Gyeongseonghakyoo: Sarajin Sonyeodeul (2015)

Goed.

Beloftevol begin, dat zeker. Ik ben geen al te grote fan van Koreaanse cinema, maar qua production design is het toch wel één van de meest indrukwekkende filmlanden denk ik. Rijke visuals, uiterst verzorgd en gedetailleerd zorgen ervoor dat het eerste half uur dik genieten is.

Eerste helft van de film deed me wat denken aan Laugier's Saint Ange. Gelijkaardige setting, goed opgebouwd mysterie en erg stijlvol en rustig uitgevoerd. Verwacht geen al te hoog tempo, ook geen overload aan informatie. De film toont vooral zonder al te veel uit te leggen.

Des te spijtiger dat het halverwege keert. De film krijgt een klassieker tempo, druppelsgewijs wordt er meer en meer informatie gelost en het rustige, bedeesde maakt plaats voor immer groeiende dramatiek en uitbundigheid. De uitgekiende opbouw wordt zo vakkundig teniet gedaan. Dan liever nog een half uur extra sfeer om dan met een knaller te eindigen (nogmaal verwijzend naar Saint Ange).

Het saaiere verloop + de overname van het plot zorgen ervoor dat het tweede deel wat moeilijker weet te boeien. Jammer want de film blijft keurig en verzorgd en met wat er in het eerste deel aan sfeer wordt opgebouwd had veel meer gedaan kunnen worden.

Ps: apart trouwens die link naar Japan. Zal wel te maken hebben met de tijdsgeest, maar toch blijft het vreemd om Koreanen te zien wedijveren om te emigreren naar Japan. Relaties tussen beide landen zijn nog steeds niet wat je noemt optimaal, dus wel nieuwsgierig hoe men in Korea naar deze film gekeken heeft.

3.0*

Ik kan me goed vinden in de kritiek van Onderhond. Een fraai begin met mooie opbouw, suspense en een verrukkelijk design. Fijn sfeertje sowieso, een kruising tussen fijn zomers bij de atletiekbaan en mysterieus op momenten. Maar na een klein uur verandert de film van toon en vliegt mijns inziens ook uit de bocht. De film wordt minder interessant en elke vorm van sfeer verdwijnt. Het einde is nog wel aardig dat zo ver over de top gaat dat het weer leuk wordt. En ook nog leerzaam over een periode in Korea onder het juk van Japan, waarin men zelfs Japanse namen aanhoudt om maar Japans te worden (al schijnt dat pas een jaar later echt te worden ingevoerd). Sowieso vond ik het vooral fijn dat direct te merken wat Japanse namen waren en wat Koreaanse namen waren. Dan merk je dat een beetje verdieping in die regio z'n vruchten afwerpt. 3,0*.

The Silenced

Fijne film die eigenlijk uit twee delen bestaat. De sfeervolle opbouw en het bijna horrorachtige laatste gedeelte. Het werkt, alhoewel er weinig van het mysterieuze en onheilspellende begin overblijft. De geschiedenis, en wat er zich allemaal heeft afgespeeld tussen Japan en Zuid-Korea, wordt ook goed in de film verwerkt, en de regie en het acteerwerk van de jonge vrouwen is zeer effectief. Bepaalde actiescènes op het laatst zien er echt fantastisch uit. The Silenced (de Zuid-Koreaanse titel is echt te lang) is een film waar je wel even de tijd voor moet nemen, maar het is het zeker waard.