Long Quan (1979)

Een toch vrij serieus bedoelde film, met een aardig traditioneel clan-wraak-verhaal. Humor heb ik niet kunnen bespeuren, wat ook weleens goed is om te zien als Chan erin speelt. Springt uit boven vele andere van zijn films uit die periode, waarin in het nadeelis dat diens karakters vaak te sullig zijn en eerst een gehele training moet ondergaan (vaak de films met minder tempo). Yan Yee Kwan begint zo'n beetje mijn favoriete 'slechterik' van Hong Kong te worden. Meende ook hier weer bestaande score van Goldsmith terug te horen. 3.5 sterren

Stuk beter als Eagle Shadow Fist, vooral omdat Jackie Chan hier ook echt veel in beeld is.

Het verhaal is opnieuw niet veel bijzonders al moet ik zeggen dat het wisselen van Clan's op het einde wel leuk bedacht is. Het verhaal was in ieder geval al wel wat voller als in ESF.
Het acteerwerk is uiteraard ook erg matig maar ik let er niet meer op. Zoals bij alle Chan films zijn de gevechten het hoogtepunt. Echter zijn het er hier zoveel dat ik er niet altijd mijn aandacht bij hield. Vooral dat gevecht met Chan tegen die kerel met die stokjes duurde me echt te lang.

Het beste stuk was wel toen Chan helemaal gek werd nadat zijn meesteres dood ging.

Eenbenige kung fu

Het valt wel op dat Wei Lo zich in de jaren '70 meer en meer liet terugvallen op standaard kung fu werk. Ik ben daar in ieder geval niet slecht gezind om want de keren dat hij eens een poging doet om buiten de lijntjes te kleuren (titels zoals Killer Meteors en Spiritual Kung Fu) zijn verschrikkelijk slecht. Het is dus altijd even bang afwachten wat Lo deze keer uit zijn mouw zal gaan schudden maar met Dragon Fist zit hij direct terug op de goede weg.

Het is echter wel een film geworden die bij vlagen redelijk chaotisch oogt. In het begin lijkt het alsof Lo terug grijpt naar de Fist of Fury dagen (zowel die van Bruce Lee als die van Jackie Chan zijn door hem geregisseerd) maar niet lang daarna blijkt dat Dragon Fist meerdere plotlijnen gebruikt en die komen niet altijd even goed uit de verf. Meer zelfs, het zorgt er voor dat je halverwege de film eigenlijk redelijk verward bent en dat het niet duidelijk is wie nu eigenlijk bij wie hoort en wie nu juist de goeden of de slechten zijn. Gelukkig valt het daarna wel allemaal wat op zijn plaats en blijft dit een erg vermakelijke film. Qua verhaal voelt dit eigenlijk vrij verfrissend aan. Dragon Fist is zeker en vast geen vernieuwende film in genre maar de evolutie van bad guy naar good guy werd goed uitgewerkt. De film bevat dan ook nog eens een aantal vermakelijke scènes (mijn favoriet was sowieso het stuk waar Chung met zijn één been aan kung fu begint en ook nog eens wint, weliswaar met de hulp van iemand anders) en ook met zijn speelduur van zo'n 80 minuten is dit snel voorbij. Alleen jammer dat de versie die wij gezien hebben redelijk teleur stelt. Het niveau van de Engelse dub is nog redelijk goed (soms wel stupide dialogen zoals de meester van Jackie Chan die 'Good kung fu!' uitroept nadat hij bij elkaar is geslagen) maar de beeldverhouding was waardeloos. Je zat gewoon met meer zwarte balken dan beeld, zelfs als je de televisie op full screen zette..

Een ietwat atypische rol voor Jackie Chan. Ik kende hem eerst voornamelijk van zijn latere Hollywood periode waar hij meestal alleen maar voor de komische factor in het verhaal werd gecast maar het is ondertussen gebleken dat hij zowat alles heeft vertolkt. Tot klungelige kung fu meesters à la Half a Loaf of Kung Fu tot waanzinnig belachelijke bad guys zoals in Rumble in Hong Kong. Hier begint hij als een good guy om halverwege even naar de dark side over te lopen en hij doet dat vrij degelijk. Hij blijft toch ideaal voor dit soort werkjes, zoveel is duidelijk. Als je het over Jackie Chan hebt, dan wordt je bijna gedwongen om James Tien te vermelden, zeker in zijn eind jaren '70 werk. En dat is terecht want Tien weet altijd een zekere klasse mee te geven aan zijn personages en doet dat hier vrij goed. Persoonlijk vond ik hem nog beter in Magnificent Bodyguards maar dit kan er ook zeker mee door. De gevechten op zich worden goed in beeld gebracht (volgens mij is dit dan ook puur het werk van Chan en niet van Lo) en zijn soms zelfs erg hard. Chan slaagt zelfs voor zo'n 10 seconden aan één stuk op het gezicht van een tegenstander met een duizelingwekkende snelheid.

Chan heeft erg veel films gemaakt in de jaren '70 en niet alles daarvan is even goed. Je kunt ook niet op één bepaalde regisseur afgaan (Wei Lo heeft zowat alles geregisseerd) maar als je de gok wilt wagen, dan is dit in ieder geval een goede titel. De vechtscènes zijn bij vlagen indrukwekkend, het verhaal is interessant en Chan plus de rest van de cast doen het gewoon goed. Ben benieuwd naar Drunken Master, schijnbaar het beste van zijn jaren '70 werk.

3.5*

Jackie Chan in een serieuzere rol dan we van hem gewend zijn. De Kung fu is in deze film ook meer realistisch en minder over de top. Chan schrikt er niet voor terug om iemand om het leven te brengen. Ook de mooie Nora Miao, die o.a. in Way of the Dragon, Fist of Fury en The Big Boss met Bruce Lee meedeed, is van de partij.

Herzien op de nieuwe 4K uitgave van 88Films met DolbyVision.

Eén van de betere films uit de Lo Wei periode en tevens laatste samenwerking voordat Jackie zijn contract verbrak en de overstap naar Golden Harvest maakte. Deze werd begin ‘78 gefilmd in Zuid Korea, maar werd pas ná het succes van ‘The Fearless Hyena’ (‘79) uitgebracht, omdat de studio in geldnood zat.

De gevechten zijn door Jackie Chan zelfs gechoreografeerd en zijn een lust voor het oog. Sterke rol ook van James Tien, die regelmatig met Chan samenwerkte eind ‘70’s, met een goede twist op het eind. Ook sterke rol van Yen Shi-Kwan, die o.a de badguy speelde in The Fearless Hyena. Nora Miao zien we als de dochter van de vermoorde kung fu meester, maar heeft eigelijk een nietszeggende rol. Leek ook alsof ze helemaal geen make-up op had.

Hoogtepunt is het laatste grote gevecht tussen de twee clans. De Amerikaanse muziek is uiteraard weer gepikt, en in dit geval Jerry Goldsmith van ‘The Sand Pebbles’ 1966 en ‘Planet of the Apes’ 1968.