Tron (1982)

Mja, ik heb nogal gemengde gevoelens voor Tron. Ik kan de toendertijd vernieuwende status heel goed voorstellen, en ik heb best wel genoten van de special effects en de ontzettende retro jaren-80 sfeer. Het deed me terugdenken aan oerlelijke maar verslavende spelletjes op de Atari, en later op de PC op old school floppy disks. Toen ze nog floppy waren. Alleen op die sfeer haalt het al een voldoende wat mij betreft, maar daar blijft het verder wel bij, want qua verhaal of acteerprestaties is dit echt onbenulligheid ten top. Een hoop betekenisloze technobabble, deus ex machina's en compleet platte helden en bad guys. Leuk om gezien te hebben, dat dan wel weer, maar dan vooral voor de vorm en vernieuwendheid.

Om te bewijzen dat Ed Dillinger [David Warner] de code voor een serie succesvolle computergames heeft gestolen, probeert software-designer Kevin Flynn [Jeff Bridges] het computersysteem te hacken met een zogeheten Codified Likeness Utility (CLU). Om de digitale informatie te vinden moet deze CLU [Jeff Bridges] een serie obstakels overwinnen en het Master Control Program [David Warner] zien te verslaan in een aantal confrontaties. De eerste op CGI gebaseerde film heeft een wat warrig verhaal, ook al is de algemene kennis over computertechniek de laatste 40 jaar gegroeid, maar was visueel zijn tijd flink vooruit. Naar huidige maatstaven oogt het wellicht wat primitief, maar mede dankzij de sterke cast zijn de Disc Wars en de befaamde Lightcycle-sequenties nog steeds de moeite waard.

Lollig.

Gedateerd is het zeker. Ik vond de film echter over zo'n eigenzinnige en unieke stijl beschikken dat je het makkelijk kan vergeven. Daarnaast past het ook wel bij de omgeving. In een tijd waarin de games er nog niet zo technisch geavanceerd uitzagen als dat ze er nu uitzien zou dit wel de wereld zijn die ik me voor zou stellen als ik in de jaren 80 een game in wordt geslingerd.

Om met een minder punt te beginnen, de personages vond ik maar zoutloos. Bridges doet zijn best, maar dit is een film die vooral op de effecten leunt waardoor je het gezicht van Bridges überhaupt nauwelijks opmerkt. In de korte momenten dat je hem dan wel goed te zien krijgt maakt hij weinig indruk. Hetzelfde geldt voor de overige personages waarvan ik de namen al van was vergeten tijdens het verloop zelf. Ze worden dan ook nauwelijks geïntroduceerd, behalve dat ze op een gegeven moment gewoon met hun hoofd om de hoek komen kijken.

Wat wel leuk is is de stilering van de film. Heb vermaakt en geboeid gekeken naar de vele lollige effecten die never nooit in een film van vandaag passen, maar vroeger uiteraard indrukwekkender waren. Tegenwoordig gaat het meer om de detaillering en de bombast. TRON komt dan met een stijl aan die wat ingetogener en eigenzinniger is, maar het pakt erg leuk uit dankzij een aantal zeer vermakelijke actiescenes die ook over de nodige creativiteit beschikken.

Dat niet iedereen hier nu nog naar kan kijken begrijp ik volkomen, maar ik heb er het nodige plezier aan beleefd. Leuk sfeertje en een uitvoering die ideaal bij het soort game past die toen uitkwam. Eigenlijk ziet het er niet uit, maar toch voelt het professioneel en gemeend aan. Moet het vervolg nog maar een keertje herzien en kijken welke stijl me dan meer ligt. Bij de meeste is dat waarschijnlijk Legacy, maar de liefde van de oudere stilering mag er zeker zijn.

Middelmatig.

Ik ken weinig films die zo kitscherig zijn als deze Tron, of het moet iets als Flash Gordon zijn, toevallig (of niet) gemaakt in min of meer dezelfde periode. De film schippert tussen grandioze lelijkheid en toffe vondsten in. De neonlichtjes en rare rasterdesigns vliegen je om de oren. Maar tegelijkertijd is het wel ergens charmant. De gekozen stijl wordt consequent aangehouden en dat zorgt ervoor dat de gedateerdheid eigenlijk prima werkt.

