Salinui Chueok (2003)

Het stompzinnige gedoe van de rechercheurs in het eerste deel van de film kan ik maar matig waarderen. Later trekt dat wat bij, maar het houdt al met al niet over. Tenzij ik wat gemist heb (ik denk het niet trouwens) kan ik de hoge waarderingen op IMDb en dit forum niet thuisbrengen. Ik vind het een matige politiefilm, die vooral door het stuntelige gedrag van de onderzoekers (waarschijnlijk leuk bedoeld) vergeet spannend te worden. De frequente herhaling van zetten rechtvaardigt de (te) lange speelduur niet.

Erg genoten van vooral het eerste deel. De lange, surrealistische shots waarin een gruwelijk vondst gecombineerd wordt met alledaagse sulligheid. Waanzinnig. De stuntelige rechercheurs hebben geen flauw idee waarin ze beland zijn. Naarmate de film vordert wordt de toon wat ernstiger, als ook de serieuzere zoektocht weinig vruchten afwerpt. Die verandering voelt niet helemaal natuurlijk en ook het einde vond ik ongelukkig. Maar toch erg prettig.

1987 Zuid-Korea, tegen een achtergrond van een land dat overschakelde van een militaire dictatuur naar een democratie. Zien we deze op waargebeurde feiten berustende gruwelijke thriller, zwarte komedie en sfeervol drama. In die periode verkrachtte en vermoordde de eerste officiële Zuid-Koreaanse seriemoordenaar tien vrouwen. Echter behandelt de film meer het onbeholpen politieonderzoek tijdens deze reeks verkrachtingen en moorden. De plaatselijke inspecteur Park (Kang-Ho Song uit Sympathy For Mr. Vengeance) is een botterik die het liefst een bekentenis uit een verdachte slaat. Seo, is in bijna alles zijn tegenhanger en komt uit Seoel. Uiteraard botsen hun karakters maar aan het eind groeien beide toch meer naar elkaar toe. Dit is echter maar één van de vele fascinerende aspecten van deze complexe film. Verwacht in ieder geval geen standaard verhaal van politie-inspecteurs die een moordzaak over een seriemoordenaar oplossen. Want het is juist het feitelijke verhaal en de historische context die in combinatie met (zwarte) humor en de grimmig sfeer de film tot zo’n interessante kijkervaring maakt. Hierdoor weet de film de kijker op een uitgekiende wijze steeds meer bij het verhaal en de personages te betrekken. Het geheel wordt steeds dramatischer en er komt steeds meer op het spel te staan. Zo erg zelfs dat de rillingen bijna over je rug lopen. Laat je niet misleiden door het vreemde, lichtvoetige karakter want zet je door dan laat de film een zeer sterke indruk achter op de kijker. En blijkt het een heerlijke film te zijn!

Het gekkige broertje van Zodiac. Trekt hier en daar een beetje, maar de handvol weergaloze scènes en vondsten maken dit een grote verrassing.

Uiteindelijk een prikkelende film over vooroordeel, botsende karakters en de werking van (on)recht. Tijdens het kijken vooral een Joon Ho-Bongtitel pur sang: de toon wisselt constant. De prachtige cinematografie tijdens (bijvoorbeeld) de eerste scène in het veld geeft Memories of Murder soms een klassieke en serene uitstraling, maar er zijn ook momenten van Koreaanse slapstick en onnavolgbare zwart-komische taferelen (politie en dropkicks, alternatief ondervragen). Uiteindelijk schommelde het voor mij teveel om honderd procent mee te zijn met de laag drama, dan wel de suspense richting de slotsequentie(s), maar dit is nog wel steeds het fijnste werk dat ik tot nu toe (naast Okja, Snowpiercer) van Bong zag.

Voor zover de regisseur en acteurs zich er in interviews over uit hebben gelaten, is dit een waargebeurd verhaal en zijn de humor en het gedrag in de film 'echt' geweest. Dat de humor niet past is misschien ook wel wat duidelijk gemaakt moest worden.

Fraai is het ook dat er buiten de film afgelopen jaar een ontwikkeling is geweest.

Memories of Murder is een zwaar misdaad verhaal wat met een vleugje humor een zeer aangename mix blijkt te zijn. De wanhoop en onmacht is goed in beeld gebracht en je raakt er als kijker duidelijk in meegezogen. Het amateuristische tintje is kenmerkend en brengt de wanhoop alleen maar verder in het zadel. Prima uiteengezet, goede film.

