Die Blechtrommel (1979)

Die moest ik bij Duits kijken, dus misschien dat ik hem daarom automatisch al wat minder vond.

Wij moesten deze film ook bij Duits kijken, en ik vondt het best een rare/vreemde/bizarre en vooral merkwaardige film. Ik hou overigens totaal niet van die "oud duitse sfeer" in zo'n film. En dat heeft niks te maken met het feit dat het uit Duitsland komt, want ik kijk wel gewoon graag naar Rex en Cobra11 enzo... Bovendien vond ik deze film ook gewoon dirt.

Leuke film, die jammer genoeg niet al mijn verwachtingen in lost. De acteerprestaties zijn helemaal top met name die van Bennent. De film bevat een paar prachtige,bizarre en humorvolle scene's die me nog lang zullen bijblijven zoals de openingsscene van de film. De film schetst de oorlog door de ogen van een kind en dat is een leuk uitgangspunt. Maar ik heb twee problemen met de film. Ten eerste is het onschuldige kind tegelijkertijd een heel onsympathiek en egoistisch personage. Dit resulteert in weinig emotie en betrokkenheid bij de kijker. Als tweede irriteerde ik me aan het feit dat de film niet genoeg anti-fascistisch was, iets wat ik vooraf had verwacht. In plaats daarvan krijgt de kijker een min of meer neutraal verslag van de oorlog voorgeschoteld en een verslag van die oorlog heb ik al vaker vernomen in films en mijn geschiedenislessen op school. Al met al 3,5 sterren.

Ik doe 't niet vaak, maar ik haal er een halve ster af. Ik heb de film net weer gezien en irriteer me een beetje aan de strekking van de film. Wat beoogde de maker van de film/ schrijver van het boek nu eigenlijk? Ik kom er gewoon niet uit. Zoveel tegenstrijdigheden in de film, ik snap het gewoon niet. De film heeft een heel hoog gemiddelde, dus velen van jullie zullen deze film wel gesnapt hebben. Kan iemand mij misschien even uitleggen wat de bedoeling van de film is, want het verhaal appelleert gewoon niet aan 't hart. 3 sterren nu

Quote uit de synopsis: "Door zijn opengesperde angstige kinderogen volgen we de opkomst van het Nationaal Socialisme en de catastrofe van de oorlog."

Dat geeft denk ik perfect de essentie van de film weer.

Dat klopt al niet, hij is geen onschuldig kind.....hij is een egoistische tiener die bijna volwassen is, met het lijf van een 3 jarige, die mensen manipuleert, de dood injaagt en begint te trommelen en te krijsen wanneer ie zijn zin niet krijgt. Daarbij verstoort ie een nazibijeenkomst, maar sluit ie zich aan bij een nazi-propaganda groep. Allemaal heel tegenstrijdig vind ik.......

Hij heeft volgens mij niet het doel de nazi bijeenkomst te dwarsbomen. Of het is gewoon een vorm van kattenkwaad.

Ramon K, voor iemand die nogal 'heult' met zijn goede filmsmaak (begreep ik uit je commentaren bij Clockwork orange), kom je wat mij betreft wel erg krom uit de hoek m.b.t. Die Blechtrommel.

"Maar ik heb twee problemen met de film. Ten eerste is het onschuldige kind tegelijkertijd een heel onsympathiek en egoistisch personage. Dit resulteert in weinig emotie en betrokkenheid bij de kijker. Als tweede irriteerde ik me aan het feit dat de film niet genoeg anti-fascistisch was, iets wat ik vooraf had verwacht" aldus jouw kritiek.

Ik denk dat je het hele punt van de film gemist hebt. Schlöndorff staat bekend om zijn vlijmscherpe observaties, zonder een moralistisch oordeel te vellen. Daarmee schept hij ruimte voor de kijker om zelf een interpretatie te maken, i.p.v. het voor te kauwen. Oskar stopt met groeien uit protest tegen het nazi-regime. Hij krijst en trommelt als protest tegen de stupide volwassenen. Maar hij misbruikt zijn krachten tegelijkertijd, ontpopt zich tot een klein Hitlertje. Inderdaad wordt hij al snel onsympathiek en irritant, sluit zich later aan bij de nazi-partij etc. De filosofie van deze briljante film is namelijk: het leven is te gecompliceerd om het in te delen in GOED en FOUT (om met George Bush te spreken: 'we are good and they are the evil ones'). Dat in die gemakzucht juist het echte gevaar schuilt. Of zoals Aldous Huxley ooit zei: "Dat de mens niets leert uit de geschiedenis, is de belangrijkste les die de geschiedenis ons leert". Die Blechtrommel heeft ondanks al z'n pikzwarte humor en surrealisme, een hele bittere boodschap. Daarom is Oskar zo'n irritant kutjoch. En dat is nu juist het verschil tussen mainstream- en arthouse-films. 'Mainstream' had van Oskar het liefste Steven Spielberg-jongetje van de wereld gemaakt, zodat ook Tante Mien deze film begrepen had. Maar we hebben geen films nodig om te weten dat de oorlog slecht was. Het gaat echter om oorzaak en gevolg. Je tweede opmerking dat naar jouw mening de film niet anti-fascistisch genoeg was, doet mij dan ook slechts verzuchten: misschien toch een niveau-stapje lager. Probeer Schindler's List eens.

