Tremors 5: Bloodlines (2015)

Leuk! Wat best opvallend is. Micheal Paul probeert nu voor de tweede keer een oude cult/horror-reeks op te pikken (na Lake Placid) en met succes. Toch een flinke brok jeugdsentiment voor mij. Wat kwam deze film vaak op TV, zeg... Burt is dan ook een eigenaardige jeugdheld geworden en ondanks het feit dat ik de Tremors films zelden geweldig en/of spectaculair vond, hebben ze toch iets 'eigens'. Iets wat je vele vergelijkbare films (veelal van Syfy) niet kan toeschrijven. Helaas sleept dit 5e deel toch zeker 10 á 15 minuten te lang door met een ongebruikelijke speelduur van ruim over de 90 minuten en zitten er, op Burt na, vooral vervelende personages in. Daar staat wel tegenover dat de special effects ongebruikelijk goed zijn met iets meer oog voor detail dan je vooraf zou verwachten.

Fout, maar vermakelijk fout. Inderdaad een film waarbij je niet alle voorgaande sequels gezien hoeft te hebben.
Zo introduceert Michael Gross de kijkers met de verschillende wezens die in deze film voorbij komen. Hierbij is vooral de assblaster nog redelijk origineel en grappig.
Verder moet de film het vooral hebben van de nog opvallend sterke (voor een dergelijke film) creature fx. Neem daar de leuke chemie tussen Gross en Kennedy ook nog maar bij. De overige personages zijn behoorlijk plat en de meesten hebben een niet heel veel toevoegende waarde.
Geen topper in het genre, maar hier en daar boven mijn verwachtingen.

Best weer een aardig vervolg. Een tikkeltje beter dan zijn voorgangers. Gewoon verstand op nul en kijken naar deze horror met een dikke knipoog. De film kent wat spannende momenten en bevat de nodige humor. Daarnaast zijn de special effects best aardig. Ook Gross is weer lekker op dreef. Lekker vermakelijk. 3.0

Ugh.

Op de één of andere manier heb ik deel 4 gemist zie ik, die kijk ik dan ooit nog wel eens om het rijtje volledig te maken. De eerste vond ik erg goed, de twee daarop volgende films al heel wat minder. Had dan ook matige verwachtingen voor dit deel, maar zelfs die lagen nog te hoog.

Tremors 5 wordt erg tongue-in-cheek gebracht, alles wordt gepresenteerd met een smile, buiten de monsters is er dan ook betrekkelijk weinig gore aan. Jammer genoeg is de humor eerder tergend dan leuk, waardoor het een zeer vervelende film wordt om uit te zitten.

Gummer is een irritante vent geworden, maar is de enige die de film nog een beetje kan dragen. De rest is nóg slechter. Het hele gebeuren met de wormen wordt nog wat verder uitgebreid, maar ik vraag me af of iemand daarop zit te wachten.

Klinkt misschien raar, maar ipv dit wat ironische vervolg had ik liever een reboot gezien. Tremors zijn voor mij de wormpjes, de rest is bullshit. Dit was ironische bullshit, niet te pruimen.

0.5*

Elf jaar na de laatste film komt er een nieuwe Tremors, van de regisseur die schijnbaar carrière maakt in onnodige sequels van franchises als Jarhead 2, Lake Placid 4 en Kindergartencop 2. Nu is Tremors geen hoogstaande franchise, eigenlijk is vooral de eerste een geweldige horrorkomedie. De sequels werden minder, maar waren stuk voor stuk nog best vermakelijk. Hoe absurd en cheesy ze ook werden.

Tremors 5 is een stuk minder 'leuk cheesy' en op veel opzichten gewoon slecht. De film heeft het geluk dat Michael Gross als Burt Gummer terug is, die kan de film nog redelijk dragen. Helaas gaat er echter veel te veel aandacht naar al die verschrikkelijk platte en oninteressante bijpersonages. Plaatsvervangende schaamte krijg je als je ziet hoe een 45 jarige Jamie Kennedy zich probeert te gedragen als een tiener. Jamie Kennedy is voor Tremors wat Shia Labeouf was voor de Indiana Jones franchise. Verder leent men veel van de Jurassic Park franchise, er komen talloze verwijzingen, hommages en kopieën voorbij. Tremors 5: Bloodlines is vooral erg 'meh', met weinig opzienbarende gore, geen spanning en kinderlijke pogingen tot humor. De special effects had ik echter slechter verwacht en nogmaals gelukkig was Burt Gummer er.

Wat mij betreft wordt deel 6 gewoon een hele film lang Burt Gummer tegen gigantische ondergrondse wormen, niets meer. En dus zéker geen Jamie Kennedy.

Vooruit, 2,5 sterren. Vooral voor Burt.

