Simon (2004)

Het genre zegt het al: op een komische manier iets dramatisch als het leven naar je eigen dood weergeven. Mooie film.

Een lach en een traan. Simon heeft het allebei in zich. Echt een ijzersterke film blijft dit.

Ondanks dat er een paar, waaronder de Mol absoluut niet kunnen acteren maakt dit de film niet slechter. Geel speelt 1 van de beste Nederlandse rollen die ik ooit heb gezien.

De interactie tussen Simon en Camiel is grandioos. Zo verschillend, maar ze weten precies wat ze aan elkaar hebben. En humor sleept ze altijd weer door de moeilijkste momenten heen. Zwaar verdiend zo hoog in de top 250. Verhoog mijn stem naar 4 sterren.

Maar weer eens gezien. Meer dan een paar leuke quotes (verander jij eens even heel snel in een naakt wijf) en een grappige situatie (het triootje waarbij de hoofdpersoon door de deelnemers wordt opgedragen drie broodjes falafel te halen) heeft deze film niet te bieden. Het drama werkt niet, omdat de regisseur de kijker toch wel erg probeert te sturen, bijvoorbeeld in het ziekenhuis met het rochelende geluid van een andere patiënt waar meteen een zielig pianomuziekje onder wordt gemonteerd om de kijker te waarschuwen dat het ernst is. Had het dan zonder muziek gedaan. Wat irritant is, is de raamvertellingstructuur. Het komt toch nog wel een aantal keer voor dat je iemand wat ziet vertellen aan een ander. Hoeft niet erg te zijn, maar de manier waarop er gefilmd wordt is zooo saai. Geeft dus geen meerwaarde boven geen gewone voice-over. Verder valt weer eens op dat Nederlandse acteurs niet echt geweldig zijn. Er is nou niet echt sprake van chemie tussen de acteurs die de hoofdrollen spelen, al moet ik zeggen dat ik wat dat betreft meer problemen had met Marcel Hensema dan met Cees Geel, die ik het eigenlijk nog wel aardig vond doen.
Door de spaarzame grappige momenten toch nog 1*.

Simon is overwegend een mooi integer drama, hoewel het inderdaad ook een film is met twee gezichten. De eerste helft vond ik weliswaar redelijk vermakelijk maar met het laatste gedeelte scoort de film echt punten. Het proces van voorbereiding op de dood wordt zeer goed weergegeven, continu met humor maar (hier) ook met stijl. "Deze dag hing al lang als een zwaard van Damascus boven mijn hoofd." Het moment waarop dit gezegd wordt typeert de film volledig. Leuk ook de rol van allerlei bijpersonages in dezen (de verpleegkundige, de huisarts, de tandartsassistente). Fijne film dus. Qua integriteit in het behandelen van een zwaar onderwerp is het tweede gedeelte van Simon een baken in het Nederlandse filmlandschap.

Ben zelf zeker geen liefhebber van Nederlandstalige films vanwege het over het algemeen genomen matige scenario, acteer- en camerawerk. Maar Simon haalt zonder moeite mijn top 10.
De manier waarop Terstall zeer beladen onderwerpen in een ontzettend realistisch, maar vooral luchtig, licht zet is prachtig. Cees Geel is onovertroffen. De vlotte, scherpe dialogen zijn heerlijk. Films die geforceerd dramatisch gaan doen zet ik meestal snel uit, maar dit zuigt je helemaal op zodat je in het laatste kwartier ongemerkt toch met natte ogen zit te kijken.

Toen ik een tijd terug deze film weer eens bekeek, ben ik het internet opgedoken en me verbaasd over het gebrek aan internationale erkenning. Aan de andere kant is het eigenlijk erg logisch, want hoe vertaal je Simon`s inbreng... Daarnaast zal Amerika echt niet om kunnen gaan met de manier waarop homosexualiteit en euthanesie behandeld worden.

Must see.

