The Pack (2015)

Gaap, weinig bijzondere kost.
Ik kan niet echt spreken over horror in deze net iets minder dan anderhalf uur durende film. We krijgen in deze tijd voornamelijk de overlevingsstrijd van de fam. Wilson te zien. Doordat de roedel bloeddorstige honden maar 2 slachtoffers op hun naam weten te zetten en de hoofdrolspelers regelmatig relatief gemakkelijk van de beesten afkomen komt er maar weinig dreiging over. Verder blijft de film ook maar wat slapjes door alle familieleden dit hele gebeuren te laten overleven. Ook mis ik wat de diepgang in de personages. Zo kom je er als kijker niet achter wat de zoon met kogels heeft.
Ook ben ik van mening dat de locatie niet ten volle benut word. Zo krijgen we zowel aan het begin en aan het einde van de film prachtige luchtshots te zien van de bosrijke omgeving, maar het voorval blijft zich de gehele film in en rond de boerderij plaatsvinden. Van mij hadden ze de bossen wel in gemogen. Dit had misschien ook wat gezorgd voor een wat desolatere omgeving.
Een weinig interessante film als je het mij vraagt.

Thriller over gezin dat wordt belaagd door een horde wilde honden. Geen horror.

De spanning wordt goed opgebouwd en dat zit 'm voornamelijk in de sfeer. Mooie lange shots van natuur en landschap, gecombineerd met benauwend aanvoelende beelden van de bewoners binnenshuis zetten een prima omlijsting neer voor het verhaal. De camera doet goed werk. Een beetje inside informatie over de precaire financiële staat van het gezin wekt de nodige sympathie op en maakt het sfeertje compleet. Laat de honden maar komen!

Zodra de honden die de eigenlijke angstfactor zouden moeten zijn, in beeld verschijnen is het meteen over. Het sfeertje wordt niet verder uitgebouwd. De honden zijn gewoon niet eng en mysterieus genoeg om de opgebouwde spanning lang in stand te houden. Het verhaal zakt al snel in en de tocht naar de voorspelbare slotscenes is dan nog lang.

Het acteerwerk is goed.

Nou.. en ik vond de film gewoon leuk..

“Predators usually hunt in packs”

Films gemaakt met duizelingwekkend grote budgetten vol adembenemende speciale effecten en acteurs met welbekende, klinkende namen springen vanzelfsprekend het meest in het oog. Soms vergeet men wel eens dat alleen deze kwaliteiten niet voldoende is om een filmliefhebber te entertainen. Er moet een boeiend verhaal achter zitten en de opbouw van een welbepaalde sfeer. Iets dat soms wel eens schromelijk over het hoofd wordt gezien. “The Pack” is een Australische low-budget thriller (horror zou ik niet echt noemen) die overduidelijk niet over Hollywoodiaanse budgetten beschikt, geen wereldberoemde acteurs bevat en zo goed als geen speciale effecten gebruikt. Je mag ook gerust zeggen dat het verhaal op zijn eigen niet veel inhoudt en niet bepaald indruk maakt als het over originaliteit gaat (ooit al gehoord van “Cujo” of "Burning Bright"?). Maar jongens die sfeer, die dreiging, die overlevingsdrang. Je kan het angstzweet tot in de huiskamer ruiken. Ja, als het over sfeer gaat, mag je wel zeggen dat ze deze kort maar krachtige (90 minuten slechts) film vol dierlijke terreur, volgestouwd hebben ermee.

Veel gras hebben ze er ook niet over laten groeien, want voor je het weet is er al een arme schapenboer het hoekje om, terwijl zijn ingewanden verspreid liggen in de schapenstal. De verantwoordelijken zijn een roedel, zich op militaristische wijze voortbewegende wilde honden of wolven die van mening zijn dat het jagen op tamme, weerloze, domme schapen niet echt meer een uitdaging is. Zoals aan het begin wordt aangegeven, kregen ze de smaak te pakken om andere slachtoffers te zoeken. Het uiteindelijk resultaat is een soort “home invasion” film zoals “You're next” maar dan met dierlijke belagers. Wat de uiteindelijke aanleiding is voor dit agressief gedrag, wordt nergens expliciet uitgelegd. Zijn het gewoon dolgedraaide wolven? Of is het een gemuteerd hondenras dat het resultaat is van een misgelopen kruising? Of zijn het demonische schepsels? Dit laatste kwam in mijn gedacht bij het bekijken van een bepaald fragment. Het leek wel alsof één van de rondsluipende carnivoren in rook op ging. Of kwam dit door het flikkerende licht en schaduwspel?