Gangnam style mag dan misschien het populairste export product van Zuid Korea zijn ook in films hebben ze een serieuze inhaalbeweging gemaakt. Zelfs een Quinten Tarantino of een Spike Lee zijn fan. Het betreft vooral actie films die vanaf eind jaren '90 onze videotheken binnen sloopten. Wij hadden ons moment in de mythische video tempel de Roxy's waar we toevallig - in onze immer nooit aflatende zoektocht naar vers bloed - stootten op Nowhere to hide. Meteen was duidelijk waar het om draait in dit soort films; je weet bijgod niet waarover het gaat maar dit is verdomd coole cinema. Een voorproefje van visuele explosie die Zuid korea op ons los zou laten (waaronder ook de films van Park Chan-Wook dat met Old boy net niet deze top 100 haalt). Maar the times they are a-changin' en nu speuren we het internet af naar die onbekende pareltjes (volgens de BFI website o.a. A bitter sweet life, The man from nowhere en The suspect). Wij kunnen U alvast de wervelende wraakfilm The villainess aanraden (die opening is toch wel geniaal stukje digitale cinema) waarbij de invloeden van games en Japanse exploitation films onverbloemd aanwezig zijn. Inclusief indrukwekkende actie scenes die U in extase zullen voeren. Toch willen wij het meer sobere maar niet mindere geniale Memories of murder voor uw voeten gooien. De film is verre van het kleurrijke, kitscherige, vrolijke entertainment dat we in de clip van popidool PSY zien. Nee, hier is de toon donker en uitzichtloos met een bruin en grijs kleurenpalet als achtergrond. De regisseur wil ons vooral een down to earth politie prent presenteren. Het betreft een lang onderzoek (van 86 tot 91) naar een serie moordenaar maar het zijn de onderzoekers en hun onderzoek die centraal staan. Lang voor True dedective (schitterend eerste seizoen) en lang voor Zodiac van David Fincher heeft deze Zuid Koreaanse cineast reeds een studie gemaakt van agenten die obsessief een moordzaak onderzoeken. Dit zijn geen flikken zoals een Mel Gibson of een Bruce Willis maar eerder zoals Pol uit de jeugdreeks Merlina (onze kindertijd zit rotsvast in ons geheugen gegrift) maar in tegenstelling tot Merlina leggen zij niet de waarheid bloot. We maken kennis met Park die vooral het moet hebben van rechtlijnige bewijzen. Zijn collega Seo komt van de stad Seoel en probeert de killer te begrijpen, hij past de deductie methode toe in de hoop zo de moordenaar te vatten. Wetenschap versus instinct. Beiden hebben kleine successen maar echt verder geraken ze niet. Bong gebruikt graag een mix van verschillende genres. Het is een risico en dat kan ook wel eens kan verkeerd uitpakken. Zo geschiedde het met zijn volgende film The host. Een ongewone combinatie van slapstick, monsterfilm, familiedrama, maatschappijkritiek, milieu activisme, politiek commentaar ... (en zo kunnen we nog een tijdje doorgaan) zodat de kijker verward achter blijft. Bij MOM is dit echter mooi gedoseerd. We krijgen de standaard scenes van een moordzaak te zien nl gore details, lijken, ondervragingen, getuigen. Intussen zien we in korte bijna terloopse scenes de maatschappelijke invloeden op het onderzoek. Agenten die demonstraties moeten helpen indijken ipv te zoeken naar de seriemoordenaar, oefeningen wegens nucleaire dreiging waarin agenten onder hun bureau het dossier verder lezen. Het zijn die details die wijzen op een breder gamma van de regisseur. De wortels van dit kromme onderzoek zitten misschien in de overgang van militaire dictatuur naar een voorzichtige democratie. Bong gooit er ook wat zwarte humor tegen aan maar is meer tragisch dan komisch. Een agent die getuigen schopt om bekentenissen af te dwingen, moet zijn been laten amputeren. Een mentaal zwakke verdachte kijkt samen met de agenten naar een politie tv serie om dan nadien weer in het verhoor gefolterd te worden. De crime scene die door een tractor wordt verprutst. Er is ook dramatiek. De agenten zullen door het onderzoek worden gesloopt, het zal hun ondergang betekenen. Er is geen genade, geen verlossing. Al vroeg in de film wordt de commissaris vervangen, een beetje off the radar. Zelfs de meest beheerste van het pak, Seo, zal in een pakkende en visueel schitterende scene zijn cool verliezen. Dan hebben we het nog niet gehad over die scene – een scene die net als het verhaal nooit een antwoord zal geven - waarin Park zegt dat hij vertrouwd op zijn mensenkennis ivp technieken. Ze vragen hem bij wijze van test om uit te pikken wie het slachtoffer is en wie de verdachte – maar we krijgen nooit het antwoord te zien. Later zal zijn mensenkennis hem verschillende keren in de steek laten (hij zal zelfs een toekomstvoorspeller raadplegen) en uiteindelijk zal ook hij (en wij) falen. En wanneer U op minuut 62 en 52 seconden beland, zal U merken dat uw bloeddruk aan het stijgen is want Bong bewijst ook een kei te zijn in aktie en opwinding. Maar MOM is geen who dunnit, geen goed tegen slecht maar een portret van een maatschappij en personen in crisis waarin het menselijk falen wordt belicht door vooroordelen en arrogantie. Op wikepedia las ik dat de rapper PSY door het ministerie van Cultuur, Sport en toerisme een medaille kreeg voor zijn 'grote bijdrage in de stijgende belangstelling voor de Zuid Koreaanse cultuur en identiteit. MOM schets een minder fraai beeld van Zuid Korea maar bewijst wel een enorme talentvolle filmmaker in huis te hebben. Doch geen medaille daarvoor;