Beste Horrorist, ik heb een beetje een gemengd gevoel over jou bericht hierboven en ik zal hieronder even kort uiteenzetten waarom dat ik dat zo voel. Ten eerst HEB ik ook niet begrepen wat de maker van de film beoogde, iets wat ik hierboven al twee maal gesteld heb. Ik begreep de film niet en vroeg daarom vriendelijk of iemand mij de strekking van deze film uit kon leggen. Die uitleg krijg ik nu van je en daar dank ik je hartelijk voor. Ik ga em deze week ook echt nog een keer bekijken met jou uitleg van Die Blechtrommel in mijn achterhoofd. Waarschijnlijk kan ik er nu meer van genieten, omdat ik nu weet dat de maker een oorlog observeert zonder er morele en ethische standpunten ten aanzien van de partijen in te leggen. Maar nu het volgende, ik vind het belachelijk dat jij beweert dat ik krom ben ten aanzien van deze film. Ten eerste begreep ik het verhaal niet en dat kun je me niet kwalijk nemen. Ten tweede stel jij dat als je een art house film bekijkt dat je deze hoog moet beoordelen. Luister eens mannetje dat is nu pas echt kortzichtig van je!!! Er zijn slechte arthouse films genoeg, net zoals er ook hele goede mainstream films zijn. Het tegenovergestelde heb ik nog nooit beweerd, ook niet in mijn berichten bij A Clockwork Orange. Wel heb ik daar beweerd, dat je een kunstzinnig werkje niet zomaar af kan doen met een 0,5, alleen omdat het verhaal je niet aanspreekt. Je moet immers al de aspekten van de film in acht nemen( camera, acteren etc). Sterker nog, ik heb Die Blechtrommel 3 sterren gegeven en dit is een hoge score. Mijn gemiddelde stem zit namelijk onder de 3,0. Ik heb deze film twee maal bekeken, alles in beschouwing genomen en toen 3 sterren toegekend. Je opmerkingen waren dus zeer ongepast. Maar ik ben wel blij met je uitleg en ik zal 'm nog een keer bekijken maar ik verwacht geen opwaardering van sterren. Dit komt hoofdzakelijk omdat de strekking van de film ( niets is zwart/wit, niemand is goed/kwaad) indruist tegen mijn eigen levensfilosofie...... ik geloof namelijk wel in enerzijds goed en anderzijds kwaad en ik irriteer me aan het feit dat de maker dit dus niet doet. Verder ga ik geen discussie beginnen over Schindler's List, een film die ik wel leuk vind en een duidelijke stelling neemt tegen fascisme, iets wat ik waardeer. Fascisme heeft geen vrije interpretatie nodig, het is gewoon een bron van kwaad. En die opmerking over je tante Mien is laag, kortzichtig en dom. JIJ bent degene die mainstream afkraakt en arthouse op een voetstuk zet, niet IK!!!

"Ten tweede stel jij dat als je een art house film bekijkt dat je deze hoog moet beoordelen. Luister eens mannetje dat is nu pas echt kortzichtig van je!!! Er zijn slechte arthouse films genoeg, net zoals er ook hele goede mainstream films zijn"

Helemaal mee eens.

"...ik geloof namelijk wel in enerzijds goed en anderzijds kwaad en ik irriteer me aan het feit dat de maker dit dus niet doet."

De maker doet dit juist in het belang van de boodschap. Door Oskar irritant te maken, dwingt hij de kijker na te denken over zaken als oorlog, goed en slecht etc. Als hij stelling had genomen, was er geen enkele ruimte voor discusie geweest. Want dan waren we 't allemaal met elkaar eens geweest. En de gevolgen van niet kritisch nadenken zijn ons allemaal bekend.

"Verder ga ik geen discussie beginnen over Schindler's List, een film die ik wel leuk vind en een duidelijke stelling neemt tegen fascisme, iets wat ik waardeer. Fascisme heeft geen vrije interpretatie nodig, het is gewoon een bron van kwaad."