Ik heb deze film wederom bekeken en ik blijf echt bij mijn stem. Ik vind de manier waarop Simon met zijn ziekte omgaat en dit op een bepaald niveau relativeerd heel erg indrukwekken. Cees Geel heeft ook een hele sterke rol neergezet. De teksten zijn ook zo scherp. Vooral in de gesprekken met zijn beste vriend. De manier waarop deze op het eerste gezicht onwaarschijnlijke vriendschap is weergegeven is ook heel erg mooi. Dit is een zeer indrukwekkende film die je echt een keer gezien moet hebben.

Gisteren weer eens gekeken.

Het blijft echt een geweldige Nederlandse film met aan de ene kant goede humor en grappen, en aan de andere kant gevoelig en een brok in je keel.

Goed acteerwerk, een uitzondering daar gelaten.

Terecht dat deze film in de MM top250 staat.

Cijfer blijft onveranderd op een verdiende 4,5*

Tijd bestaat niet

En zo is het. Simon al zeker zo'n 10 keer zitten bewonderen, en ik blijf me verbazen over de herhaling van het losbarsten van de emoties, die deze film bij mij weet te doen. Hoe het eerste uur zo ontzettend Hollands, grappig en heerlijk is om naar te kijken, hoe moeilijk het laatste deel is, hoe persoonlijk, hoe ontzettend je met de personages gaat meeleven, ze wilt vast grijpen, met ze mee wilt huilen, met ze mee wilt praten. En je kan niks doen, behalve kijken. In deze zin zie ik de film ook echt geslaagd, want zo voelen de personages zich ook: machteloos. Anyway, het blijft een grote indruk geven, ondanks dat je het al meerdere keren hebt gezien. Simon is eigenlijk een film waarvan al vrij snel het eind van de film vast staat, echter is het de spanning, de sensatie, de emotie om dit te (willen) gaan veranderen, dit versterkt alleen maar het machteloos-zijn.

Als ik dingen moet aantonen zouden dat allereerst het script zijn: geweldig geschreven, heerlijk Amsterdams, vol passie er naar zitten kijken, het voelen. De dialogen en die typische opmerkingen weten het zo makkelijk voor mij te maken, om van de personages ''te houden''. Daarnaast vind ik ook de acteer prestaties ongelovelijk sterk. Mijn ode gaat deze kijkbeurt aan naar mijn grote vriendin, Rifka, geweldige sterke vrouw. Maar ook Nadja vond ik erg sterk spelen, ze viel me vorige keren wel op, maar ik kan nu veel meer in haar een echte verandering vinden. Ze is aan het begin van de film echt een meisje (letterlijk en figuurlijk) en groeit echt qua volwassenheid, echt heel sterk gedaan, en ook erg ontroerend hoe ze haar woorden inslikt als de situaties te moeilijk worden (zoals bijvoorbeeld met Camiel op de bank of met Simon op de bank. ''Nee, want jij bent er zo niet meer...'' Laten we het erbij houden dat ze ontroerd).

Naast deze twee onvoorstelbare, en naar mijn inzien verrassende NEDERLANDSE, aspecten, vind ik de duidelijkheid van de film ook erg aangenaam. Ik vind persoonlijk dat dit werkt, bijvoorbeeld het kleur verschil tussen het verleden en het heden, en je kan als kijker ook heel goed aanvoelen wat voor scène het word, met afentoe een verrassing. Het is lekker, Simon bedriegt je niet en haalt geen smerige trucjes uit. Ik zeg niet dat een beetje tegenstrijdigheid fout is, ik ben juist een voorstander ervan, maar in deze film werkt het gewoon omdat het echt gebaseerd is op de situaties en als film dit probeert te weergeven i.p.v. perse het publiek te proberen in te palmen. Het is een eerlijke film, sympathiek.

