Guest House Paradiso (1999)

Wat een teleurstellende film.

De Bottom serie vind ik geweldig, dus dat is 't niet. Echt een overbodige film. Jammer!

Leuke film, het deed mij ook denken aan Fawlty Towers, maar dat komt waarschijnlijk omdat dat ook over een hotel gaat waar van alles mis gaat.

De humor is wel anders, die kun je weer beter vergelijken met Bottom en The Young Ones.

Sommige grappen zijn hilarisch, en andere grappen zijn heel flauw, maar in het geheel is het een leuke film.

Bottom is één van mijn favoriete comedies. Briljant, net als voorgangers Filthy, Rich & Catflap en The Young Ones, maar deze film is echt bagger op wat incidentele leuke grappen na.

De humor is 20 minuten leuk, maar 90 minuten is ècht te lang. Net als de eerste Mr. Bean-film een flop!

Lekkere onnozele film waar vooral het begin heel goed is. Rik Mayall en Adrian Edmondson vond ik altijd al schitterend in de serie "Bottom" en deze speelfilm van hun is best geslaagd. Heb regelmatig hard moeten lachen vooral het gevecht in de keuken tussen Rik Mayall en Adrian Edmondson vond ik geweldig.

Ik ben gek op de serie Bottom, deze onofficiële Bottom-verfilming (die wel dezelfde humor bevat) bewijst dat de bottom-humor eigenlijk het best werkt in afleveringen van een half uur, maar ook in deze film genoeg te lachen.

De intro alleen al met Eddie die de stompzinnigste dingen doet op een motorfietsje is geweldig, het zet de toon voor de gehele film. Bottom humor valt naar mijn mening het best te omschrijven als Looney Tunes in live action, maar dan nog grover en met veel meer hersenloos geschreeuw. Gelukkig zitten er zoveel grappen tussen dat er om de zoveel tijd wel eentje raak is. Wat deze film als nadeel heeft is dat er ook nog iets als een verhaal in moet. Waar de zwakke verhaaltjes van de serie niet opvallen omdat er altijd wel iets stompzinnigs aan de hand is waar je om kan lachen, krijgen de makers het niet voor elkaar om dit effect in een speelfilm te krijgen. Er vallen aardig wat dooie momenten die nodig zijn om het verhaal verder op gang te helpen. Wat ook een probleem vormt is de locatie. Bottom humor werkt het best in een beperkte ruimte, daarom is de serie ook zo hilarisch als Ritchie en Eddie elkaar weer tot moes slaan. Hier krijg je gelukkig ook meer dan genoeg van in de film, zoals de geweldige keukenscène. Maar de vele manieren waarop Ritchie de hotelgasten het leven zuur maakt, werkt toch een stuk minder op de lachspieren. Toch moet ik wel zeggen dat het bewonderenswaardig is dat ze geprobeerd hebben iets anders te doen met het verhaal dan we in de gemiddelde Bottom-aflevering zien. Het zijn dan wel dezelfde personages qua gedrag, maar toch zie ik Ritchie en Eddie van Bottom niet zo snel hun appartement verlaten om een hotel te runnen. Verder zijn er leuke bijrollen van bijvoorbeeld Bill Nighy en Simon Pegg, ook al hebben ze hier niet zoveel te doen.

Een film die het niveau van Bottom niet weet te behalen (en afhankelijk van hoe je het bekijkt, was dat al een zeer laag niveau), maar zeker genoeg vermaak biedt om een speelfilm met deze flauwe maar voor de liefhebbers geweldige humor te rechtvaardigen.

Bottom

Een van m'n Britse favorieten met Red Dwarf, Shameless, The Office, Royle Family uiteraard e.d.

Anderhalf uur is toch wel net te lang voor het aburdisme, zie het liever in de korte afleveringen. Toch wel weer erg grappige scenes en alleen al de plotomschrijving is leuk

You have a very big head geweldig.

Soms erg over de top maar rest maakt het weer prima.

En die gezicht na kotsbal is best ranzig.

3,5 ster

De TV-serie was beter.

En ondanks dat dit een subjectieve opmerking is, zij het zo.

Want ik ben dol op lachen, maar het moet wel vanzelf gaan. En de balans bij dit werkje is op zijn minst onevenwichtig te noemen ten opzichte van het (betere) TV-werk van 'The Young One' en zijn compaan.

Redelijk.

As we always say at the Guest House Paradiso: Have fun, don't go in the water if you know what's good for you and try not to get shit on the sheets.

Na Bottom keren Rik Myall en Adrian Edmondson terug in hun rollen van Eddie en Richie die ze eerder vertolkten in Bottom. Guest House Paradiso ligt op zich in het zelfde straatje. Beide personages zijn dus weer ontzettend lomp, grof, gewelddadig ze slaan elkaar weer de hersens in en zeer grofgebekt en weten zich keer op keer in de meest idiote en geregeld hilarische situaties zoals een potlood die in de kont van Richie wordt geblazen en bijvoorbeeld dat hele 'pheeb' gedoe in de keuken, 'forget the pheeb' te werken. Het verhaal is zeer zwak, maar de heren weten met hun humor toch te zorgen voor een leuke film, die eigenlijk gewoonweg wel te lang duurt overigens. Toch, de film blijft vermaken.

