Dazed and Confused (1993)

Ach, ieder tijdsscharnier zal wel zijn charme hebben.

Nou ik heb helemaal niks met de jaren 2000.. niet wat muziek betreft in ieder geval en niet wat mode betreft haha.

Na de film inmiddels vier (of vijf - but who's counting?) keer gezien te hebben ben ik beduidend positiever dan na de eerste keer. Alhoewel ik Fast Times at Ridgemont High nog steeds dé ultieme tienerfilm vind, valt Dazed and Confused zeker niet te onderschatten, vanwege die onmiskenbare 'Linklater-touch'. Linklater is namelijk één van de weinige regisseurs die erin slaagt een soort balans te vinden tussen idylle en realiteit. Langs de ene kant lijkt het verloop bijna te 'perfect' om waar te zijn: in een vertelde tijd van slechts een paar uur komen zowat alle gloriemomenten van het tiener-zijn aan bod. Maar langs de andere kant wordt het hele gebeuren als zo meanderend en ongedwongen voorgesteld ("win some, lose some") dat je als kijker overtuigd geraakt van het bestaan van zulke prachtige, alomvattende avonden. En dat is iets heel bijzonders.

Ook de soundtrack zal weer een aantal dagen in mijn hoofd blijven zitten!

Pink, één van de vele sympathieke personages waar Dazed and confused rijk aan is, zegt op een gegeven moment het volgende: “If I ever start referring to these as the best years of my life - remind me to kill myself.” Dat citaat, maar dan net wat anders, is ook op mezelf van toepassing. Wat ik, jaren geleden toen ik Dazed and confused voor het eerst zag, namelijk had kunnen roepen is dit: If I ever start referring tot his as one of the best movies I ever saw – remind me to stop watching movies. Ik had nooit durven dromen dat Dazed and confused me op 15 februari 2013 de misschien wel mooiste filmervaring van mijn leven zou bezorgen. Want wat heb ik ongekend zitten genieten toen ik gisteravond de film herzag. Van toon, tempo en tijdsbeeld (perfectie benaderend), van het heerlijke sfeertje (het gevoel dat jongeren hebben op de laatste dag van het schooljaar is zowat tastbaar) en van de bijna ononderbroken reeks aan muziek. Hurricane, School’s out en Sweet emotion lijken speciaal voor deze film te zijn gemaakt, zo perfect op hun plaats zijn ze. Van zichzelf al geen verkeerde nummers, maar hier nog zoveel beter. Ik heb volgens mij van de eerste tot de laatste seconde met een grote glimlach gekeken. Ik was blij toen ik op een gegeven moment zag dat de film nog bijna een uur duurde. En ik realiseerde me dat ik voortaan voor elk feestje in de stemming ben. Ik kijk van te voren gewoon Dazed and confused. Ja, feelgoodfilm heeft voor mij een nieuwe betekenis gekregen.

@ Apollinisch:

welcome to the club

Linklater weet als geen ander met precisie een zeitgeist neer te zetten en in een tijdsbeeld te duiken die ver verwijderd is van de periode dat de film gemaakt werd. Ook hier weer een uitmuntend seventies tijdsbeeld, fuckedup hairdo's, strakke broeken en UFO-achtige auto's. Ook fijn dat Linklater heeft gekozen om vooral een sfeerschets te maken en de boel niet teniet te doen met een overbodige narratieve spanningsboog.

Eerste helft van de film is heerlijk maar de schoen gaat toch stevig wringen in de tweede helft. De heerlijke seventies sfeer verdwijnt langzaam naar de achtergrond, net als de luchtige onzin. Normaal ben ik wel te porren voor high school avondjes maar overdag was het toch beduidend vermakelijker. Dan vind ik The Beautiful Ordinary toch stukken geslaagder. Ook ode voor de Criterion Blu-ray, hele mooie transfer.

Jammer, niet geworden wat ik er van gehoopt had, al blijven dergelijke sfeervolle voelbare films toch wel cinema om te koesteren, ik hou ervan. Wel van meerdere kanten gehoord dat herzieningen wonderen kunnen doen. Laten we het hopen.

Amusant.