Simon is gewoon een verschrikkelijk goede film, die je nog steeds naar 10 keer, met een brok achter laat. Simon weet je te laten lachen, te laten meeleven, te laten huilen. Als ik het kon, zou ik deze film nog hogere cijfers geven, dit verdient gewoon de volle punten. De vermakelijkheid, het duidelijke, de emoties. Het is zo allemaal verschrikkelijk echt, dat het zo makkelijk weg kijkt en ontzettend zo moeilijk in je buik aankomt. Een van de weinige film die me echt oprecht weet te ontroeren. Daarnaast maakt het Nederlands-zijn ook het veel persoonlijker, en daarnaast heb ik een paar jaar geleden een soort gelijke situatie meegemaakt waardoor dit wel echt een mooi beeld weergeeft. Een echte aanrader, ik betwijfel of er een betere film uit dit land op deze aarde bestaat, of ooit zal komen. Simon verandert je leven.

Ongeveer een week terug zag ik komt een vrouw bij de dokter. Ook hier volg je een hoofdpersoon die lijd aan kanker en er op z'n eigen manier mee omgaat. Maar een van die twee films is wel een stuk beter als de andere. Simon is namelijk wel een sterke film met een fantastische Cees Geel. Dit is waarschijnlijk inderdaad 1 van de beste nederlandse films.

Mooie film waarin een vriendschap tussen 2 uitersten op een mooie manier in beeld wordt gebracht. Het feit dat het hier over 2 uitersten gaat, leverde ook tal van grappige momenten op. Het humorgehalte van de film vond ik dan ook redelijk hoog, waarbij er vooral in het eerste deel van de film enkele zeer leuke scènes zaten. Maar ook toen Simon ziek bleek te zijn, waren er nog opmerkelijk veel amusante scènes (integraal met dank aan het personage Simon). Cees Geel doet het als Simon echt fantastisch en steekt er wat mij betreft dan ook met kop en schouders bovenuit tegenover de rest van de cast (al doen de overige acteurs en actrices het ook goed).

Intro + Maatschappelijk probleem + snufje politieke correctheid

Da’s eigenlijk het recept van deze film. Iets origineel qua vorm krijgen we dus niet, en het einde zie je eigenlijk ook al aankomen van wanneer je nog maar de achterkant van de DVDhoes leest.

Het maatschappelijke probleem in deze film is ‘Euthanasie’. Een erg sterke film rond dit thema is in mijn ogen ‘Mar Adentro’. Daar tipt deze film zeker niet aan, want hij mist te veel (oprechte) emotie. De emotionele huilbuien die je al voorgeschoteld krijgt doen je enkel denken: “stop toch met bleiten, mens”. Medeleven heb je haast niet.

Het snufje politieke correctheid heb je hier in de vorm van een homo die gaat trouwen. Zoals Onderhond al zei, kon men evengoed een Marokkaan nemen en die laten trouwen met een Nederlands meisje. Dan zou men tenminste een maatschappelijk thema hebben dat nog relevant is in de 21ste eeuw.

Dat de film het over homo’s en homohuwelijken heeft, terwijl die net ingeburgerd zijn in de samenleving, doet het thema net meer kwaad dan goed. Door aan te geven dat men een taboe wil doorbreken, stelt men dus dat er een taboe is. Terwijl dat eigenlijk geen taboe meer is.

Men kon natuurlijk ook 2 Marokkaanse jongens laten huwen, maar dat zou misschien een beetje Overkill geweest zijn. (Of een Marokkaanse jongen met een Nederlandse jongen?)

De indeling van de film vind ik eigenlijk ook weer vreemd. Waarom moet de eerste minuut van de film zich afspelen in 2002? Men herhaalt die scène voor zoveel wat verder in de film.

Het eerste deel van de film (“de intro”) speelt zich af in 1988, en is een heel stuk interessanter. De film is met momenten zo vulgair, dat het eigenlijk grappig is. Ik kan me ook wel voorstellen dat heteropubers het eerste deel van de film met een stijve zitten, of spontane ejaculaties krijgen bij bepaalde scènes. Is het trouwens de gewoonte in Nederland van topless te zonnebaden?

