voyage is deze film relatief toch een stuk saaier. Anderzijds is het wel heel erg interessant dat hij een veel cynischer en duisterdere film aflevert. De film heeft een heerlijke Orweliaanse sfeer en is lekker grauw, jammer dat de film net iets te veel dialoog is. Soylent Green is een weinig spannende science-fiction maar scoort beduidend op sfeer.

Sterk uitgangspunt dat z'n verdiende gestalte krijgt in het eerste uur. Wat Fleischer schetst is hier en daar misschien wat knullig, maar dusdanig zuur dat het op z'n minst verwondert. Een vrouw als meubilair. Toe maar. Vooral het gegeven dat doodnormale zaken zijn verworden tot luxe goederen doet er natuurlijk toe. Leuke invalshoek.

En zo heeft het wel meer bijzondere ideetjes met de clou als macaber hoogtepunt. Jammer dat de weg daarnaartoe bij tijd en wijle toch wat hortend en stotend verloopt. Zeker als het op een gegeven in stroomversnelling raakt is het meer wachten op de ontdekking dan dat het boeit. Interessante sci-fi, maar wel wat wankel.

Prima SF-klassieker waarvan de clou nog haast bekender is dan de film zelf. Heston knokt zich een weg vooruit in een wereld die geregeerd wordt door gebrek aan, met name, voedsel. Malthus heeft zijn werk blijkbaar nog niet gedaan want de straten zijn overbevolkt en de mensen slapen zelfs en masse buiten op de trappen. De kleine bovenlaag heeft het beter voor elkaar; luxe huizen, zowaar een stukje vlees of groente, drank, en natuurlijk het 'furniture', een fraaie jongedame voor 'gezelschap'.

Eén van deze happy few wordt gedood en aan detective Heston, met hulp van een grootse Robinson, de taak om achter het hoe of wat te komen. Lange tijd is dit verhaal echter enigszins ondergeschikt aan het tonen van de dystopische samenleving van het New York in 2022, om in het laatste half uur opeens de centrale rol over te nemen, met als apotheose de scenes in de grote fabrieken met mooi stuntmannenwerk.

Al met al een fijne film, en natuurlijk een klassiekertje door dat ene zinnetje. 3,5*.

Degelijke sf-film die nogal standaardgewijs de malaise van een dystopie aankaart: de wereld wordt voorgesteld als een politiestaat met overbevolking, voedseltekort en natuurlijk schandalig machtige multi-nationals. De vormgeving sprak echter weinig tot m'n verbeelding en ook de hele 'vroeger was alles simpeler en beter'-thematiek liet me koud. Zelfs als was het laatste grassprietje op aarde uitgeroeid, zou ik toch nog wat meer nodig hebben om ontroerd te geraken dan wat clichématige natuurplaatjes van herten en bloemetjes.

Het was even wennen aan de gedateerde look (telefoon met bakelieten hoorn aan een kruldraad, bakkebaarden en seventies kapsels en meisjes van plezier met lang haar en felgekleurde zijden kaftans , maar ik werd snel meegenomen in de ervaring.
Hoe de buitenlucht er geel/groenig, vaal en stoffig uitziet, hoe de bevolking op straat grijzige kleding draagt, hoe groot het contrast tussen arm en rijk (in kleur en smaak) is, hoe de oproerpolitie alleen een extra helmpje op hoeft en hoe een maaltijd van een stuk echte cake en een echt blaadje sla, weggespoeld met echte sterke drank een godenmaaltijd kan zijn (vergeleken met die eetbare rode en groene vierkantjes). En als je veel geld hebt kun je maar liefst 3 sigaretten per dag roken!
Vele actuele onderwerpen worden behandeld: overbevolking, milieuvervuiling, opwarming van het klimaat, voedselschaarste, etc.
De soundtrack vond ik opvallend goed, vooral in de fabriek, maar ook elders (bij de straattelefoon) toen valse noten de sfeer veranderden naar spannend/eng..
Net gezien, maar ik ga nu al van deze film houden

Ik kan er niet omheen dat Soylent Green een aantal geweldige ideeën heeft die de film constant boeiend houden: de overbevolking, de bulldozers met een bijzondere functie, de 'furniture' (verdient eigenlijk een eigen film), de afwezigheid van alledaagse dingen als boeken en bepaald voedsel. Allemaal boeiend materiaal en afzonderlijk komen al die elementen wel vrij goed tot hun recht, maar het complete potentieel wordt nooit echt benut. Dit komt vooral door de toch vrij matige regie. Te droog, te weinig stijl en bij vlagen gewoon wat ongeïnspireerd. Eigenlijk is het een vrij lelijke film en dan heb ik het niet over de bedoelde lelijkheid van de dystopie. Het is soms gewoon matig gefilmd. Tijdens het eerste half uur vroeg ik me zelfs af of de film ooit nog van de grond zou komen. Dat deed het wel en de film is bij vlagen fascinerend en soms geweldig, maar als geheel teleurstellend.