Tijdens het kijken had ik een beetje een Fast Times At Ridgemont High-gevoel. Ook deze film gaat over een heleboel schoolgangers die hun tijd spenderen aan allerlei loze dingetjes.

Het te grote aantal personages daargelaten levert die aanpak een geslaagde stonerkomedie op, al heb ik nooit het gevoel gehad dat ik naar een echt goede film aan het kijken was.

Een groot aantal personages kan voor een groot aantal leuke vertolkingen zorgen, maar daar blijf ik wat op m'n honger zitten. Matthew McConaughey zet een tof personage neer, maar dan heb je het al gehad. Ben Affleck (en zijn vriendjes) en de freshmen-acteurs zijn vrij irritant.

Maar om eerlijk te zijn boeit dat allemaal niet zo. Dazed And Confused is een erg sfeervolle bedoening. Voor zover ik als kind van de jaren 90 kan oordelen over de tijdsgeest van de seventies lijkt me dat wel in orde, maar vooral de loosheid van dronken en stonede studentenavonden zorgt voor een gezapige vibe die ik wel kan smaken.

3

Onderhoudende high school film die goed de jaren zeventig weet te vangen in muziek, kleding, auto's, ja in alles eigenlijk. Ook geinig om Matthew Mcconaughey te zien die niet erg afwijkt van zijn andere werk alleen deze keer zijn shirt aanhoudt.

Toch vind ik het een niet erg sprankelende film, tikkeltje gezapig zelfs. Fast Times at Ridgemont High heeft meer indruk op me gemaakt, grappiger en met sterkere en meer aansprekende personages.

In 2013 hebben ze weer een bijeenkomst gehouden en gelukkig is dat een teken dat deze film nog steeds populair genoeg is.

Dazed and Confused nu voor de 4de keer bekeken en het blijft 1 van de aller beste high school films ooit gemaakt, het helpt dat ik jaren 70 rock ook gewoon helemaal geweldig vind!

Een film die na 4x kijken eerder beter dan slechter lijkt te worden verdiend zonder twijfel een top 10 plaats, zat er vorig jaar al over te twijfelen maar dit keer ben ik helemaal overtuigd hier van.

Als ik deze film ooit zou kunnen beleven in real life zou dat een geweldige ervaring zijn, maar zolang dat niet gebeurd heb ik natuurlijk deze film..

5 sterren en top 10!

YouTube - Dazed and Confused(1993) - Tribute Voor de liefhebbers, home made!

thx , dude!

Met plezier gemaakt!

Heb de film net weer gezien. Derde keer in negen maanden. En hij lijkt steeds beter te worden. Dit keer vielen vooral de dialogen op. Zoveel coole quotes. Dazed and confused.

Haha dat is leuk om te horen, heb het ook met plezier in elkaar gezet inderdaad een heerlijke film..

Zitten zeker veel gave quotes in, maar de reden dat deze film echt een favoriet voor me is komt ook gedeeltelijk door de perfect gekozen muziek keuzes

That's what I love about these high school girls, man. I get older, they stay the same age.

Bovenstaande geldt ook voor dit soort High School films, alleen denk ik wel dat hoe ouder je wordt, hoe meer nostalgische gevoelens die films opwekken (en met een American Pie gaat dat dus precies omgekeerd).

Het duurde overigens een dik kwartier voor ik in de film zat. Het begin is nu eenmaal een opzetje en voelde weinig authentiek aan. Bovendien was de fotografie gewoon graflelijk goedkoop ogend. Maar eens men school verlaat (letterlijk vanaf Alice Cooper) wordt alles beter. De zon gaat onder waardoor kekke kleurtje en behoorlijke belichting het over nemen, en de personages en situaties voelen veel echter aan waardoor de film gewoon heel prettig wegkijkt. En natuurlijk, het is een idylle waarin men leeft, maar wel een fijne waar ook ik, al heb ik die tijd niet meegemaakt, naar zou willen teruggaan. Verder is de soundtrack erg lekker, net als het blik bloedmooie meisjes dat is opengetrokken. Er zit werkelijk geen lelijk exemplaar tussen. Is dat geloofwaardig? Nee. Is dat prettig om naar te kijken? Bijzonder! Linklater kiest er gelukkig ook voor een sfeerschets geven en zo eenieder de ruimte te geven in al hun goede en onhebbelijkheden, zonder narratieve boog die dan op het eind nog even moet worden afgerond. Niet dat er niks gebeurt, integendeel, maar dat is juist als opvulling van de schets en werkt zo ook mooier.