Enig minpuntje is de scène waar Kamiel zat gevoerd wordt, en begint te seksen met die dame. Ik zat eigenlijk al van minuut 1 te hopen dat dit NIET zou gebeuren, maar ah … aan cliché’s geen gebrek in deze film. Aan originele subplotjes anders wel.

Het tweede deel van de film is – zoals ik al zei – minder interessant. Niet dat je echt doodgegooid wordt met meligheid. Zeker niet, want het valt allemaal goed mee. Ik had me eigenlijk schrap gezet voor nog 10 minuten tranentrekkerij (op het scherm, 10 minuten ergernis bij mezelf ), maar de film hield eigenlijk net op tijd op.

De acteurs komen met momenten nogal geforceerd over. Bepaalde acteurs voelden zich in bepaalde scène’s toch niet helemaal op hun gemak. Soms had ik het gevoel dat ik naar een ordinaire Nederlandse serie (à la ‘Vuurzee’) zat te kijken.

Het soort one-liners dat de film eigenlijk moest kleuren vond ik eigenlijk van een bedenkelijk niveau. "Tijd bestaat niet" ... Op wat slaat dat nu weer?

Voor de rest komen de dialogen ook niet veel verder dan 'blote wijven' en 'neuken'.

Niet dat in de film eigenlijk meer zat. Volgens mij heeft men wel alles uit de film gehaald wat er uit te halen viel. Spijtig dat dat niet echt bijster veel was.

3,0*

Sterk drama met een uitstekende cast en een prima verfilming. Met name Simon zorgt met zijn nuchtere uitspraken voor de nodige humor en over het algemeen zit het script wel lekker in elkaar. Echt aangrijpend of indrukwekkend vond ik het niet, je ziet de euthanasie immers al van verre aankomen. De zoon en dochter mochten van mij iets meer speeltijd krijgen en ik was benieuwd hoe deze kinderen zouden reageren op de uiteindelijke adoptie van Camiel en Bram. Hier kregen we niets van te zien maar de symbolische keuze om met de waterval te eindigen snap ik ook wel.

Wat heb ik hier van genoten. Had hem veel eerder moeten kijken. Een film die het vooral van de teksten moet hebben, precies waar ik van hou. Dat Amsterdamse geouwehoer van iedereen en vooral van Simon, echt geweldig. Iedereen, echt iedereen, speelt ook geweldig, en alles loopt zo lekker en naturel door het script wat gewoon echt heel goed is.

Het wordt telkens ietsje verdrietiger, maar het blijft gewoon heel fijn om naar te kijken.

Een film waar je, ondanks het onderwerp, blij van wordt en een soort hoop van krijgt. Erg knap.

Ik verwacht dat deze film na herziening de volle 5* kan krijgen.

4,5*

Goede film over niet alledaagse onderwerpen. Vooral de vlijmscherpe, meestal humoristische dialogen springen eruit. Maar ook het camerawerk en het acteren, zeker in het laatste kwart van de film, zijn zeer verzorgd.

Een van de betere films van eigen bodem.

"Zo, daar issie weer, meneer de koekepeer. Hey man! ... (... saaie ... tekst ...)

Zijn dat Hollandse of Noorse garnalen...gnanana"

Eh, dit is het niveau van dialoog in de film.

In het begin dacht ik dat het een aflevering van Costa betrof..... en dat veranderde eigenlijk niet

(misschien later af en toe een beetje). Het is werkelijk zoo platvloers.

Ongelofelijk dat dit weer zo hoog gewaardeerd wordt.

Blote borsten en konten, strandtaferelen, een stel Amsterdammers, stadstaferelen.

Dat was het verhaal. Saaaaai

Zo ontzettend slecht geacteerd dat ik tranen in mijn ogen kreeg. Emotie was ook ver te zoeken, oftewel afwezig. Had ik de (zinloze) voice-over al genoemd?