Sure as hell ain't Mickey Mouse

Het is vreemd eigenlijk: de eerste 3 Tremors vormen een semi-trilogie, deel 4 was een prequel op die eerste 3 films en deel 5 neemt de draad weer op ettelijke jaren na de eerste 3 films. Ik krijg er altijd een vervelend gevoel bij wanneer ze zo met de tijdslijnen beginnen te schuiven, want franchises als Puppet Master hebben bewezen dat dat niet altijd de meest goede zet is. Ach, Tremors was tot nu toe nog altijd wel een reeks die zijn charme had en met deel 4 kreeg je zelfs een film die redelijk dicht in de buurt kwam ten opzichte van de film waar het allemaal mee begon.

Tremors: Bloodlines is losjes gebaseerd op een script dat S.S. Wilson en Brent Maddock (die altijd wel op de één of andere manier verbonden waren met de vorige films) in 2004 schreven na de release van deel 4 maar het uiteindelijke resultaat zou naar het schijnt niet veel meer met hun script te maken hebben. Er was sprake van dat ze een producerende rol op zich gingen nemen, maar wegens creative differences zoals dat dat dan in het jargon heet trokken ze hun handen van de film. Het was John Whelpley (die mee aan het script voor deel 3 werkte) die uiteindelijk het script voor Bloodlines neerpende en bij aanvang pakken we de draad terug op in Perfection, Nevada. Om toch nog eens iets anders te kunnen doen, wordt er deze keer naar Zuid-Afrika gegaan waar Burt Gummer (wie anders?) weer verrast wordt door die dekselse Graboids. Het is een fijne running joke doorheen de films dat hij altijd denkt dat hij volledig voorbereid is, maar dat de beesten hem op één of andere manier toch nog altijd te slim af zijn. Het is jammer genoeg ook maar één van de weinige pluspunten aan de film. Het voelt allemaal teveel aan als een herhaling en met uitzondering van Burt zijn het simpelweg ook geen boeiende personages.

Daar komt dan ook nog eens bij dat de 25 jaar tussen Tremors en Tremors 5 duidelijk zichtbaar zijn en dat, hoewel Burt mijn favoriete personage uit de franchise is, ik het gevoel heb dat hij toch beter zijn geweren aan de haak hangt. Het is niet dat Gross niet probeert, daar niet van, maar als ze het al nodig vinden om hem met een zoon waar hij niets van af wist op te zadelen.. Dat is het teken dat het er niet beter op gaat worden en al helemaal niet met deze cast. Jamie Kennedy is vervelend als Travis, Daniel Janks heeft potentie als slechterik maar het komt er niet helemaal uit en de dood van Dreyer (Brandon Auret) komt alleszins geen seconde te vroeg. Gelukkig is er dan nog wel iemand Ian Roberts om als Bravers de film nog wat peper te geven, maar die krijgt dan weer zo'n over the top scène dat hij het overleefd wanneer hij volledig wordt opgegeten door een Graboid. Het irriteerde me zelfs toen dat Gummer overkwam in één van de vorige delen Het lijkt ook alsof ze ondertussen maar gewoon wat willekeurige kenmerken bij elkaar gooien wanneer het op die wezens aankomt, het feit dat ze per deel juist een extra evolutie ontdekten was hetgeen dat de eerste 3 films nog de moeite maakten.

Gelukkig zijn de effecten nog vrij goed. Ik blijf meer fan van hetgeen ze in het eerste deel lieten zien, maar het is tenminste al niet zo'n aanfluiting als deel 3. Ik vrees dat het verval van de reeks nu wel definitief is ingezet aangezien deel 6 op dezelfde lijn lijkt voort te borduren. Ik kijk de reeks nog wel uit, enkel die televisieserie ga ik aan me laten voorbij gaan, maar Burt zal er logischerwijs niet jonger op worden..

2*

De vorige vier delen werden in de staat Californië opgenomen, maar regisseur Don Michael Paul brengt dit vijfde deel voor de verandering naar Zuid-Afrika. Michael Gross keert ook hier weer terug en kent dit keer het gezelschap van Jamie Kennedy. Samen vormen ze een aardig duo, maar gaan uiteindelijk behoorlijk vervelen. Met name omdat deze film het erg moet hebben van de humor en minder van de actiescenes, maar dat gaat op den duur knagen aan de kijker. Tremors 5 kent overigens weer een terugval naar computereffecten. Ze zien er wat beter uit ten opzichte van de voorgaande delen, maar missen daarmee de smerigheid die voor het nodige plezier moet zorgen. De finale is gelukkig spectaculair en de personages blijven vermakelijk, maar dat weerhoudt het gebeuren er niet van om geregeld saai uit de hoek te komen. Extra spijtig is dat de protagonisten enkel met twee vijanden te maken hebben.