Soylent Green (1973)

Soylent, van Soy (soja) en Lentil (linzen), de enige voedingsbronnen die nog voorradig zijn in het jaar 2022. Zo zag men althans de toekomst in deze pessimistische SF-film. Na de film zag ik ook een analyse van hoe ver of hoe dicht de makers bij de werkelijkheid zaten nu we zover zitten. Soylent Green is tegelijk een eco-thriller en een detectiveverhaal, en zit doordacht in elkaar. Er was toen al sprake van broeikasgaseffecten en de macht van de voedingsindustrie. Mensen hadden toen al door dat er op termijn een prijs te betalen zou zijn voor verregaande industrialisering. Waar de film dan minder goed mee wegkomt is de sociale realiteit die ze schetst : vrouwen worden hier "furniture" genoemd en mensen worden tijdens rellen opgeschept als afval. Beetje ridicuul, maar vond deze scène tegelijkertijd ook vrij hard binnenkomen en refereert duidelijk naar de holocaust. Het blijft een sterke visie en de twist op het einde doet het helemaal. Ik zeg het al langer, Fleischer blijft een erg onderschatte regisseur. Hoog tijd om zijn films te herontdekken.

Een vreselijk lange, saaie aanloop naar een plot dat je al vrij vroeg ziet aankomen...

Heb veel 70ies films in huis, maar deze was minder.

Klopt, straks gaan we allemaal aan de insecten...

Gisteravond weer eens gezien. Memorabel omdat het de laatste rol van Edward G. Robinson was en de 'anti-casting' van Mr. Mozes himself, Charlton Heston, als cynische politie inspecteur. Zou regisseur Fleischer naar een vergelijkbaar effect hebben gezocht als met Henry Fonda in Once Upon a Time in the West? Hoe dan ook, mijns inziens Heston's beste rol. Merkwaardig genoeg voelde de film zelfs voor z'n jaar van uitbrengen (1973) als een 60-er jaren film aan. Ouderwetse settings. Leent zich voor een remake.

Zondagavond klassiekeravond bracht deze Solyent Green die ik een paar weken terug bij de kringloop gevonden had en puur vanwege de leeftijd en de artwork mee nam. Een fan van Heston zal ik nooit worden maar dat geheel terzijde dus kom maar op.

En op zich lijkt het allemaal niet zo'n gek idee, een overbevolkte metropool, chaos, rellen, en sociale voorzieningen rampzalig, en een of ander questionable soort van voedsel genaamd Solyent Green. Temidden van dit alles rechercheur Thorn geconfronteerd met een moord binnen de high Society die hij probeert uit te zoeken. Opvallend dat men deze keer niet de gebruikelijke fouten maakt rondom vliegende auto's of wat voor onzin men ook maar dacht dat rond deze tijd uitgevonden zou zijn. Sterker nog, het ziet er qua apparatuur, kleding en wapens allemaal bijzonder retro en jaren '70 uit, net alsof ze niet eens de moeite gedaan hebben iets anders te bedenken. Wellicht dat men daar bewust voor gekozen heeft omdat men daar niet op wilde focussen, of mogelijk was er geen ruimte in het budget.

Toch laat de styling op dat vlak wel wat te wensen over omdat ik regelmatig, in combinatie met de muziek, het idee heb dat ik naar of Shaft of Austin Powers zit te kijken. Heston is met zijn large then life, Mr. Know it all uitstraling, irritant als altijd, ligt ook zomaar met Shirl in bed, en klopt zijn styling evenmin waar hij er eerder, met dat petje en zakdoek om de hals, uitziet als een arbeider of trucker dan een politieagent. Aardig is dan op zijn minst nog de rellen rondom het eten uitdelen die doen denken aan de betere dystopische films, net als dat Thorn begrijpelijkerwijs van alles achterover drukt in het huis van Simonson en is Leigh Taylor Young leuk voor het oog.

Maar buiten dat is Solyent Green een uitermate saaie film waar niets of weinig gebeurt en de clou al veel eerder naar voren gekomen was rond het eten. De pluspunten zijn marginaal en kunnen niet op tegen alle minpunten, daarom kan ik ook niet anders concluderen dat Solyent Green zwaar onder de maat is en geen voldoende verdient.

4KUHD komt uit bij Arrow Video: 27 July 2026

Van Soylent Green - ikruikversemosterd:

"Ik kan mij heel goed voorstellen dat Soylent Green in 1973 diepe indruk maakte op het nietsvermoedende publiek. Het geheim van het populaire voedselproduct Soylent Green is… wat? Serieus? De voedzame snack waar iedereen van gaat watertanden, dat is dus… Ja. Zo. Dit staat ons te wachten in de toekomst? Hoe kom je erop? Welke zieke geest verzint zoiets?

De openbaring van Soylent Green heeft inmiddels zijn weg gevonden naar de popcultuur, de scène waarin Thorn dramatisch afgevoerd wordt (“You’ve gotta tell them!”) is klassiek, ik was toch ontzettend nieuwsgierig. Zou ik dezelfde shock ervaren?

Dat viel helaas tegen. Misschien toch omdat ik het einde al ken. Omdat de wereld van Soylent Green is ingehaald door de realiteit. Of misschien omdat Soylent Green zich liever bezighoudt met de suffe romance tussen Thorn en Shirl dan het openbaar maken van de smakeloze ingrediënten. Het verhaal sleept zich traag voort naar Thorns afschuwelijke ontdekking om dan een sprint te trekken naar de beroemde grote onthulling.

De bioscoopbezoekers zullen in 1973 met wit weggetrokken koppies de zaal hebben verlaten, door de inconsistente opbouw is de climax van Soylent Green voor mij een anticlimax. Voor een film die juist zo sterk leunt op de onthutsende finale is dat redelijk funest."