Verder geen woorden voor. Wat een vre-se-lij-ke film.

Schitterende film van eigen bodem. Ik kom er steeds meer achter dat er best hele goede Nederlandse films zijn gemaakt, en dat bewijst deze Simon maar des te meer.

Alhoewel het onderwerp kanker natuurlijk best heftig is, worden er genoeg komische noten gekraakt zodat het nergens echt zwaar wordt. De film kent een perfecte balans tussen drama en komedie en wordt nooit over-emotioneel.

De cast is echt geweldig. Meestal zakken Nederlandse films door het ijs vanwege het gebrek aan goede acteurs, maar in deze film is daar totaal geen sprake van. Beide hoofdrolspelers, en dan vooral Simon in de persoon van Cees Geel, spelen echt fantastisch. De bijrollen worden ook goed ingevuld.

Ja, ik heb echt genoten en een dikke vier sterren voor een film die ik al veel eerder had moeten zien!

Allerbeste Nederlandse film die ik ooit heb gezien. Niet alleen ge-wel-dig acteerwerk en prach-ti-ge dialogen, ook een ultrarelevant onderwerp (euthanasie) in internationale discussie en extreem realistische en heldere belichting van Nederlands standpunt daarin.

Maar vooral is deze film, nota bene onbedoeld, een accuraat en schitterend tijdsbeeld van dit land in zijn mooiste dagen: die van eind jaren '80 en begin jaren '90. Ik leefde er middenin en ik mis dat land nog dagelijks. Ik was er apentrots op.

Ik ben dat nu al 10 jaar niet meer.

Simon is een film om van te juichen, bij te huilen en door te schuddebuiken.

Beter worden ze niet.

Vond het een hele aparte film. leuke humor in combinatie met een best wel aangrijpend verhaal. Voor mij persoonlijk een goede mix. Ik vond bijvoorbeeld "komt een vrouw bij de dokter" te dramatisch en te verdrietig gefilmd en ik vind dat in deze film alles behalve.

Het einde is mooi gedaan en had deze film veel eerder moeten zien! zal hem niet nog een keer kijken maar dat is meer omdat het verhaal in mijn ogen een echte one time great watch is. zoals dat heet

Geweldige film over twee vrienden die elkaar na 14 jaar weer tegen het lijf lopen, en waarvan de één kanker blijkt te hebben. Een mooi opgebouwd verhaal over een moeilijk onderwerp. Aangrijpend en ontroerend, maar ook ontzettend grappig. Zelden een film gezien waarbij de lach en traan zo dicht bij elkaar liggen. Een uitstekende cast waarbij Cees Geel wellicht het meest sympathieke personage ooit neerzet (je gaat gewoon van die man houden).

Geheel eens met Dreiecke.

"Ja, maar zo praten die lui écht." krijg je dan te horen om aan te geven hoe goed die film wel is.

Sorry, filmkijkers, een goede filmdialoog is niet "zoals mensen in het echt praten", want zoals mensen echt praten is doodsaai. Een goede filmdialoog geeft je de indruk dat je echte mensen voor je hebt. Dat is iets heel anders. Dat is namelijk de kunst van filmmaken.

Velen zien Simon van Eddy Terstall als één van de beste films (of zelfs dé beste film) van Nederlandse bodem. Maar zo ver zou ik zeker niet willen gaan. Desondanks heeft Simon zeker zijn sterke momenten, vooral hoe de film zich van redelijk luchtige komedie naar best aangrijpend drama werkt zónder al te sentimenteel te worden. Ook als de lach langzaam maar zeker wordt ingeruild voor de traan blijft Simon gelukkig nuchter en scherp, zowel de film alsook het karakter. En dat is knap. Ook Hensema speelt een prima rol, ook al is het verre van zijn beste. De 30-jarige Hüpscher daarentegen is minder overtuigend als tienermeisje, vond haar zelfs erg misplaatst en vervelend. Verder is alles aan Simon gewoon in orde, niet veel meer en niet veel minder. Qua cinematografie of karakters, alles is in zekere mate gewoon goedverzorgd en oké, maar weet nergens echt zwaar bovengemiddeld of echt bijzonder te worden. Prima drama verder en goed verteld, maar daar is het ook wel mee gezegd.