Bottom is mijn favoriete Britse sitcom. Dat deze film zo enorm tegenvalt had Adrian Edmondson in ieder geval kunnen weten. In 'The Making Of' die als extra staat op deze DVD uit de Big Bottom Box maakt hij duidelijk dat de karakters Richie Rich en Eddie Hitler alleen werkten zolang ze zich binnen hun eigen universum bevonden. De meeste afleveringen speelden zich dan ook af in hun appartement of op plekke waar verder niemand was te bekennen, zoals in hun succesvolle theatershows of de beroemde aflevering 'Hole', die zich volledig afspeelde in een reuzenrad.

In "Guesthouse Paradiso" omringen ze zich met serieuze acteurs als Bill Nighy en Vincent Cassell en de veel te aantrekkelijke Hélène Mahieu. In de serie wilde niemand iets met Eddie en Richie te maken hebben [behalve dan Spudgun en Hedgehog, Eddies twijfelachtige 'vrienden'] en het is eerlijk gezegd onbegrijpelijk dat deze gasten niet meteen na aankomst gillend Guest House Paradiso verlaten.

De film is bovendien onderbelicht en ziet er daardoor ook amateuristisch uit. In de serie en in de theatershows was de eenvoud van de sets en het opzettelijke amateurisme van sommige effecten onderdeel van de charma [de ad-libs van Mayall en Edmondson zijn hoogtepunten van de shows], maar in deze film kun je je geen amateurisme veroorloven. Als je het geniale werk van Rik Mayall en Adrian Edmondson wilt leren kennen, moet je ZEKER niet bij Guest House Paradiso beginnen!

Platvloerse britse humor van de bovenste plank, met Rik Mayall en Adrian Edmondson op dreef als managers van het slechtstlopende hotel in het Verenigd Koninkrijk. Niet alle grappen en grollen zijn even leuk en bepaalde scenes gaan of te lang door of slaan een beetje dood, maar alles wordt met zoveel overgave gebracht dat je uiteindelijk wel moet bezwijken voor de aanhoudende waanzin. Heel wat bekende gezichten ook in bijrolletjes, zoals Bill Nighy, Simon Pegg en Vincent Cassel.

Had Guest House Paradiso al een tijdje niet meer gezien, dus toen Vinegar Syndrome eind 2023 de film uitbracht op Blu-ray heb ik dan ook niet lang getwijfeld om deze te kopen.

En hoewel ik het anno 2024 jammer vind als een film alleen op Blu-ray wordt uitgebracht, terwijl er een beter medium (4K) beschikbaar is. Guest House Paradiso is zelfs gerestaureerd in 4K, dus het is bijzonder dat VS niet besloten heeft om hem op 4K Blu-ray uit te brengen.

Dat gezegd hebbende, is de Blu-ray uitgave wel van een bijzonder hoge kwaliteit. Naast dat VS ook de nodige aandacht besteed aan een mooie verpakking, is de film zelf ook fantastisch gerestaureerd.

Het verschil met de oude DVD is een verschil van dag en nacht

Foto vergelijking #1

Foto vergelijking #2

Foto vergelijking #3

Foto vergelijking #4

Foto vergelijking #5

Foto vergelijking #6

Foto vergelijking #7

De kleuren zijn een stuk levendiger, het beeld is natuurlijk scherper, maar vooral ook minder uitgerekt. Als Guest House Paradiso ooit nog op 4K Blu-ray wordt uitgebracht, verwacht ik niet dat het veel beter zal worden dan deze Blu-ray.

Mijn waardering voor de film is sinds de laatste kijkbeurt weinig veranderd. Leuk voor de fans van Bottom, maar niet heel erg bijzonder. Veel van de grappen uit de serie worden hier gerecycled. Rik Mayall is wel weer op dreef en tilt de film moeiteloos boven de middelmaat uit.

Het is ook duidelijk dat deze film voor beduidend meer geld is gemaakt dan de serie. Met een budget van 3 miljoen Britse Pond ziet Guest House Paradiso er uiterst verzorgd uit.

Maandag even los met een kleine film marathon en daarmee trapte ik af met deze Guest House Paradise wat wel een must see is als je fan bent van de serie Bottom. En wat genoot ik tijdens mijn jeugd van deze serie, de stunts van Richard Richard en Eddie Hitler. En wat was ik destijds, 1999, verrukt met deze film wat in principe nieuw materiaal inhield, en wat was het een deceptie waar de film me ontzettend tegenviel. Desondanks was ik toch wel weer nieuwsgierig.

Goed, laten we vaststellen dat de serie gewoon van een uitermate goed niveau is en precies in balans is. De afleveringen zijn kort, de interactie is vooral tussen de twee, het is compact en er is geen te verliezen of tijd om een grap te lang door te voeren. Kern onderdelen die je nu juist allemaal met een film van 90 minuten te niet doet. En dan ga ik ook meteen maar door met de minpunten, waar teveel grappen net niet leuk genoeg zijn, teveel grappen net iets, of juist veel, te lang worden doorgevoerd, en de interactie met de gasten niet uit de verf komt en het geheel vaak iets ongemakkelijks heeft. Zo is het kotsfestijn op einde ook allemaal een beetje to much.

Maar met de wetenschap en acceptatie dat het simpelweg de serie niet is zie ik er tegenwoordig toch met een iets andere beleving naar en vermaakt het toch ook wel weer een beetje met het bijzondere hotel, het feit dat ze toch iedere keer weer gasten hebben en deze ook blijven en er sprake is van een behoorlijke cast en het vrouwelijke deel om van te watertanden is met Ashfield, Myles en Mahieu. Het hangt er vooralsnog om of Guest House Paradiso een voldoende krijgt maar voorruit het is vakantietijd en ik heb een goed humeur.