Ja. Maar dan heb je als filmmaker twee mogelijkheden: of je maakt een film met als stelling 'fascisme is gewoon een bron van kwaad' (Schindler's List) wat iedereeen allang wist. Of je maakt een film waarin je fascisme onderzoekt: waarom is het er, hoe komt het tot stand, zijn wij in wezen niet allemaal fascist, etc. Je als regisseur verplaatsen in, deelgenoot maken van het kwaad. Lijkt mij persoonlijk een veel interessantere optie. Ik ben zeer benieuwd wat jij 'HENRY Portrait of a serial killer' als cijfer zou geven. Overigens heb ik niets tegen mainstream, zolang het geen pretenties heeft. En zolang Spielberg en aanverwanten maar met hun poten van Die Blechtrommel afblijven.

Maar een film waarin de oorzaken van fascisme onderzocht worden is voor mij net zo duidelijk als een film die slechts de stelling neemt 'fascisme is slecht". Ik wist namelijk beiden allang! En dan moet ik concluderen dat Schindler's List meer indruk op me maakt hoe goed Die Blechtrommel ook zijn best doet om ook een indrukwekkende film te zijn. En ik zal Henry eens een keer bekijken, ik heb 'm al zo vaak zien staan maar altijd genegeerd. Leek me niet zo geweldig.

dit is die gave film die de discussies tussen Ramon en Horrorist helemaal versmelten

Ik vind het wel knap van Ramon K dat hij 'allang weet' waar de oorzaken van fascisme vandaan komen maar ik vind het ook wel makkelijk gezegd.

Ik ben het eens met Ramons kritiek dat Schlöndorff het ons als kijker echter wel heel moeilijk maakt. Misschien ga ik hier trouwens nog wel op terugkomen want een vriendin van mij die de meest wijze en humane mens was die ik kende (ze is onlangs overleden) beschouwde Die Blechtrommel als haar lievelingsfilm dus dan weet ik dat dat iets betekent.

Het is echter wel lef hebben om een hoofdpersoon onsympathiek te laten zijn en niet een hoofdpersoon te creëren waar het filmpubliek oh en ah op zegt. Daar kan de hedendaagse politiek nog wat van leren die het liefst het volk naar de mond praat. Constante waakzaamheid is geboden, dat lijkt mij één van de grote lessen om oorlogen te voorkomen (of noem het anti-fascisme maar ik vind fascisme een abstracte term waar ik niet zoveel mee kan).

Ik ben dan ook knap en makkelijk.....

Beste mensen, ga ik dit redden met 2 jaar Duits als ik alleen Duitse ondertitels kan vinden?

Duits verstaan is makkelijker als lezen, zou die ondertiteling uit laten.

Opmerkelijk, ik heb in de regel juist veel meer moeite met verstaan. Grootste klus vind ik namelijk het omzetten van de klanken in woorden, niet zozeer de betekenissen (en desnoods pak ik er een woordenboek bij).

De beelden spreken voor zich bij deze film!

Als deze film een standpunt probeert over te brengen (en het lijkt erop dat de film dat probeert), hadden de makers wel mogen proberen dat wat duidelijker te maken. Een beetje subtiliteit is nooit weg natuurlijk, maar dit is het andere uiterste. Het verband tussen nazisme/oorlog en Oskar wordt nooit gelegd (hij besluit al te stoppen met groeien voordat hij ermee in aanraking is gekomen). Er is enerzijds het verhaal van Oskar, wiens onuitstaanbare gedrag - voorzover ik het kan zien - uitsluitend wordt veroorzaakt door zijn slechte opvoeding (als je een kind zijn zin geeft als hij maar hard genoeg gaat krijsen, zal hij dat trucje onthouden en zijn hele leven (proberen te) blijven gebruiken), en anderzijds de achtergrond van de oorlog. Wat Oskar nu van de oorlog vindt, wordt mij niet duidelijk.

De verklaring van horrorist hierboven is aannemelijker, maar blijkt in mijn ogen niet (voldoende) uit de film. Met name oorzaak-gevolgrelaties mis ik juist in de film. En bovendien, als een filosofie als "het leven is te gecompliceerd om het in te delen in GOED en FOUT" de enige conclusie moet zijn, is de film nogal omslachtig. Een dergelijke filosofie is uit andere films wel effectiever en duidelijker (zonder drammerig te worden) naar voren gekomen.

