Sergeant Rutledge (1960)

Na afloop van de film heb ik mij aan een dansje door de huiskamer gewaagd.

Alles wat een John Ford-film mooi kan maken, komt hier samen in deze film.

Het overbekende Monument Valley komt in deze film helemaal tot zijn recht, gefilmd in kristalheldere kleuren met dank aan Technicolor.

Eindelijk eens een verhaal van Ford dat blijft boeien tot de eindcredits verschijnen.

Een rechtbankdrama, in flashbacks verteld, met prachtige locaties, kleurgebruik en uitmuntend acteerwerk van de gehele cast.

Heel af en toe wat overacteren van Billie Burke en Willis Bouchey. Zij spelen het echtpaar Fosgate. Hij is de voorzitter van de jury, zij een getuige in de zaak.

Maar juist dit beetje overacteren, met heerlijke humor gebracht, is precies wat de film iets extra's geeft.

Je zit meteen al in de film als na de beginscène het verhaal verder gaat bij "Spindle Station". Een avondscène met als decor "Spindle Station" met op de achtergrond Monument Valley.

Volgens mij er achter geplakt, want de scène lijkt mij opgenomen in de studio's. Het zier er niettemin geweldig uit met zeer veel sfeer.

Het verhaal liet mij nergens meer los, het blijft spannend, ondanks schakelingen tussen de rechtbank en de verhalen van de getuigen, verteld aan de hand van flashbacks.

Geen enkele acteur valt uit de toon, stuk voor stuk allemaal goed. Eigenlijk meer dan goed.

Het drama in de film voelt uitermate realistisch aan: een zwarte soldaat wordt verdacht van moord en kan rekenen op de behulpzaamheid van de gemiddelde burger om hem schuldig te verklaren en ter plekke op te hangen.

De schuld staat bij voorbaat al vast. Dit wordt duidelijk, zonder dat er al te zwaar de nadruk op wordt gelegd, door de menigte mannen die de rechtszaak bij wil wonen.

Dit keer vergat Ford niet om, naast het schieten van mooie plaatjes, een reuze interessant en spannend verhaal te maken. Driewerf hoera!

Erg knappe film hoor, van John Ford. Die hier zoals Barfly al zegt niet alleen wat schitterende beelden schiet, maar hij propt ook nog een erg boeiend en spannend verhaal in de film, knap!

De film zelf is eigenlijk een soort mix tussen een rechtbankfilm en een western. Het verhaal werd onder andere door middel van flash-backs verteld, en dat is wat mij betreft een gouden greep. Het bracht ook bij sommige scenes erg veel spanning met zich mee. Het was niet zo spannend als volgens het poster, maar toch heb ik regelmatig op het puntje van mijn stoel gezeten. Verder vond ik het tintje humor in de film ook prima werken. Ik heb wel gelachen om die Cordelia Fosgate (de vrouw van de president van de rechtbank).

Vanzelfsprekend speelt Woody Strode hier uitstekend. Erg fijne acteur die vooral prima op zijn plaats was in westerns. Ja, dit was een uitstékende western. Erg sterk gemaakt, en niet alleen kent deze film een aantal schitterende plaatjes, maar ook het verhaal was erg boeiend en spannend. Heerlijk westerntje dus, van grootmeester Ford.

3,5*, die absoluut dikverdient zijn!

Eindelijk de kans gezien om deze film te zien, stond al lang op mijn verlanglijstje. Ben het wel eens met bovenstaande scribenten dat dit een prima film is, maar de film heeft niet het niveau van andere Ford meesterwerken als Searchers, Liberty Valance of Grapes of Wrath.

Begrijp me goed dit is een uitstekende film, maar ik heb na de kijkbeurt wel een paar pijnpunten, bijvoorbeeld de officiersvrouwen die wat mij betreft te nadrukkelijk aanwezig waren, waardoor er een soort humor boven kwam die totaal niet bij de film past. Ook de rol van Bouchey past niet bij de film, in grote lijnen geeft hij in mijn ogen een imitatie weg van Ward Bond in Searchers.

Toch kent de film ook hele sterke dingen, de rol van Strode, zijn kleine monoloog voor de rechtbank, mag wat mij betreft onder het kopje klassieke filmmomenten. De wederom schitterende landschappen, het kenmerk van Ford, al is in een scene, het werd hierboven al benoemd, een geschilderd decor stuk te zien, de werkelijke buiten opnames zijn subliem, al kan ik mij niet aan de indruk onttrekken dat de opnames welke bij de rivier werden gemaakt op dezelfde plek zijn als die in Searchers. Ik zoek niet naar overeenkomsten maar dit is iets wat me is opgevallen.

Het sterkste van de film is het onderwerp, wederom is racisme en vooroordelen het onderwerp van een Ford western, ook nu weer gedurfd voor de tijd waarin de film werd uitgebracht en actueler daar de strijd om rassengelijkheid in 1960 steeds sterker werd. Ook het feit dat Ford zaken als de slavernij en die idiote burgeroorlog durft te benoemen getuigd in mijn ogen van lef.

Afsluitend de sterke muziek, het nummer Captain Buffalo behoort tot de klassieke westernsongs.

Ondanks dat de film bij mij niet zo hoog scoort als andere Ford films, ga ik deze zeker nog eens zien.

Uitstekende film waarin een zwarte sergeant terecht staat voor de krijgsraad vanwege moord en verkrachting. Een onderhoudende opzet waarin verschillende getuigenissen als flashbacks worden getoond en zo krijgt het verhaal langzaam vorm. Het verloop lijkt in eerste instantie voorspelbaar, maar tegen het einde zijn er toch nog een paar verrassingen. Van de cast maakt Woody Strode de meeste indruk in de titelrol.

Zo, deze film is me een partij woke, maar dan in een tijd dat het grammaticaal nog awake was. (En toch, deze paradox is er een voor de fijnproevers, woke in de klassieke betekenis van het woord.) Zelfs de gevoeligheid bij het benoemen van iemand als 'coloured' komt een paar keer naar voren. Dat kon toen allemaal nog zonder de goegemeente over je heen te krijgen. Misschien vormde de behandeling van zwarte soldaten die terugkeerden naar de VS na WO II een reden voor John Ford om deze film te maken. Helaas strekt zijn wakkere blik op structurele maatschappelijke ongelijkheid zich niet uit tot de volkerenmoord op de indianen.

De eerste indianenaanval is trouwens wel een goed voorbeeld van de onbeholpenheid die soms over deze film heen ligt. Ze vallen blijkbaar aan door op paarden lángs een groep aanleggende militairen te rijden, zich als het ware presenterend om afgeschoten te worden. Dat deed Iñárritu toch een stuk beter in The revenant. Ik vond daarnaast het acteerwerk onbeholpen: de gehele cast is aan het overacteren. En, tenslotte, zijn ook de decors weinig overtuigend. Het kwaliteitsverschil met de iets latere westerns van Leone is behoorlijk groot.

Toch is Sergeant Rutledge een prima film en heeft het gisteren zelfs mijn avond gered. Het scenario is prima in orde (op het eind na), het onderwerp is boeiend, het tempo ligt goed en een aantal scenes steekt er bovenuit, waaronder die keer dat in het veld het lied 'Captain Buffalo' klinkt. De comic-relief in de rechtszaal werkt ook best goed, het is niet te aangezet, behalve dan misschien met die troep vrouwen. Blij dus dat ik voor het eerst iets van John Ford gezien heb (edit: klopt niet, tis m'n tweede). Overigens gewoon via youtube, de volledige film valt daar te bekijken in volgens mij goede kwaliteit.