Misschien nog wel het meest omdat het hoofdpunt niet ver genoeg doorgedreven wordt. Overbevolking is een belangrijk onderdeel van het verhaal en Soylent Green is gemaakt van mensen (dat wist ik vooraf al, met dank aan AFI die de uitspraak "Soylent Green is people in hun top 100 beste Filmquotes stopte). Zou het niet logisch zijn geweest als de overheid dit idee zover hadden gebracht dat Soylent Green als oplossing was gebruikt voor de overbevolking. In een wereld met nauwelijks administratie en waarschijnlijk geen mensenregister, een wereld waar sowieso een grote anonimiteit lijkt te bestaan zoals in deze film, zouden wellicht gemakkelijk bepaalde mensen kunnen verdwijnen voor de productie van Soylent Green. Nu blijft men steken in het idee dat slechts mensen die al dood zijn tot voedsel vermalen worden. Nog steeds een gruwelijke gedachte, maar het is wel erg duidelijk dat er meer in dit verhaal zit. Nog meer horror.

Maar evengoed werkt er teveel aan de film wel om geheel negatief te blijven. De scène waarin Heston en Robinson genieten van wat eten is een parel. De momenten rond het furniture zijn wat losstaand, maar hebben zeker een bepaalde bijt. Boven alles is er de schitterende zelfmoordscène van Robinson, één van de mooiste die me zo te binnen schiet en tevens een scène die me even deed denken aan een vijf sterrenfilm. Dat de natuurbeelden die daar getoond worden cliché zijn maakte het voor mij alleen maar sterker. Het idee dat onze afgezaagde beelden in zo'n wereld behoren tot de grootste spirituele ervaringen sprak mij ergens enorm aan. De scène is in zijn geheel beter gefilmd dan de rest, alsof het de enige scène was die Fleischer werkelijk begreep.

Geen slechte film dus, maar vooral een waarvan het potentieel vaak wat onbenut is gebleven. Wouter sprak aan het begin van dit topic al precies mijn gedachte tijdens het kijken van de film uit: dit moet gewoon een remake krijgen. Van een wat sterkere regisseur liefst. Volgens mij zijn er zelfs vage plannen voor een remake.
3,5*

Conceptueel is het wel interessant, maar de uitvoering is heel mager en oninteressant gedaan. Geen moment kwam ik goed in de film, het begin vond ik ook heel afstandelijk en het was allemaal erg kaal in beeld gebracht.

Ik zou bijna zeggen dat het aan de leeftijd van de film ligt (uit 1972), maar ik heb zoveel films van die periode gezien en van daarvoor die op alle fronten beter zijn, dat ik niet anders kan concluderen dat dit een matige tot slechte film is.

Jammer.

Lekkere retro SF-film met een intrigerend, bizar verhaal en een redelijk geslaagde vormgeving. Bepaalde elementen van de film zijn natuurlijk wel wat gedateerd, maar qua toekomstbeeld heeft de film met terugwerkende kracht een verrassend vooruitziende blik gehad. Charlton Heston is uitstekend in de nogal maffe hoofdrol. Het had allemaal wel wat vlotter verteld kunnen worden en er wordt teveel stilgestaan bij ontwikkelingen die er weinig toe doen, maar al met al is de film ook na bijna 40 jaar nog steeds de moeite waard. En de gruwelijke onthulling aan het einde blijft natuurlijk top.

Charlton Heston is niet meteen mijn favoriete acteur. Doet me soms wat denken aan Kirk Douglas. Grote namen die wel hun best doen, maar mij nooit kunnen overtuigen van enige feeling, coolness, charme, ... Soit, deze film zelf is wel leuk om zien. SF met een dosis realiteit in de zien van geen vliegende auto's of zo. Evengoed armoede, klassestrijd en zeker een groene stempel.

Solyent Green is zo'n goeie ouwerwetse SF-film die ik als jongen wel eens graag las (ook al was ik er nog lang niet in 1973) en zo komt het ook wel over. Niet mee zo fris helaas, maar met een beetje nostalgische kijk valt dit best goed mee. Goed onderhouden, beetje gedateerd en stijf geacteerd, maar de 70's sfeer is wel leuk voor wie er van houdt.

Voor sommigen weer de basis om er de filosofische boodschap in te zoeken, voor mij gewoon een goeie film zonder meer.

Dit zijn wel films voor mij. Ik ben een fan van sciencefiction films, en vooral die uit de jaren '70. Deze films vond ik ook wel aardig. Een heel interessant gegeven en ook nog is goed uitgewerkt. Er is veel diepgang en de film heeft een hele mooie boodschap. Het einde vond ik vreemd en goed tegelijk, maar ik was wel voldaan aan het einde van de film.
De scene waarin de mensen van de straat worden geschept was erg goed gedaan en ik heb echt met open mond zitten kijken. Heel fascinerend.