een uittreksel uit mijn boek 'mijn 100 favoriete films' met op nr 67 : Memories of murder

Was na een eerdere kijkbeurt niet onder de indruk van deze film. Ook de hierop volgende films van hem (The Host en Snowpiercer) konden me niet bekoren. Verre van zelfs.

Parasite echter vond ik een voortreffelijke film en Okja was best ok. De nieuwe blu ray box van Curzon gaf me een mooie aanleiding deze te herzien. Dat beviel een stuk beter.

Allereerst ziet het er prachtig uit en toont Bong zich zeker een vaardig filmmaker. Tempo is zeker in het begin aan de lage kant en de personages zijn ook niet direct innemend te normen. Het eerste uur is daardoor best stroef en vooralsnog weinig spannend. De tweede helft schakelen de ontwikkelingen een versnelling hoger en neemt ook het drama toe, om uiteindelijk ijzersterk te eindigen. Het is een zeer degelijke thriller die zich qua originaliteit wel van het maaiveld weet te onttrekken.

Verhoogt naar een dikke 4* met potentie om me een volgende keer nog beter te bevallen. Maar haast heb ik daar niet mee.

Eerst The Host maar eens een herkansing geven.

Bekeken vanwege de hoge waarderingen, maar een fikse tegenvaller. Ik en Aziatische films zijn zelden een goed huwelijk, maar ik blijf het proberen. Met altijd die hysterische, over-the-top-karakters vind ik het vaak moeilijk serieus te nemen en voelt het soms meer aan als een parodie. En helemaal prima, als er lekker humor in zit, maar ik denk dat het niet helemaal past bij het verhaal wat verteld wordt. Want dat is dan wél een serieus ding en het combineert gewoon niet lekker. Naar het einde toe wordt het wel serieuzer, maar toen was ik al een tijdje afgehaakt.
De film duurt ook simpelweg te lang. Het is een aaneenschakeling van -overduidelijke- verkeerde personen beschuldigen en het repeteert zichzelf teveel. Een moordenaar laat zich ook echt niet oppakken door met naam en adres telkens een liedje aan te vragen, dus ik hoopte al hard dat hij het niet was. Maar wie het wel was, weten we nog steeds niet. En dat geeft een enorm onbevredigend einde en voelt alsof ik een beetje voor niks 130 minuten film heb zitten kijken. Ik hoef zéker niet altijd een panklaar einde, integendeel, maar inhoudelijk was de film niet sterk genoeg om daarmee weg te komen. Ik lees hier pas dat het een waargebeurd verhaal is. Dat verklaart daarmee wel een deel.
Maar nee. Wat leuke momenten in het begin en wat mooie plaatjes later, maar verhaaltechnisch niet sterk genoeg.

Degelijke politiefilm van Bong Joon Ho, maar meer dan dat is het ook niet geworden. Ondertussen hebben we dit soort films en series al vaker en soms ook beter zien voorbijkomen.

Hetgeen ik wel onthouden heb van deze film zijn de vaak grappige momenten. De rechercheur die het onderzoek leidt, kan je moeilijk erg professioneel noemen. Zijn idee om naakte mannen te onderzoeken of ze kaalgeschoren zijn beneden is erg hilarisch. Daarnaast wordt het onderzoek vaak op klungelachtige wijze gevoerd met het sporenonderzoek dat vernield wordt door een voorbijrijdende tractor of de andere rechercheur die om de haverklap aan karatetrap uitdeelt.

Verder is het een weinig speciale politiefilm met de nodige twists en verdachten die toch onschuldig blijken te zijn. Het eindshot waarbij Park jaren later voor zich uitstaart op een van de crime scenes, wetende dat de dader nooit gevonden zal worden, is wel een passend einde bij deze film.

3*