3,5 sterren.

Heerlijke film.

Eentje die me wel ontroerd heeft. Komt vooral door het uitstekende samenspel tussen de politiek incorrecte heteroseksuele drugsdealer Simon en de iets bedeesdere zij het droogkomische homoseksuele tandarts Camiel. Er is een zekere chemie tussen beide acteurs en dat straalt er van af. Het is een onwaarschijnlijke combinatie die echter nooit geforceerd overkomt.

Het verhaal is best tragisch als je er even over nadenkt, en toch zit je de hele film haast met een glimlach op je smoel te kijken. Als Belg is het extra leuk om de sappige Nederlandse conversaties te volgen.

Heel erg goed.

Mooie film, maar ik miste iets. De schuchtere student Camiel belandt in een totaal verschillende wereld wanneer hij Simon leert kennen, maar dat komt niet voldoende uit de verf. Camiel zegt wel dat hij het moeilijker krijgt om zich op zijn studies te concentreren, maar ik had dat allemaal graag nog wat meer in beeld gezien, hoe de maalstroom aan gekkigheid en machogedrag aan het hof van Simon een radicale verandering betekent in Camiels leven.

Tot zover de minder positieve punten. De beide hoofdrolspelers doen het schitterend en de humor varieert van fijn maar voorspelbaar tot echt grappig. Geweldig is het om te zien hoe de personages veranderen: Simon die zich doodschaamt wanneer hij incontinent wordt en (iets) ernstiger wordt door zijn ziekte, maar toch zijn goedlachse zelf blijft, de vrijgevochten vrouwen van toen die nu allemaal kinderen hebben en Camiel die alles observeert en vaak niet weet wat hij moet denken. Dat geeft de personages emotionele diepgang zonder sentimenteel te worden, wat je weinig ziet in films die zo bizar-komisch beginnen.

Een hoog aangeschreven Nederlandse film, dus toch maar eens opgezet. Terstall heeft in Simon gekozen voor nogal aparte typetjes, dat zorgt ervoor dat het tweede deel van de film – het dramagedeelte - mij niet echt kon aangrijpen. Binding met de personages heb ik namelijk niet. Ook jammer van het hier en daar nogal platte taalgebruik en het bij vlagen weinig functionele naakt. Het acteerwerk is echter degelijk en de film kijkt best vlot weg, derhalve geen slechte film maar ook zeker geen hoogvlieger.

Ik blijf dit een prachtige film vinden. Ik had 'm in het begin al eens gezien maar gisteravond heb ik 'm samen met mijn buitenlandse vriend gekeken, met ondertiteling. Hij kon de film erg waarderen, vooral de humor. (gevoel voor tumor ha ha) Prachtige grappen, droge gesprekken, lekkere open cultuur in die vriendengroep en familie. Ik moet er niet aan denken te douchen met mijn vriendje met mijn vader in de badkamer!! En dan die scene waarin die meid gewoon het café uitgedragen wordt en vervolgens even goed genomen wordt door de twee heren En dan dat lachje, vooral in de auto! Die hebben we een stuk of 5 keer achter elkaar geluisterd. Erg aanstekelijk!

Cees Geel doet het fantastisch. Zijn humor sleept hem en zijn familie en vrienden door de moeilijke periode. Hij is de ster van de positieve en negatieve gebeurtenissen, de drijfveer van de groep. Wat een karakter, zoveel geld vergaren door allerlei bedrijfjes, waarvan een groot deel zwart. En wat een omstuimig leven, vol luxe en dwaasheid, een ex-vrouw in Thailand, half Thaise kinderen die in Nederland komen wonen.

