menu

Poil de Carotte (1932)

Alternatieve titel: The Red Head

mijn stem
3,50 (6)
6 stemmen

Frankrijk
Drama
91 minuten

geregisseerd door Julien Duvivier
met Harry Baur, Robert Lynen en Christiane Dor

Poil de Carotte is de zoon van Madame Lepic. Haar echtgenoot weet dat hij niet de vader is, maar blijft getrouwd voor de schijn. Meneer Lepic is daarom nogal afstandelijk tegenover de jongen, totdat hij ontdekt wat zijn moeder hem allemaal aandoet. De jongen en zijn pleegvader komen op deze manier dichter tot elkaar.

zoeken in:
Verfilming van de bekende autobiografische roman van Jules Renard(mooie naam voor een ginger) die ik trouwens niet heb gelezen.
Imho bevat deze film meer zgn. poetisch reslisme dan alle films van Carné bij elkaar,is immers voor een groot gedeelte geschoten op locatie in het platteland en geeft daarmee een aardig sfeerbeeld van vooroorlogs agrarisch Frankrijk.Trouwens,niet vergeten dat Duvivier ook de regisseur was van...Don Camillo
Wat dat poetische betreft:Duvivier verrast door op bepaalde momenten wat droomachtige beelden op het scherm te toveren,zoals naast bepaalde droomsequenties een scène met witte wuven, en bovenal een pseudo kinderbruiloft die wordt begeleid door een speelman met een draailier die een oud lied aanheft.Zoals we van de regisseur mogen verwachten is het camerawerk dynamisch met menig trekking shot,en zelfs gebruik van hand held camera tijdens de afdalingssequentie .
Acterende kindertjes krijgen wat te snel kudoi,maar de overigens blonde Lynen is wel heel erg goed.Dat geldt ook voor de brave vader Baur,die fel contrasteert met de overactende boze moeder.Dat zelfs zijn ouders het ventje poil de carotte noemen ipv bij zijn echte naam,zegt genoeg over de precaire positie van dit nakomertje.
Alle redenen om gierend uit de band te springen qua sentimentaliteit dus,maar dat weet dit werk tot de 70e minuut prima te vermijden.Ik moet zelfs toegeven dat het slot,een ideaal moment om de sentimenten van het publiek te exploiteren,naar de omstandigheden vrij ingetogen is(WAARSCHUWING:de poster is in feite een enorme spoiler).
Overigens is het opvallend hoe deze film lijkt op Mouchette van Bresson,van wie je zou kunnen zeggen dat hij PDC "corrigeerde"in diens typische stijl.De scènes aan de waterkant zeggen genoeg,maar oordeelt u zelf.
Tenslotte het geluid:de film is absoluut niet behept met de bekende vroege talkie kwaaltjes.Er vallen geen akelige stiltes tussen spaarzame dialogen,en de soundtrack is voor een film uit 32 behoorlijk vaak aanwezig.Je zou het een soort neo-romantische stijl kunnen noemen,niet overdreven sentimenteel of bombastisch.Werd trouwens verzorgd door de Pool Tansman.

Gast
geplaatst: vandaag om 10:25 uur

geplaatst: vandaag om 10:25 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.