Behoudens het eerste kwartier en de net iets te lange finale is dit gewoon een heel erg fijn filmpje om te zien. 4,0*.

Prachtige film naar mijn mening!

Het knappe aan deze film is dat er zonder een echte verhaal lijn, plot, clou, filosofie,... toch een deftig script is ontstaan dat vele gebeurtenissen aan elkaar rijgt. Het doet me een beetje denken aan "Anyway the wind blows".

Het fantastische komt dan ook meteen tot uiting na het kijken van de film: op het einde moet er niets afgerond worden. Iets wat mij bij vele films toch sterk kan tegensteken (bv bij office space).

Zonder verhaal moet de film dus door andere elementen omhooggehouden worden. En die zijn er in overvloed aanwezig! Prachtige beelden (en dames!), puike inkleding (omgeving, kledij, details,...) toffe scènes, rustige en sterke dialogen, juist toegepaste muziek (zelf zo dat het lijkt alsof de nummers voor deze film geschreven zijn),... en niet te vergeten: zalige karakters die stuk voor stuk nog eens goed gecast én gespeeld zijn ook!

(ja, ik heb mijn doos met superlatieven moeten opentrekken)

Ondanks zijn aanleg er voor is niet je typische highschool film waarbij de romances en stoerdoenerij van het scherm druipen. Evenmin is het een stoner film met allerlei drugs gerelateerde platte moppen.

Nee, de film voelt aan als een prachtige avond die je zelf ooit meegemaakt hebt en nu gewoon nog eens herbekijkt op je tv. Het kan misschien niet de beste of meest memorabele avond geweest zijn, maar je hebt godverdomme van genoten. En daar is het hem waar deze film voor mij helemaal om draait.

Ik sluit me volledig aan bij wilofski. De muziekkeuze was ernstig goed. Ben een groot liefhebber van dit soort muziek en Ted Nugent in het speciaal. Chill om meerdere nummers van hem gehoord te hebben in deze film.

Dazed and Confused is zo'n typische film, die het niet van het dunne verhaaltje moet hebben, want dat stelt niet zoveel voor. Richard Linklater probeert het geheel vooral van veel sfeer te voorzien en dat lukt hem voortreffelijk.

Vooral de soundtrack is echt geweldig. Het ene nummer is nog beter dan het andere.In combinatie met het heerlijke zomerse weertje, geeft dat echt een geweldig lekkere sfeer. De gebeurtenissen die voorbijkomen zijn aangenaam om te zien, ondanks dat er lang niet altijd wat bijzonders gebeurt. De dialogen zijn vermakelijk en de personages zijn soms leuk en soms niet.

Het wordt op het einde ietwat te lang doorgetrokken, maar dat doet gelukkig niet heel veel af aan de kracht. Je waant je op sommige momenten echt in de jaren zeventig. het hele highschool gebeuren ben ik al lang ontgroeit, maar Dazed en Confused doet je weer terug verlangen naar je jeugd.

Het gaf me een lekker ontspannen gevoel en het feelgood gehalte is enorm hoog, maar voelt echt heel lekker hier. Fijn om dit nu ook eindelijk eens gezien te hebben.

4,0*

Linklater heeft iets met tijd. Soms heel lang (Boyhood, Before-trilogie) of heel kort (Slacker, Tape, deze). Hier komt alles samen op een dag. Eigenlijk het hele leven als tiener. Dat doet hij door langs verschillende personages te blijven lopen. Dat gaat iets conventioneler als in Slacker, maar daar is het ook de film naar.

Linklater is ook een optimist. En pakt hier ongeveer het moment dat je het leven gaat ontdekken en alles nog openligt. Je ouders, leraren en je eigen angsten houden je steeds minder tegen. Problemen zijn er om opgelost te worden. En Aerosmith-kaartjes zijn het doel van de zomer. Ik moest er even inkomen maar vond de film hoe langer hoe leuker worden eigenlijk en het einde helemaal niet te lang.

