L'Avare (1980)

Vond deze een echte teleurstelling.

Jaren geleden al eens gezien en vanmiddag een nieuwe poging gedaan.

Er wordt niet echt moeite gedaan te verhullen dat deze film gebaseerd is op toneel stuk van Moiliere. Gesprekken komen onnatuurlijk en toneelmatig over. Ook het recht in het beeld tegen de kijker praten irriteerd al snel.

Film is ontzettend traag, saai en helaas nergens echt leuk.

Het was jaren een wens van De Funes dit toneelstuk te verfilmen en tegen het eind van zijn carriere kreeg hij dan eindelijk zijn zin.

Misschien fantastisch voor hem zelf, maar voor mij als kijker een ware beproefing. Geef mij maar films als Le Corniaud of Rabbi Jacob!

Een drie, ofwel 1,5 ster.

Inderdaad nogal toneelmatig en veel dialoog.

Het is even doorbijten, maar de film werkt wel overtuigend en ingenieus naar een climax toe.

Het heeft wat raakvlakken met een John Lanting klucht, maar heeft een hoger niveau.

Louis De Funès is gewoon weer fantastisch.

Moet een eeuwigheid geleden zijn dat ik deze film voor het laatst heb gezien. Vroeger in de jaren 70 en 80 zond men films van Louis De Funès vaak uit op de Duitse TV en daar heb ik hem ook opgezien (vond Louis De Funès op zijn Duits altijd beter dan in het origineel, dat had ik ook met Bud Spencer en Terence Hill films). Het verhaal is best leuk verzonnen en Louis De Funès speelt zoals gewoonlijk zeer leuk. Altijd geweldig hoe overdreven hij zijn rollen speelde met al zijn uitdrukkingen en gebaren erbij. De film is wel behoorlijk aan de lange kant waardoor er ook saaie stukken inzitten.

Louis de Funès en het doorbreken van de vierde muur

Ik begin de laatste tijd meer en meer geïnteresseerd te geraken in toneelstukken. Het afgelopen jaar wat van Shakespeare gelezen maar ook de verfilmingen van onder andere een Tennesee Williams konden me zeker bekoren. Van Molière had ik nog niets gelezen, wel eens de kwakzalver gezien op toneel, maar ik had het gevoel dat dit wel een kolfje naar de hand van de Franse driftkikker ging zijn. Het zou één van zijn laatste films worden, de Funès overleed 2 jaar later, maar het resultaat mag er in ieder geval wel zijn.

Al ben ik precies één van de weinigen die dat vind. Toegegeven, het begin zorgt voor fronsende wenkbrauwen. Het opent met een ellenlange dialoog tussen de dochter en haar geliefde om daarna gevolgd te worden door een zowaar nog langere dialoog tussen de dochter en de zoon. Daar kwam dan ook nog eens bij dat ik eigenlijk niet goed wist wat ik moest verwachten want zo stonden er op de muren stukken tekst (inclusief de naam van de personages) en dat leek me een rare gimmick. Het is trouwens niet de enige gimmick dat L'Avare (ont)siert want zo wordt de kijker regelmatig toegesproken door de personages en is dat even wennen in het begin. Wanneer je echter een halfuur verder bent, stoor je je hier niet meer aan en krijgt het een zekere vorm van humor. Vooral omdat de smoelentrekkerij van Harpagon vaak naar de kijker is gericht en dat is vrij amusant te noemen. Qua plot is dit natuurlijk perfect voor een komedie. Harpagon is het perfecte klankbord voor de verborgen romances en misverstanden waardoor de film een aantal heerlijke scènes kent. Toch is de speelduur van meer dan 2 uur te lang en is vooral het einde waar Anselme komt opdraven een domper. Molière maakt het er zich met deze kunstgreep wel erg makkelijk vanaf. Gelukkig wordt er nog geëindigd met een heerlijke scène waar Harpagon door de non wordt achtervolgd.

