Aileen Wuornos: The Selling of a Serial Killer (1992)

Zeer interessante documentaire over de mediahype rond het proces van Aileen Wuornos. In de docu is goed te zien hoe de 'moeder' van Aileen (ene Arlene, die Aileen een paar maanden voor het begin van het proces adopteerde) en de advocaat van Aileen (ene Steve Glazer, een compleet gewiekste advocaat) de beeldvorming bepaalden rond het proces en de media hier gretig op toehapte.

Aileen Wuornos was een Amerikaanse vrouw rond de 35 jaar toen zij in korte tijd 7 mannen vermoordde tijdens haar werk als prostituee. Het ging hier volgens haar om zelfverdediging. En tot op zekere hoogte wordt in deze docu bewezen dat dat best wel eens de waarheid zou kunnen zijn. Ondanks de docu, die als bewijsmateriaal diende bij de zaak, is Aileen evengoed tot de dood veroordeelt en inmiddels overleden.

Wat echter veel interessanter is om te behandelen is de heisa die de lokale en landelijke media maakten over de zaak. De docu laat eens te meer zien hoe vol Amerika is met geschifte mensen. Arlene en Steve, het krankzinnige duo dat Aileen liever kwijt dan rijk is en tienduizenden euro's vraagt voor een interview met haar en zelfs geld wil voor een eigen interview. De politie die een speelfilm wilde maken over de zaak, met als hoofdrolspeelster een oud verdachte van de zaak. Het is allemaal een grote, corrupte bende en het is maar net toeval dat Aileen in de beklaagdenbank zit, want iedereen in deze docu lult uit zijn nek.

Het wordt pas echt interessant als Nick een interview heeft geregeld met Aileen, na lang lobbyen. Wanneer het interview begint heb je zoveel sympathie voor Aileen opgebouwd, dat het eigenlijk lijkt alsof je voor de eerste keer kijkt naar iemand die met het volle verstand praat en ook echt iets toe te voegen heeft aan de discussies over de mediahype, de ethiek, de zelfverdediging, etc.

Erg bijzonder om te merken hoe je zoveel sympathie kunt ontwikkelen voor een meervoudige moordenaar, omdat ze er in principe gewoon ingeluisd is. En van alle kanten.

Aileen Wuornos was een armoedige, verpauperde zwerver die financieel overleefde door middel van prostitutie. Ze doodde in de periode van december 1989 tot september 7 van haar mannelijke klanten en staat in de VS nog steeds bekend als de eerste vrouwelijke serie-moordenaar. In januari 1991 wordt Wuornos opgepakt en een week later legt ze een bekentenis af waarbij ze benadrukt dat ze handelde uit zelfverdediging. Het verhaal rondom het gerechtelijk onderzoek en de rechtszaak die leidde tot haar doodsvonnis even bizar als fascinerend: Wuornos werd verraden door haar geliefde, de Openbare Aanklager was meer uit op een veroordeling dan op de waarheid, Wuornos nam de - op zijn zachtst gezegd - excentrieke, maar vooral zeer onervaren Steve Glazer in de arm om haar te verdedigen. Niet alleen verprutste hij de verdediging, hij verdiende ook nog een zakcentje over de rug van Wuornos als 'agent' van Arlene Pralle, die als herboren Christen besloot Aileen te adopteren en die alleen met Broomfield wil praten voor een flinke vergoeding.

Deze documentaire bestaat voor een behoorlijk deel uit archiefbeelden die, met de toelichting van Nick Broomfield, de dubieuze feiten op een rij zet en je als kijker geboeid houden. De altijd charismatische, vriendelijk klinkende Broomfield spreekt met allerlei mensen die een rol hebben gespeeld in het leven van Wuornos, of dat in ieder geval te beweren. Uiteraard zitten daar wat rare figuren bij, maar het meest schrijnend is toch wel de hypocrisie van Arlene Pralle en het opportunisme van de Openbare Aanklager die Wuornos vooral zag als een middel om stemmen te winnen. Om nog maar te zwijgen over het gescherm met auteurs- en filmrechten! Het zijn echter de gesprekken met Wuornos zelf die het meeste indruk maken en die je ongetwijfeld aan het twijfelen brengen over de ware toedracht van dit alles. Is zij het slachtoffer dat uit noodweer handelde om (verdere) verkrachting te voorkomen, of is ze toch de koelbloedige, manipulatieve seriemoordenaar? Broomfield filmt alle geïnterviewden in close-up en laat het aan de kijker om chocola te maken van hun woorden en hun gezichtsuitdrukkingen. Een pasklaar antwoord krijg je niet, maar dat deze film een stuk hypocrisie en opportunisme binnen het Amerikaanse rechtssysteem op scherpe wijze blootlegt staat buiten kijf en vooral dat maakt deze film zo interessant.