Goeie film die zich afspeelt in 2022 en waarin de wereldbevolking flink gegroeid is en voedsel schaars is. Een goed verhaal met een ontknoping die je aan het denken zet, echter zou een wat betere inleiding de film geen kwaad hebben gedaan. Ondanks dat de film zich in de toekomst afspeelt, heeft deze een niet futuristische look. Verder was deze film de laatste voor Edward G. Robinson, die kort na de opnames overleed.

Ik kijk de laatste tijd veel dystopische (al dan niet post-apocalytische) films en zodoende kwam ik ook bij deze schijnbare klassieker uit. Dat is toch een tegenvaller geworden.

Het lijkt een bewuste keuze de toekomst van zo'n 50 jaar niet spacy te maken, maar in de huidige -dus jaren zeventig- sfeer te laten. Dat geeft een dubbel gevoel qua setting, aangezien het nu 40 jaar na dato is en je gewoon het gevoel hebt naar een seventies movie te kijken, hoewel ik er juist wel van hou als toekomstfilms niet overdreven futuristisch gaan doen. De ideeën rondom het 'meubilair', 'boeken' en 'thuis' zijn leuk verzonnen.
Het dystopische ligt er wel dik bovenop met veel sentimenteel overkomende scenes, die van mij ook minder geforceerd hadden mogen zijn. Uiteraard moet je door de tand des tijds kijken en soepeler met clichés omgaan. De maatschappelijke benadering zal dus meer origineel zijn dan nu aanvoelt. En ik hou wel van die benadering. Maar de verhaallijn is ook aardig rechtlijnig, er is vrijwel geen spanningsboog te bekennen en de romance is belachelijk geforceerd. Naarmate de focus steeds meer op de afvalverwerking komt, is de grote clou niet verrassend te noemen. Het einde voelt ook onaf, er had meer achteraan gekund.
Grootste struikelblok was voor mij toch het acteerwerk. Ik kan niet zeggen of het inherent is aan de tijdsperiode of dat het in deze prent gewoon zeer matig was. Het is zo houterig dat het soms lachwekkend wordt. Bij de scene waarbij de moordenaar geplet wordt door een schepper betrapte ik mezelf op een luidkeelse schaterlach. Dat leek me niet de bedoeling.

Zes jaar vóór twintigtweeëntwintig dringt zich de vraag op in hoeverre het dystopische toekomstbeeld van Soylent Green aannemelijk wordt. Overbevolking, opwarming van de aarde, corruptie en vrouwenhandel zijn reële problemen, maar minder zichtbaar en extreem. Industrieel geproduceerd voedsel neemt de plaats in van traditioneel, onbewerkt voedsel. We eten yoghurt met vanilline in plaats van echte vanille. Je gaat je afvragen wat er precies in die voorverpakte lasagne van gisteren zat.

Erg ongezond kunnen de producten van Soylent nochtans niet zijn, want Thorn (Charlton Heston) is ermee opgegroeid tot een kloeke kerel. Iemand die aan gefabriceerde kant-en-klaarmaaltijden gewend is, zal misschien geen biefstuk meer lusten wegens te taai. Voor Soylent Green hebben ze beschilderde houten plankjes gebruikt. Eigenlijk klinken ze wat te hard om vlees te bevatten.

Dit is doordrenkt van nostalgie. Het was de laatste keer dat de backlot van MGM gebruikt werd. Sol was de laatste rol van Edward G. Robinson. Aangezien de man halfdoof was en de natuurbeelden achteraf toegevoegd werden, moest hij tijdens zijn euthanasiescène reageren op schoonheid die hij kon horen noch zien, en hij deed dat prachtig. Ook de componist van de Pastorale was halfdoof.

Het wordt nooit helemaal duidelijk waarom Simonson (Joseph Cotten) vermoord moest worden. De moordenaar zegt hem dat hij niet meer betrouwbaar is, en Simonson is het daarmee eens. Waarom gunnen ze hem geen mooie dood zoals Sol?

Leigh Taylor-Young speelde Shirl, een vrouw die bij het appartement geleverd wordt en slechts kan hopen dat ze een wat sympathieke eigenaar krijgt. Met haar grote, waterige ogen en haar lange haar paste ze bij de flowerpowerperiode. Ze is voorganger van een spirituele beweging die zich bezighoudt met transcendentale meditatie en ze zet zich, zeer toepasselijk, in voor het milieu.