Mooi verhaal van vriendschap tussen een enigszins bekakte homo tandarts en de grootste macho die je je kan voorstellen. Veel clichés over Nederland, zware onderwerpen die al vele discussies hebben opgeroepen. Het bloot stoort me niet, het hoort bij de film.

De film is duidelijk is twee helften op te delen, het neerzetten van het karakter en zijn uitbundige leven, en dan het wederzien van de twee vrienden met het nieuws dat de hoofdpersoon kanker heeft. Beide helften zijn even pakkend, enkel heel verschillend. Ik vond alleen de dochter van Gees niet zo prettig acteren en ook niet leuk om naar te kijken.

Het einde is perfect en zet euthanasie in een goed daglicht. Gewoon rustig thuis met familie en vrienden, mooie vergelijking met een letterlijke sprong in het diepe. Ik kon het niet drooghouden, gelukkig zijn ze zo slim geweest om een vrolijk liedje op de aftiteling te zetten, toen kon ik weer ademhalen.

4*

Zojuist voor de vierde keer bekeken. Wat ik wel echt heel goed vind is dat Nederland het onderwerp "kanker" in films goed en aangrijpend kan neerzetten. Bij "De Marathon" en zeker in deze film "Simon" is dat echt goed, subtiel en aangrijpend gebracht.

Vanmiddag gekeken en me eerlijk gezegd bijzonder verbaasd over de 'goede' kritieken die de film krijgt. Nu weet ik ten eersten al niet in welke categorie ik deze film moet plaatsen. Ging ervan uit dat het een drama was, maar beland voor mijn gevoel in een komedie/tragi-komedie.

Prima rol overigens van Cees Geel die een uiterst innemende Simon neerzet met zijn lachje en humor, maar naar mate de film vordert gaat me dat toch wat vervelen en daarnaast vind ik dat de film niet zo heel veel te bieden heeft. Oké, de dualiteit tussen leven en dood, het tragische dat een bijzonder levenslustige iemand stervende is en vooral hoe die er mee omgaat. Maar toch, het pakt mij helaas niet zo. Had er iets meer van verwacht.

Nee, helaas. Niet mijn ding.

De verwachtingen lagen eerlijk gezegd heel goed bij aanvang van deze Simon. Kon niet anders dan goed zijn, dacht ik toch. Toch enigszins ontgoocheld. De gehele idee van de film ligt me waarschijnlijk minder. Zware onderwerpen op een luchtige, laat staan komische directe manier, brengen ligt me niet zo en zal vaak gecatalogeerd worden als een hit or a miss.

Op zich ook een weinig vernieuwende film van wederom karakters die elkaars tegenpool zijn, maar toch elkaars vrienden worden. Met zijn humor en relativeringsvermogen springt Simon door het leven. Camiel is wat gereserveerder, maar kijkt wel naar Simon op. Naast hun karakters blijkt ook hun leven ver uit elkaar te liggen. De één gaat trouwen, de andere heeft kanker en denkt aan euthanasie.

Het zijn vooral de grappen, de luchtigheid, de eenvoudige oneliners - de Hollandse directheid - die ik moeilijk een plaats kan geven in het geheel. Lekker fijn en dikke chapeau hoe Simon aankijkt naar zijn leven, maar als filmliefhebber kon ik er niet veel mee. Wellicht speelt het ook mee dat ik niet steeds mee was met het gewauwel van Simon zonder ondertiteling. Ik bekeek de film met weinig emotie en dat is net wat je wél nodig hebt bij deze film...

Het kostte mij veel moeite om deze film af te kijken. Het karakter van Simon spreekt mij niet aan. Ik vind zijn humor niet leuk en ik vind hem erg onsympathiek. Aangezien hij een belangrijk personage in de film is, maakt dat de film al een stuk minder leuk. Ook de andere personages deden mij niet veel. De film maakte weinig emoties in mij los, ondanks de nare ziekte. Het acteerwerk vind ik oké. 2,5*

Verrassend.

