I Quattro dell'Apocalisse (1975)

Ben best benieuwd naar deze film. Fulci heeft ook echt van alles gemaakt he. Wil zijn "Running man" New Gladiators ook nog eens zien.

Degelijke western. Is dit een remake?

Geen remake, maar wel Fulci's toevoeging aan een cyclus, wat op dat moment de 'trend' was.

Charles Manson schokte de wereld en plots waren er films met soortgelijke psychopaten, waar onschuldige mensen slachtoffer van werden.

Fulci liet het echter afspelen in het westen.

De film begint goed. Een aantal misfits die goed weg weten te komen van een grote schoonmaakactie van de stad. Het geweld dat daarbij gebruikt wordt, of beter gezegd, de gore, is typisch Fulci.

Sympathie wekken voor zijn karakters heb ik nooit een sterk punt gevonden van Fulci. De manier waarop hij de baptistenkaravaan gebruikt is vrij armoedig.

Het einde echter, lijkt compleet los te staan van het kwellende proces, wat de hoofdfiguur gedurende de tweede helft heeft doorgestaan.

Unieke spaghetti western.

Inderdaad uniek! Deze spaghetti eigenlijk bewaard voor het laatst (zo'n 10 gekocht onlangs) omdat ik overal las dat dit om een horrorwestern ging en ik daar een beetje tegen op keek. Het valt allemaal reuze mee; van gore is amper sprake.

Wat ik zo uniek vind is dat Fulci de settings van het wilde westen gebruikt om het goede en slechte in de mens te tonen. Het levert een geweldig contrast op. In de ene scene verkracht en martelt sadist Milian (geweldige psychopatische rol) er op los, en in een andere scene steunt een enkel door mannen bevolkt mijnstadje de zwangere Lynne Frederick (mooie vrouw, blijkbaar getrouwd geweest met Peter Sellers) bij de bevalling. De film schippert van sadistisch naar humaan en ook al is het niet immer even subtiel, het deed wel degelijk wat met me. Geen meesterwerk, maar wel een unieke kijkervaring. 4*

Viel me toch ietwat tegen. Ik was bijzonder gecharmeerd van de openingsscene. Fulci bouwt geweldig de spanning op. Het plaatje van een pitoresk westernstadje waarin gemaskerde mannen zich in de schaduw schuilen werkt uitstekend. De rest van de film is helaas wat mak. De groep mensen komt een aantal interessante mensen tegen maar echt groots of indrukwekkend wil het niet worden. Vond de vier hoofdrolspelers ook niet erg sterk. Bij westerns ben ik toch dol op de mythologie rond personages en die ontbrak hier helaas. Overigens bevat de film een prima soundtrack zolang je die afzichtelijke titelsong maar niet meerekend.I Quattro dell'Ápocalisse heeft zo z'n momenten maar mist wat mij betreft een stukje grootsheid.

Fijne sfeer in de film. Zo'n scène met de ontmoeting met de Zwitserse christenen wordt gewoon fijn uitgewerkt door Fulci en van een kwaadaardige afwikkeling voorzien. En dan is Milian nog niet eens ten tonele verschenen.

De film heeft daarna wat typisch Italiaanse toestanden met Milian als middelpunt als brute hunter (scène van de poster bijvoorbeeld), maar Testi is ook erg goed als gokker/charlatan. En hoewel de rest van de cast het provinciaal toneel niet overstijgt zijn de karakters wel goed uitgewerkt.

De film komt helaas een beetje tot stilstand tegen het slot in de sneeuw, maar de vriendschaps sfeer (ook rondom de geboorte van de baby) blijft overeind. En dan is er weer die onschuldige psychedelische folk soundtrack die het einde bezingt... Of is er toch nog een 'klein' epiloogje.... Voltreffer!

Daarnaast maken de muziek en enscenering het tot een fijne western. Al is het tegenlicht waar Fulci veelvuldig gebruik van maakt me niet zo goed bevallen - het ziet er gewoon lelijk uit.

Four of the Apocalypse begint nogal vaag en er wordt aanvankelijk om geen duidelijke reden een zeer gemoedelijke sfeer gecreëerd. Al zijn die scènes op zich al boeiend, wordt het pas na de intrede van Milian als de baniet Chaco duidelijk dat ze een soort contrast moeten teweegbrengen. Fulci schuwt het sadisme in de desbetreffende scènes dan ook niet en de eerder opgenoemde gelijkenis tussen Chaco en Charles Manson klopt als een bus De slachtoffers worden hier zelfs gedrogeerd met peyote, een hallucinogeen.

De film weet dit eigenzinnige sfeertje te behouden, mede door de melancholische folk soundtrack die veel weg heeft van Paul Simon. De combinatie van soft rock en gruwel deed me aan The Last House on The Left denken. Qua karakterisering is deze film ook opmerkelijk. Er heerst veel 'chemistry' tussen Fabio Testi en de prachtige Lynne Frederick, waardoor hun romance overtuigend overkomt waar dit in gelijkaardige films meestal gewoon opvulling is. De zuipschuit vond ik irritant, maar de neger die doden ziet, is zeker opmerkelijk te noemen. De scène waar hij Frederick en Testi stukken van de ondertussen overleden zuipschuit voert, is zelfs ronduit walgelijk.