Aardige film waar het SF-element haast beperkt blijft tot het synthetische voedsel waarmee de mensen overleven. De film ademt vooral een (apocalyptische) jaren '70 sfeer, waar af en toe een enkel "modern" meubelstuk is geplaatst voor de 2022-look. Het is vooral een (geslaagde) thriller in een dystopische en postapocalyptische wereld die duidelijk in de jaren '70 is bedacht. Vooral het postapocalyptische en dystopische is goed uitgewerkt, daar zit volgens mij ook de kracht van de film. Ruim 3* voor het geheel, leuk om een keer gezien te hebben.

Niet best. Het is gewoon een jaren '70 achtige setting waar weliswaar verhaaltechnisch enkele toekomstige elementen aan zijn toegevoegd, maar die geenszins echt het gevoel geeft naar een futuristische film te kijken. Dit alles staat overigens los van de omstandigheid dat het jaar 2022, het jaar waarin deze film zich moet afspelen, inmiddels erg dichtbij is. Visueel valt er sowieso weinig te genieten en ook qua verhaal is het niet al te boeiend. Van enige spanning is geen sprake. Het acteerwerk is bovendien niets bijzonders, Heston overtuigt hier bepaald niet.

Films maken die zich in de toekomst afspelen is altijd gevaarlijk. Denk bijvoorbeeld maar aan Back to the Future II. Volgens die film zouden we inmiddels allen op een hooverboard rondzweven bijvoorbeeld. Deze film waagt zich hier aan. Er is echter nauwelijks moeite gedaan om een voorspelling te doen hoe het zou kunnen uitzien. Alles in de film ziet er immers 70s uit en ik denk niet dat we volgend jaar allemaal terug gaan grijpen naar oude grote beeldbuizen om TV te kijken of de PC te bedienen. Een aantal punten kloppen wellicht wel, de problematiek van overbevolking, voedselschaarste, lucht en waterpollutie zijn op verschillende plekken in de wereld al een groot probleem. De film vergeet echter dat er in de geschiedenis van de mensheid steeds wel ergens in de wereld oorlog was of epidemieën (en nu zitten we dus nog steeds met een pandemie) waardoor de bevolking toch min of meer onder controle bleef. De film gaat zelfs erg ver. Vlees is uitermate schaars geworden. Je krijgt ook geen enkel dier te zien. Zijn die bijna allemaal uitgestorven? Sterker nog de film lijkt te vertellen alsof er bijna geen natuur meer is dus ook nauwelijks groenten en fruit. Ze laten ook uitschijnen alsof die toestand al vele jaren aansleept. Mijn logisch verstand zegt dat als we vooral van synthetisch voedsel moeten gaan leven dat we veel hogere sterftecijfers gaan hebben en lijkt het niet aannemelijk dat er dan in 2022 na 10 tallen jaren nog 40 miljoen mensen zouden wonen. Is dat de hele wereldbevolking in een enkele (weliswaar erg grote) stad? Denk dat er wegens slecht voedsel en mensen die vechten om voedsel nog veel minder mensen in eenzelfde stad zouden leven.

Nu goed als je de film in de 70s en misschien zelfs de 80s kijkt zou je hier misschien nog in kunnen meegaan. Aan de andere kant als we het niet langer gaan koppelen aan een bepaald jaartal gewoon spreken van een verre toekomst dan kan je weinig verkeerd doen al kan je de film wel blijven aanwrijven dat het iets te duidelijk in de 70s is gemaakt.

Bekijken we het allemaal wat symbolischer en spenderen we niet te veel aandacht aan het decor, dan hebben we een film met aardig potentieel en een voorspelling die op een dag wel eens werkelijkheid kan worden . Het is aan de mens om te voorkomen dat het zover komt. Sommige mensen dromen van Mars maar ik ben van mening dat men beter eerst de shit op de eigen planeet kan opkuisen dan een Star Wars fantasie te gaan creëren.

Het verhaal en de acteurs zijn in dit geheel eigenlijk weinig van belang. We volgen een politieagent die op onderzoek gaat, maar net als de anderen dient hij enkel om een duidelijke boodschap te brengen. Natuurlijk hebben hij en zijn flatgenoot een eigen verhaal maar dat is uiteindelijk niet van belang zelfs helemaal niet interessant. je krijgt nooit echt binding met de karakters waardoor een bepaalde sterfscène toch niet zoveel impact had als gehoopt. Waar leven mensen uiteindelijk vooral van, het valt op een gegeven moment eigenlijk wel eenvoudig te voorspellen. En zoals meestal is er een rijke minderheid die toegang hebben tot de schaarse middelen terwijl de meerderheid, het gepeupel nauwelijks een dak boven het hoofd heeft.

Conclusie: een film met een sterke boodschap voor zijn tijd, maar een goede film wil ik het niet noemen Daarvoor toont het toch te weinig lef. Het blijft eerder een voorzichtige documentaire met een verhaaltje errond gemaakt om het wat interessanter te maken.