Het kan dus wel. Nederlandse cinema kan gewoon zegevieren, en dat doet het dan ook absoluut met deze Simon. Ik had de film vanwege de notering in de top 250 al langer op het oog, maar het kwam er gewoon nooit van. Onlangs toch weten te lenen vanuit een familielid en op een hete middag aangezet. Het viel zeker niet tegen.

Bij Nederland had ik het ondertussen een beetje opgegeven. Simon is echter een film van andere aard, die een stuk frisser begint dan je zou denken. Visueel valt het alleen wat tegen. Terstall kloddert er werkelijk op los maar lijkt te vergeten dat elementen zoals kadrering en camerawerk ook bestaan. Hierdoor wordt de drukke presentatie niet altijd correct gecompenseerd, waardoor de energie vanuit de regie die van het verhaal niet kan bijhouden.

Verder ook regelmatig een erg Hollandse film met veel seksuele gedachtes, dialogen en handelingen. Toch voelt het niet altijd vervelend aan hier, of pervers. Wel voelt het nogal lomp aan, iets dat niet perse nodig is om het personage van Geel (waarvan de meeste seksuele dingen lijken te komen) duidelijker te maken. Overigens mag de film hem wel een persoonlijke hand geven, want Geel neemt de film op z'n schouders en het lijkt hem maar weinig moeite te kosten.

Het kijkt ook goed weg en weet tegen het einde aan daadwerkelijk te raken. De film begint wat lomp en kent een eigenzinnig, vulgair karakter, maar na wanneer het binnen begint te komen dat de personages wel degelijk van vlees en bloed zijn gemaakt begint het langzaam op je in te spelen. Wanneer de finale aanbreekt kreeg ik toch een brok in m'n keel. Het blijft visueel soms wat achter, maar Simon voelt menselijker en dichterbij aan dan je zou kunnen denken. Positieve verrassing vanuit eigen bodem dus.

Overigens kan die Hüpscher absoluut niet acteren. Mijn god. Was toch echt pijnlijk om tegenaan te kijken.

Goed dat ik die film weer eens gezien heb. Dat was toch wat te lang geleden. Ik wist nog wel dat het een mooie en indringende film was. Maar ik was toch ook een hoop details weer vergeten. Het meest opmerkelijke was toch wel de verhouding tussen het eerste deel en het laatste deel. Voor mijn gevoel was het eerste deel driekwart van de film en het laatste een kwart. Maar het was dus eerder andersom in de praktijk. Hoe dan ook. Ook deze keer heeft de film weer een grote indruk op me gemaakt. Gewoon een erg goede en mooie film.

Mijn leven heeft Simon in ieder geval niet veranderd. Deze tragikomedie is in twee delen opgesplitst. Eerste verhaalt over de ontmoeting van de anticonformistische Simon en de homo Camiel. Er ontstaat een onwaarschijnlijke vriendschap tussen hen die hen o.a. naar Thailand brengt, en dat is misschien nog het beste aan de film. Die warme tolerantie tussen beiden; Camiel kan steeds lachen om de homofobe grappen van Simon, en Simon vindt het duidelijk leuk om zo iemand in zijn buurt te hebben.

Tweede deel: ik heb kanker! Daar gaat het mis. De film huppelt van de hak op de tak, van de ene korte scène naar de andere. Ook ik kreeg geen binding met de iets te talrijke personages. Emotie was zoek. Je zou kunnen zeggen : men kan ook met humor en luchtigheid uit het leven stappen maar hoe kan men de euthanasieproblematiek in dat geval serieus nemen? Iemand in je omgeving die sterft is nu éénmaal droevig en dat kan je niet wegstoppen, ook niet in een film.