De oersaaie scènes in het stadje weten de sfeer van de film helaas gedeeltelijk te vergallen. Zelfs de onvermijdelijke 'stand off' tussen Milian en Testi voelt afgeraffeld aan, ook omdat er juist op de climax van Engels naar Italiaans wordt overgeschakeld. Niet echt positief voor de spanning natuurlijk.

Hij zit in 1 van mijn SWboxen die ik pas heb aangeschaft. Nog niet gezien.

Bijzondere regiseur zeg die fulci, Er gebeurt van alles maar een echt verhaal kan ik er niet uithalen. en daar moet je in deze film denk ik ook niet naar willen zoeken anders zou je het gegarandeerd een slechte film vinden. Ook het soort soundtrack hoor je eigenlijk nooit in spaghetti westerns.

Het leek af en toe wel alsof fulci heel veel stijlen in een film wilde drukken of zoiets en dat pakte best goed uit. Bij de eerste ontmoeting met milian lag ik aardig in een deuk.

Ze rijden met paard en kar door het landschap terwijl milian alle eenden onderweg neerschiet. de neger rende hier als een idioot achteraan om ze te pakken. Iedereen was in zijn sas op de wagen en ondertussen werd er een hippie deuntje gespeeld. Bizar grappig.

De scene die Yeyo beschreef zijn dan weer van een heel ander soort.

Gewoon kijken deze fulci,

Unieke film wordt hier en daar geroepen en daar kan ik het alleen maar mee eens zijn. Wat een geweldige films heeft die Fulci toch gemaakt. Met de gore valt het dit keer mee. Wat deze film zo speciaal maakt is de combinatie van coole stoere actie en zoals de schoonmaakactie van de mannen met masker in het begin, of eigenlijk alle scenes met het geweldige personage Chaco, met mooie scenes, zoals de geboorte van het kind. Waar Fulci bekend om is (het extreem bloederige geweld) zie je in scenes zoals afgebeeld hier op de poster of de maffe kannibalenscene. , maar hij wisselt het dus af.

Fulci is een stijlvolle filmmaker en dat laat ie ook hier weer zien, maar op een heel andere manier dan ik van hem gewend ben. Het is zeker ook een film over menselijkheid, over relaties en over de zoektocht naar een beter bestaan. Het is allemaal niet zo diepgaand als deze kreten doen vermoeden, maar de film is melancholisch van toon, ondersteund door bijpassende muziek.

En zo is dit dus wederom een heel bijzondere film van een van mijn favoriete regisseurs die veel meer kan dan alleen smeerlapperij op het doek brengen. En dat bewijst ie hier. 4 sterren.

prachtig verwoord mister blonde. Zo is het gewoon.

Dit was een van de titels, waarvan ik het idee had dat ik deze toch wel moest hebben in mijn pas gestarte Spaghetti western verzameling... tja, ... valt tegen, want kan zijn faam totaal niet waar maken.

Story wise en qua fotografie vond ik dit een uiterst povere film. Erg rommelig en deed me zeer sterk aan een matige b-film denken.

Eigenlijk louter gekocht op titel en aanwezigheid van filmhelden Testi en Milian. Die laatste zit er na een half uur misschien twintig minuten in, om daarna uit het verhaal te verdwijnen en pas weer de laatste vijf minuten mee te doen. Dat was de eerste teleurstelling!

Milian is opdreef als psychopaat, maar het uit de lucht schieten van eenden vond ik eigenlijk niet kunnen, want dat leek me gewoon echt. Ben er sowieso op tegen dat dieren voor een film iets overkomt, laat staan erger. Het blijft tenslotte maar een film (en in dit geval een niet al te beste).

Dit was toch al een rare, domme scene, want dat lachen van de rest van de groep leek echt nergens op.

Nadat Milian uit het verhaal wordt geschreven leek de film ook meteen zijn angel kwijt te raken.

Het hele gedeelte in het mijnstadje boeide totaal niet en leek maar geen eind aan te komen. De film had sowieso een te laag tempo om echt te kunnen blijven boeien.

De film is weliswaar in Italië gemaakt, maar had voor mij nog maar weinig feeling en uiterlijke kenmerken van een echte Spaghetti western. Het entertainment gehalte vond ik ook uitermate laag.

Een vier, ofwel twee sterren.

Deze film begon veelbelovend waarin de titulaire 4 karakters worden voorgesteld en op eerder toevallige wijze bij elkaar komen en met elkaar zitten opgescheept. Ze maken samen wat dingen mee maar veel karakterontwikkeling is er echter niet. Ook hun onderlinge relaties blijven eerder oppervlakkig, weinig uitgediept. De interessantste stukjes zijn sowieso waarin de 4 last krijgen van een desperado die hen uit elkaar probeert te drijven. Een als dit figuur voor een groot deel uit het verhaal verdwijnt om dan weer terug op te duiken naar het einde toe is de film duidelijk minder interessant zelfs langdradig. Opvallend weinig vuurgevechten ook. Het boeit allemaal niet genoeg, te rommelig allemaal. Dit genre lijkt niets voor Fulci.

Vind het veel te hoog gewaardeerd. Als het 2,5 geweest was was ik er niet eens aan begonnen. En dat was terecht geweest. 2,25 voor mij maar dat gaat niet dus een 2.