Geographies of Solitude (2022)

Mooi, ingebed in wonderschone etherische beelden daalt de doc daartussen af via en middels het verhaal van Zoe Lucas naar de plasticsoepzooi die wij ervan maken en zij daar bij elkaar raapt. Tegelijkertijd stipt het lichtjes aan of haar solitude wel zo gezond is, en geen blijven hangen is bij/door een jeugdige bevlieging. Ook omdat ook de filmmaakster komt tot (wonderlijke) film- en geluidsexperimenten...want je gaat wel documenteren en experimenteren in die leegte en stilte?

Nou ja, alles mooi rustig gefilmd, met ruimtelijke geluiden van natuur, dieren (zelfs muziek door hun gemaakt) en ambient clicks n waves... Het neemt je meer op in een beleven van die plek dan menig natuurfilm die dat poogt. Veelbelovende documaakster, die hier al een prima stuk aflevert, vooral die beelden aan begin en eind waren sprookjesachtig mooi.

Vanaf 28 september 2023 in de bioscoop (Bantam Film)

Hey, in de bios vanaf deze week, gaaf, aanrader!

Geen verhaallijn, te abstract. Voor mij teleurstellend.

Ik vond m de 2e keer nog mooier.

Prachtige introverte documentaire over hoe he tis om 40 jaar alleen op een eiland te leven, en dat leven te wijden aan tellen, meten, sorteren, catalogiseren.

Die stukjes abstracte film tussendoor, ontwikkeld in zeewier en paardepoep of zoiets, dat was nog het leukste van deze documentaire. Voor de rest maar een saai gedoe eigenlijk. Had allemaal wel wat korter gekund.

Veertig jaar inmiddels is Zoë Lucas op Sable Island. De documentaire wil laten zien hoe zij het eiland ervaart, zoals zij zelf off screen vertelt in een lezing. Dat blijkt niet te kunnen met National Geographic gelikte beelden, maar wel via 16 mm celluloid: nuchter, inventariserend, verzamelend met oog voor detail.

Filmmaakster Jacquelyn Mills en Lucas zelf kozen ervoor om niet de eilandbewoonster centraal te stellen (heel lang zien we haar gezicht niet eens), maar de natuur te registreren in viezige beelden: 16 mm celluloid zonder lichtcorrecties en soms met wat stof op de lens. Het beeldmateriaal zelf gaat ook deel uitmaken van de natuur doordat Mills onbelicht materiaal in de natuur legt en later ontwikkelt m.b.v. zeewier wat merkwaardige, abstracte beelden oplevert. Niet alleen de beelden, ook het geluid wordt geproduceerd door de natuur, soms heel letterlijk wanneer contactmicrofoons het geluid van ongewervelde dieren of van hout registreert, wat weer de basis vormt voor een muziekstuk.

Na afloop van de film heb je/had je op een filmisch unieke wijze de natuur op het eiland kunnen ervaren en weet je weinig tot niets over de eilandbewoonster Zoë Lucas, precies wat zijzelf en de filmmaakster voor ogen stonden.

Sinds begin jaren 80 brengt Zoe Lucas 80% van haar tijd door op Sable Island, een zandeiland zo’n 180 kilometer ten zuidoosten van Nova Scotia, Canada. Zoe is daar om te observeren, onderzoek en registreren. Het is een nationaal park waar verder geen mens komt en waar de natuur zijn gang gaat. Alles wat sterft, brengt uiteindelijk ook weer leven voort en Zoe heeft soort flora en fauna zien komen en gaan. Het eerste deel van deze documentaire richt zich op de natuur. Met special geluidsapparatuur maakt Mills unieke opnames van zeehonden, maar ook van insecten. Het tweede deel toont de impact van vervuiling. Elk plastic flesje, ballonnetje komt met datum en omschrijving in het logboek te staan en wordt veilig bewaard. De natuur lijkt duidelijk beter af zonder de mens, zo lijkt het. Prachtig gefilmd met respect voor de omgeving. Zorg dat je deze ziet met optimaal geluid.