Dikke 3.5*

Als hors d'oeuvre (too wasted for grammar... Man...) voor Boyhood nog maar even een Linklater klassieker gekeken waar ik tot mijn verbazing tot een maand geleden zelfs nooit van had gehoord. En leuk! Heerlijke muziek, leuke nu bekende acteurs als McConaughey en Affleck op hun foutst, en de mogelijkheid paralellen te trekken met je eigen schooltijd. Spotted quite a few

Mooie film hoor, waarbij Linklater wederom laat zien dat plot niet het belangrijkste is, zolang de setting en de sfeer maar kloppen. Sommige dingen zijn typisch Amerikaans, andere dingen zijn universeel. Maar geloofwaardig is het absoluut. Grappig niet echt, eerder ontspannen.

De film deed me wat denken aan een iets luchtigere versie van de serie Friday Night Lights, in Nederland amper bekend maar eveneens over een zuidelijk stadje dat grote waarde hecht aan football en de spelers daardoor verheft tot lokale supersterren, ondanks hun jonge leeftijd.

Vreselijk amusante film. Wordt na meerdere kijkbeurten steeds beter.

Met dank aan het Eye Film Instituut (dat de film in het kader van Previously Unreleased 'uitbrengt') draait dit kleine meesterwerkje 15 en 17 november in de RKZbios Groningen.

Amper een plot te ontdekken maar een heerlijk sfeertje. Scoort beter bij de wat oudere kijker denk ik, maar heb me uitstekend vermaakt.

Een prima filmpje met een leuke cast, goede sfeer en fantastische soundtracks.

Echt grappig werd hij niet, maar hij kijk heerlijk weg.

3,0*

Deze film moet het vooral hebben van de sfeer. De Jaren 70 highschool sfeer komt zeer goed naar voren. Het verhaal is echter ver te zoeken, wat gelukkig niet veel uit maakt. Leuk om Ben Affleck en Matthew McConaughey te zien in zo'n film als dit.

Dikke pluspunten voor de soundtrack met o.a. Black Sabbath, Deep Purple, Kiss en Lynyrd Skynyrd.

7/10

Inhoudsloze film. 70's sfeer spreekt me niet echt aan, en de humor blijft zoek. Enkel leuk om te zien hoe de jeugd toen leefde. 500 stemmen is trouwens wat weinig. Ik had al veel meer over deze film gehoord.

Ik heb trouwens een gevoel dat deze film in waardering zal zakken de komende jaren, want deze film zal zeker geen tijdloze film zijn.

Deze film is juist met een opmars bezig. Staat in veel lijsten van critici èn kom je immer tegen in lijstjes van bloggers of youtubers die pogen een 'top 10 best teen movies/high school movies of all time' samen te stellen. Ik vind 't lullig om de leeftijd van je erbij te halen, maar ik vermoed dat je er over 10 jaar heel anders tegenaan kijkt.

Wordt echt een onsterfelijke film over jongeren dit, samen met films als American Graffiti, The Breakfast Club en wellicht Fast Times at Ridgemont High (en ik zou daar eigenlijk Eskimo Limon nog aan toe willen voegen, een film die de 50's vastlegt, maar die film is te onbekend). En dat heeft niet zozeer met humor of iets dergelijks te maken als wel met tijdsgeest. Het vangen van een tijdperk dus en het vastleggen van 'je/de jeugd'. En als je dan ouder wordt, zoals ik, dan komt daar een nostalgie en melancholie bij kijken. En dan maakt het niet meer veel uit dat de film geen echte dijenkletsers kent.

Ik denk dat Ramon K gelijk heeft, TornadoEF5. But only time will tell

Ja, zou best wel kunnen, maar ik kan bijna nergens een ijkpunt vinden met mijn jeugd, maar dat kan uiteraard aan mij liggen. The Breakfast Club vond ik ook niet geheel geslaagd. Ik heb dan liever een film zoals Boyhood, Mean Creek of Klass waar jongeren centraal staan. Ik ga wel akkoord dat de film goed is in een sfeer te vangen, maar ik vind het verhaaltje soms wat zoek.