Toch moet de film meer te vertellen hebben; immers, noch mijn 'verklaring', noch die van horrorist kunnen de functie van het centrale gegeven dat Oskar weigert te groeien verklaren, of zijn obsessie voor zijn trommeltje (kennelijk heel belangrijk, daar de film er ook naar genoemd is). Kennelijk is Die Blechtrommel dan een film die heel wat wil vertellen, en juist daarom struikelt en er niet in slaagt er ook maar iets van over te brengen op de kijker. 2 *

De film ging meesterlijk van start, met een prachtige vertelstijl en personages om terstond verliefd op te worden. Mooi vond ik ook (en daar is blijkbaar niet iedereen het mee eens) dat het oprukken van het Nationaal Socialisme nu eens wordt gebracht zonder dat de Duitsers gelijk in de poel van slechteriken worden gegooid, en in plaats daarvan de mensen achter de nazi-fanaten worden getoond (met Alfred Mazerath, een gewone, innemende man, als duidelijkste voorbeeld).
Maar al snel verliest de film zich in een kluwen aan subplots, en blijf ik me verbijstering kijken hoe het verhaal zich van links naar rechts slingert zonder ergens dieper op in te gaan. Plotseling hebben we Oskar's moeder die vreemd gaat met haar neef (goede vriend van haar echtgenoot), een onverklaarde dood van Oskar's moeder, een verder niet verklaarde romance tussen Oskar en het huishulpje, de schijnbare puur lichamelijke relatie tussen hetzelfde huishulpje en Oskar's vader, dan weer een relatie tussen Oskar en Roswitha die eindigt in haar dood.. mij werd het allemaal te veel. Ik zat steeds maar te wachten op het moment dat de film nou eindelijk eens een bepaalde richting zou kiezen, die steeds maar uitbleef. Sorry, maar ik kon hier echt niks mee. 2,5*

Weet iemand waar ik een dvd (regio 2, als het kan Ned. ondertiteld) van deze film kan kopen?

Play heeft hem, maar wel met Engelse subs.

Briljante film.

Prachtige vertelstijl, precies het goede tempo en zonder dat de film ooit in de verleiding komt de kern uit het oog te verliezen.

Oskar is geen zielig jongetje dat boos is op het nazisme. Oskar is een kind dat geen verantwoordelijkheid wil en daarom stopt met groeien. Dat is een egocentrische, maar erg menselijke beslissing. Het stoppen met groeien zorgt ervoor dat hij geen verantwoordelijkheid draagt, maar anderen. Oskar glipt overal tussendoor omdat hij als kind gezien wordt. Maar Oskar is niet de goedheid zelve, sterker nog hij is niet eens sympathiek. Hij manipuleert zijn omgeving juist omdat hij besloten heeft geen verantwoordelijkheid te dragen.

En ondertussen wordt in veel scenes de hypocrisie van de wereld getoond. Onder andere mensen die keuzes maken die tegen hun gevoel indruisen, het makkelijke volgen van de Duitsers als ze overheersen en even makkelijk ervan af stappen als ze verliezen. Vaak begrijpelijke keuzes, maar als je ervan buitenaf naar kijkt wil je ze vaak niet echt maken, dus de verantwoordelijkheid niet dragen.

Het is ook geen duidelijke oorlogsfilm. De opkomst van Hitler en WO 2 spelen op de achtergrond wel een belangrijke rol, maar zijn niet primair het thema.

De film raakte me ook. Opgroeien, verantwoordelijkheid en volwassen worden zijn themas die me aan het hart gaan.

Prachtige en erg bijzondere film. Echt van genoten.

4.5* met sterke neigingen voor een toekomstige halve ster erbij.

Hey, leuk, precies zoals ik de film ook gezien heb. Ik waardeer de film om dezelfde redenen.

Het zijn vooral de beelden die zijn blijven hangen bij mij.

Heel vreemd, heel lekker.

Criterion brengt in mei een 2-disc uit van Die Blechtrommel. Ik heb de film nog niet gezien, dus ik ben wel benieuwd.

Sinds deze film eet ik nooit meer paling.

Vanaf het moment dat Oskar met die foute lui op pad ging, ging het verhaal snel bergafwaards...

Oh.

Wat een bijzondere, fascinerende film. Ik zat de hele film op het puntje van m'n stoel, omdat ik geen flauw idee had welke richting de film op zou gaan en wat er nu weer zou gebeuren. Ik denk dat ik het boek zou moeten lezen om zekere beweegredenen iets beter te begrijpen, maar zonder dit werkte de film voor mij ook prima.

Zoals eerder geoppert, de daadwerkelijke gebeurtenissen zijn eigenlijk triviaal en werken slechts op de achtergrond. Was Oscar in een andere tijd geboren, dan vermoed ik dat soortgelijke gebeurtenissen plaats zouden vinden en de kracht/emotie van de film hetzelfde zou zijn.

Een bijzondere film waar er eigenlijk te weinig van zijn, of wellicht beter gezegd, waarvan ik er te weinig ken.

Zeker 20 jaar geleden dat ik deze film gezien heb, maakt heeft toen grote indruk op mij gemaakt (zoals vele vast denk ik bij elk stukje paling dat ik zie aan deze film... nog steeds!)

Ik ga hem binnenkort weer bekijken en geef ook dan pas mijn stem uit!