Het verhaaltje zelf is maar weinig interessant. Een jonge Jeff Bridges als een soort Han Solo imponeert evenmin. Daardoor wil het naar het einde toe wat beginnen slepen, maar al die schreeuwerige kitsch is ergens zo tof dat ik geen moment aan een lagere score gedacht heb.

2,5

Het verhaal van Tron is niet alleen origineel en erg vooruitstrevend geweest, een onderdeel ervan is ook zeer herkenbaar. De slechterik, Dillinger, zonder creativiteit die alles jat van de creatieveling Flynn, enthousiast gespeeld door Jeff Bridges. Wie een real life evenknie zou zoeken komt misschien uit bij Howard Scott Warshaw, in de geweldige docu Atari: Game Over.

Warner is de slechterik, eentje die in zijn vertolkingen altijd chagrijnig en humorloos is. Mooi contrast met Bridges. Eigenlijk staat die meer centraal dan de held Tron.

Visueel is de film niet alleen voor die tijd erg knap gemaakt maar ook nu nog genietbaar. Natuurlijk zijn de 3D graphics blokkerig en primitief maar dit is onderdeel van de charme. Ik vind het nog steeds erg mooi.

Het plot is niet perse heel makkelijk vanaf het moment dat Flynn in de computerwereld valt en je moet behoorlijk wat abstracties accepteren. Het is bedacht door mensen die vooral in grafisch ontwerp actief waren. Ze hebben er toch iets heel interessants van gemaakt. De soundtrack is heel ouderwets als van een avonturenfilm.

Wat mij betreft een klassieker, eentje om om de zoveel tijd weer te bewonderen. Wat een geweldig tijdperk ook, de jaren 80 zijn door technologische sprongen ongelooflijk creatief geweest op het gebied van games, film en muziek. En hoeveel guldens het me ook kostte destijds om keer op keer af te gaan in de Arcadehal, ik mis die toch wel een beetje. En wat Disney betreft: moge de creativiteit van dit tijdperk weer terugkeren, daar werken nu echt alleen maar DiIlingers, met spreadsheets en afvinklijstjes, vreselijk.

Vroeger was ik zeer gecharmeerd van deze eighties film.

Die inmiddels een cult film is.

Maar ik moet bekennen mijn enthousiasme, na deze herzien te hebben.

Een stukje minder is geworden.

En moet ik mijn mening nu toch herzien.

En is deze film, wat achterhaald geraakt.

Wel blijft het een prima classic film.

Op een bepaalde manier gedateerd, maar het past wel. De 80s komen zo aardig tot leven in de echte wereld en omdat een en ander in een videospel zou spelen dat uit die 80s komt is daarmee die vormgeving (en primitieve computeranimatie) wel passend: zo ziet die wereld er nu eenmaal uit.

Jammer wel dat ik weinig met die wereld had waarin die matige animatie meespeelt. Uiteindelijk kijk je lange tijd naar die matige animatie en ik kon geen moment erin meegaan, de film was zo heel afstandelijk. Jammer, want het begin in de echte wereld was best leuk en het idee van de film ook wel. 2,5*.

Deze na jaren weer herzien, nu op de nieuwe 4K met Dolby Vision&Atmos en wauw wat een schitterende upgrade. De kleuren spatten van het scherm en de Atmos mix maakt goed gebruik van de height channels.

Eén van de eerste films die intensief gebruik maakte van door computer gegenereerde beelden. Het verhaal en de karakters boeien niet zoveel, maar dat maken de visuele effecten meer dan goed. Zeker voor die tijd een unieke filmervaring. Laatste 10min blijven prachtig en zijn altijd mijn favoriet geweest. Als al die torens aangaan en “the grit” als ware langzaam als een stad oplicht, geeft een gevoel van voldoening. Opvolgend met de mooie muziek in de credits. Muziek werd verzorgd door Wendy Carlos, die ook de muziek componeerde voor Kubrick’s “A Clockwork Orange” en “The Shining”.

Blijft een visueel ogende 80’s classic.

Deze film heeft de tand des tijds naar mijn mening niet doorstaan. Star Wars is vijf jaar ouder en fantastisch. Dit is anno 2026 niet meer om aan te gluren en zonder speciale effecten blijft er bar weinig over, behalve een charmante Bridges, maar dat is het. Op naar deel 2.