Dat is dan ook het enige minpunt van deze film. Het feit dat het zich allemaal afspeelt in de avond, maakt dat deze film redelijk donker is uitgevallen. Pikkedonkere omstandigheden en rondzwervende wolfshonden die ook nog eens gitzwart uitzien, is niet een ideale situatie. Het was dus soms wel echt gissen wat er zich afspeelde in de duisternis. Er waren ook nog enkele onwaarschijnlijkheden in. Ik betwijfel het dat een roofdier met zulke instincten en ontwikkelde reukzin niet zomaar voorbijloopt zonder een menselijke geur op te merken, terwijl rondkruipen met een schijnende zaklamp blijkbaar onopgemerkt blijft.

Verder niks dan lof voor deze Australische film. Ik begin al een lichte voorkeur te krijgen voor alles wat er van Down Under uitkomt op het gebied van horror. Zeker na het bekijken van “The Babadook” en “Wyrmwood”. Alles voelt als “back to basic” aan en de prioriteiten worden anders gesteld. Er wordt meer aandacht besteed aan suspense en spanning, zonder al te veel toeters en bellen. Een rechttoe rechtaan filmervaring zonder vervelende intro’s en explicaties. De acteurs deden wat er van ze verwacht werd. Een doorsnee familie bestaande uit de koppige huisvader Adam (Jack Campbell) die kost wat kost zijn boerderij wil behouden, zijn echtgenote Carla (Anna Lise Philips) die met een veeartsenpraktijk de eindjes aan elkaar tracht te knopen, dochter Sophie (Katie Moore) die het leven op de buiten stilletjes aan kotsbeu is en Henry (Hamish Philips) de tienerzoon, toekomstig veearts en notoir kleptomaan. De cast is redelijk beperkt. De enigen die nog een rol van betekenis spelen, zijn de schapenboer en zijn vrouw aan het begin, een bankier die de betalingsproblemen komt aankaarten en een patrouillerende agent. Hun bijdrage was kort maar intens. Dat het geen echte horror werd, komt doordat de gruwelijke slachtingen, redelijk uit het beeld werden gehouden. Er worden alleen wat bloederige close-ups en de ontblote snijtanden van de roofdieren getoond. Dit in combinatie met de intense dreiging en het enerverende kat-en-muisspel tussen mens en roofdier, zorgen toch voor een opwindende en spannende thriller. Meer moet dat ook niet zijn, mate!

3*

Verzorgd en degelijk, maar dat maakt het ook erg tam en meer dan eens té low key. Robertson verpakt met meer smaak een concept dat al talloze keren, meestal erg pulpy, wordt uitgewerkt. Opzich is er altijd wel vraag naar serieuzere man vs wild horrorfilms, maar echt spetterend is het zelden. Backcountry (2014) lijkt me nog wel de moeite waard, heb er enkele stukjes van meegekregen toen m'n vriendin hem kreeg, en om de aanvallen van die beesten zo goed aan te laten komen bij de kijker, moet je niet op dat moment besluiten om je beheerste stijl compleet om te gooien naar Greengrass achtige praktijken. Er valt niets te zien... en dat maakt The Pack tot een degelijk filmpje, maar absoluut geen aanwinst.

Matig. De opbouw is wat aan de lange kant en de film kent maar weinig slachtoffers die ten prooi vallen aan de honden. Spannend is het niet bepaald en het geheel is redelijk voorspelbaar. Ook met een relatief vrij makkelijk einde, waardoor The Pack op veel vlakken teleurstelt.