Stars in My Crown (1950)

Duimendik moralistisch religieus geneuzel. Ik snap wel dat dit op IMDb hoog scoort. Het kleine huis op de prairie, maar dan erger. De tegenstellingen zijn in de film zo dik aangezet dat er weinig ruimte overblijft voor fantasie. De wetenschap (arts) vs. religie (McCrea), de rijke grootgrondbezitter vs. de arme neger. Dominee McCrea krijgt allen uiteraard in zijn kerkbankjes. Hallelujah.

Ik sluit me qua sterren bij trebremmit aan.

Familiale western. Al te braafjes en te moraliserend om er echt in te geloven.

Dit is zeker geen traditionele western, maar een aangenaam sentimenteel drama waarin John Kenyon [stem van Marshall Thompson] terugkijkt naar de periode dat hij opgroeide in de pastorie van zijn oom Josiah Grey [Joel McCrae], een eigenzinnige predikant - tevens veteraan van de Burgeroorlog - wiens komst in een klein dorpje zorgt voor aardig wat frictie tussen hem en de bewoners. Dat weerhoudt hem er niet van te trouwen met zijn organiste Harriet [Ellen Drew] en het op te nemen voor wat juist is.

McCrae speelt één van zijn beste rollen en de karakters zijn in het algemeen goed uitgewerkt Joe David Brown die zijn eigen roman samen met Margaret Fitts bewerkte. De film is weliswaar wat episodisch qua structuur, maar de episodes zijn altijd boeiend, vooral wanneer Josiah het moet opnemen voor Uncle Famous Prill [Juano Hernandez], een bevrijde slaaf die weigert zijn rechtmatig verkregen stukje land af te staan aan een meedogenloos zakenman [Ed Begley]. Charles Kemper schittert bovendien als de charismatische Professor Sam Houston Jones, die leven in de brouwerij brengt met zijn 'medicijnshow'.

Prachtig werkje. Helemaal niet gek om een keer uitgebreid het thema religie te verweven in een western aangezien religie altijd al een belangrijke plaats heeft bekleed in de Amerikaanse samenleving vanaf het moment dat de eerste kolonisten voet aan wal zetten in de Nieuwe Wereld. Joel McCrea schittert in de rol van priester, geen moment heb ik getwijfeld aan zijn geloofwaardigheid. De antagonist in het verhaal is Lewis Stone in de rol van arts. De ene staat voor religie, de andere voor droge (atheïstische) wetenschap en dat leidt tot mooie confrontaties. Een ander hoofdthema in de film is de strijd om een stukje grond tussen bezitter Juano Hernandez en zakenman Ed Begley die er andere plannen mee heeft, waarbij identiteit eveneens een rol speelt.

Het gaat dus om een film met verschillende laagjes en het komt allemaal mooi samen op het eind. Een heel intelligente finale overigens, waarbij de kracht van de geslepen verbeelding het haalt op bruut geweld. De clou is dat McCrea zich laat leiden door zijn geloof, zijn geloof in een oplossing. En daarvoor hangt hij niet af van een goddelijke tussenkomst maar puurt hij alles uit zijn hersencellen. Het karakter van Joel McCrea is hier dan ook de sleutel. Mooi dat hij tijdens de hele film slechts één keer zijn revolvers trekt maar ze nooit gebruikt.

Vakkundig in beeld gebracht door Jacques Tourneur, en met toevoeging van de voice over van de (op volwassen leeftijd gekomen) pleegzoon. Die voice over kennen we natuurlijk vooral uit de film noir van die tijd en dat wordt hier nu ook toegepast, zij het met een positievere ondertoon.

Deze film had ik al een keer gezien en blijf ik even hoog waarderen.

Een zoete film. Een sfeertekening van het leven in het stadje Walsburg in de periode net na de Amerikaanse burgeroorlog. Bij aanvang maakt een voice-over de kijker bekend met de bijzonderheden van het stadje terwijl de camera door het stadje toert. De stem verhaalt op nostalgische toon dat de jonge John hier opgroeide bij zijn oom, de dominee en zijn tante. In de film, die mij meestentijds aan een volwassen versie van Little House on the Prairie deed denken, staan binnen de sfeertekening van het leven in het gemoedelijke stadje Walsburg, twee spanningsvelden centraal.

Het eerste gaat over een stuk land dat de eigenaar van een mijn graag wil kopen maar dat de eigenaar (een zwarte oudere man met de leuke naam Uncle Famous) weigert af te staan. In dit conflict spelen zelfverrijking en racisme een rol. Het andere plot houdt zich bezig met het conflict tussen geloof en wetenschap. De frictie speelt zich af tussen de dominee en de plaatselijke arts. De twee verhaallijnen voeren niet steeds de boventoon. Soms sudderen ze een beetje. Soms wordt er helemaal geen aandacht aan besteed. Soms treden ze plotseling weer op de voorgrond. Ze zijn ingebed in een nostalgische sfeertekenening die bestaat uit het tonen van dagelijkse bezigheden en het vertellen van kleine sfeervolle verhaaltjes, zou je kunnen zeggen. Van mij hadden de twee spanningsvelden best wat prominenter op de voorgrond mogen staan.

Stars in My Crown is dus vooral een aangename, rustgevende en soms ook wat sentimentele inkijk in het dagelijkse reilen en zeilen in het stadje Walsburg. Diverse gebeurtenissen vermaken de kijker. Zo wordt aandacht besteed aan de komst van een rondreizende goochelaar wiens aanstaande optreden het stadje in een staat van opwinding brengt. Voorts is er is aandacht voor dagelijkse bezigheden en probleempjes en wordt stilgestaan bij enkele markante inwoners van het stadje. De inkijkjes kijken leuk weg, maar erg opgewonden word je er niet van.

Stars in my Crown is niet een film die zijn poster en tagline eer aandoet. Het gaat in deze film weliswaar om een dominee maar die hoeft echt niet met een getrokken revolver zijn preken af te steken. Als je je enkel baseert op poster en tagline en verder geen voorkennis hebt (zoals ik), dan voel je je enigszins in de maling genomen. Neemt niet weg dat het geen slechte film is. Dat niet. Het was me gewoon te zoet.

Veel meer drama dan western maar zeker met liefde gemaakt , ik heb nooit zoveel opgehad met het geloof en zeker de amerikaanse versie ervan niet , het komt allemaal net te zoetsappig en sprookjesachtig over , maar als je daar doorheen kan kijken is het op zich geen slechte film