Oorspronkelijk wou de Funès een goedkope televisiefilm van L'Avare maken. De komiek was echter zo populair dat de producers besloten om hier wat meer geld aan te geven zodat de verfilming op groot scherm getoond kon worden. Een goede zet als je het mij vraagt maar de film werd een commerciële flop dus niet iedereen is het daar blijkbaar mee eens. De Franse driftkikker doet nochtans niets verkeerd en de rol van de vrek is gewoon op zijn lijf geschreven. Ook altijd leuk om in de bijrollen Michel Modo, Guy Grosso en Michel Galabru te zien. De eerste twee hebben maar een erg kleine bijrol (die op zich ook niet zo heel memorabel is) maar Galabru als Maître Jacques, die zowel kok als koetsier is, heeft een aantal vermakelijke scènes met de Funès die weer ouderwets genieten zijn. Valt sowieso wel op dat de Funès zich vaak liet omringen met dezelfde acteurs want ook Claude Gensac komt wederom, als Frosine deze keer, opdraven.

Een aantal geweldige scènes (de Funès als pauw, ik kwam niet meer bij) maar toch ook een paar inzakkingen. Mocht L'Avare iets korter zijn geweest dan had er een hogere score ingezeten. Nu is het vooral een film die vanwege zijn gimmick en een degelijke cast nog altijd gezien mag worden. Wordt vaak geroemd als één van de authentiekste Molière verfilmingen qua taal en daar kan ik best wel inkomen. Je moet echter wel van dat soort dialoog houden. Leuk detail trouwens is dat de getekende paarden in de stal door niemand minder dan Uderzo zijn getekend!

3,5*

Louis de Funès bewijst hier dat hij veel meer is dan de smoelentrekker waarvoor hij vaak wordt versleten. Als je zo Molière kunt spelen, ben je een topkomiek. Dit is een rol die hij kost wat kost wilde spelen, op z'n oude dag als hartpatiënt. Het typetje Harpagon ligt hem als gegoten. De vrek lijkt een liefdesrelatie te hebben met zijn geld voor het geld op zich, niet om er dingen mee te kopen.

In het begin zien we de tekst van Molière in het groot in het decor. Dat creëert afstand, het herinnert je eraan dat je naar een toneelstuk zit te kijken. Toch raak je algauw meegesleept door de intrige, die er onvermijdelijk op uit moet draaien dat de krent zal inbinden en de anderen hun zin krijgen.

Als Harpagon rechtstreeks tot het publiek spreekt, is hij hardop aan het nadenken. Het is ironisch dat een zo wantrouwig type onmiddellijk een groep onbekende toeschouwers in vertrouwen neemt in zijn monologen. Ter afwisseling hebben ze er enkele pantomimescènes in verwerkt, zonder tekst of met slechts wat gegrom.

Andere oudgedienden zijn ook weer van de partij. Claude Gensac laat haar komische talent zien als de gewiekste koppelaarster; Michel Galabru als chef-kok en valse onderhandelaar. Humor uit de zeventiende eeuw kan nog steeds werken als een groep bedreven acteurs zich erop werpt.

Kan me wel voorstellen dat De Funes de klucht van Moliere graag wilde verfilmen want hij kan

zich hier weer heerlijk uitleven, weer even driftig en bekkentrekkend. En is dit ook gelijk een van

zijn beste rollen als een onverbeterlijke, paranoide gierigaard. Er valt genoeg te lachen, de

monologen naar de kijker toe ook best grappig waar ondertussen ook weer lichtelijk de draak mee

wordt gestoken. De realiteit ook geregeld afgewisseld met surreele scenes wat de film met de

variatie nog goed doet ook aangezien bijna alles zich met veel dialogen binnenskamers afspeelt.

Uiteraard zou ik bijna zeggen ook Galabru weer van de partij en die het niet als enige flink te

verduren krijgt. Een vermakelijke De Funes film weer.