Taiyô no Hakaba (1960)

Erg, erg goede film. Overduidelijk de beste Oshima die ik tot nu toe zag. Portret van een sloppenwijk in Osaka en al de mensen aan de rand van de maatschappij die daar rondlopen en geld verdienen met onder meer diefstal, prostitutie, handel in bloed en identiteitsbewijzen. Nog een stuk harder, pessimistischer en voor die tijd ook onconventioneler dan Seishun Zankoku Monogatari. Zonder duidelijke good guys. De beetjes geweten die nog leven in de film worden vaak afgestraft. Met soms mooie, bedriegelijk rustige muziek bij heftige scenes. Wat de impact versterkte.

Hele dikke 4.0*

Twijfel al de hele dag wat ik hier nu voor cijfer aan vast moet plakken, denk toch dat ik hem met (3,5*) maar het voordeel van de twijfel geef, al is het maar om het feit dat ik me amper voor kan stellen dat er rond de tijd dat dit gemaakt is een andere regisseur rondliep die zoiets brutaals af durfde te leveren. New wave of niet, nog nooit heb ik een film van uit eind jaren 50 gezien die zo overliep van het pessimisme, daar waren de Amerikanen toch mietjes bij vergeleken. Moraal bestaat niet in deze film, ook het verschil tussen goed en slecht niet, en hoop is al helemaal ver te zoeken. Nu is het wellicht handig als je wat afweet van de achtergronden, maar zelfs dan moet dit toch zijn aangekomen zijn als een mokerslag, destijds. Alleen jammer van de overacting/dubbing, wat dan helaas wel weer bij die tijd hoorde en ik veel moeite blijf houden er aan te wennen. Maar ook de chaotische (Godard-achtige) vertelwijze zorgde soms voor veel verwarring. Heb dit trouwens gezien zonder de weet dat Oshima zeer recent is overleden, ik kon de man niet eens heel goed. Zie dat ik enkel In Realm of Senses gezien heb, die ik vrij laag heb staan, maar de titels die SB en Rokuro noemen stemmen me wel enthousiast!

Om te beginnen, de synopsis zegt: "Jeugdbende in de straten van Tokyo..."

Dat moet natuurlijk Osaka zijn. Het wordt misschien niet expliciet genoemd maar er zit bijna geen shot in de film waarin Oshima de Tsutenkaku Tower van Shinsekai niet toont, en ook Osaka Castle komt erg vaak in beeld. Bovendien ligt het Osaka-ben (dialect) er ontzettend dik bovenop in deze film. Ik zal het even aanpassen.

Taiyo no Hakaba is zonder twijfel het beste uit de Japanse New Wave wat ik tot nu toe heb gezien. En ik moet nog veel - m.n. van Oshima.

Starbright noemt het al, maar dit was wat mij het meeste aansprak aan de film. Enkele fijne muziekstukken die meerdere scenes lang onafgebroken doorspelen terwijl de kijker op vrij heftige beelden getrakteerd wordt. Vond het echt geniaal, je raakte er een beetje van in trance. (Ohja, zie trouwens nu dat starbright ook al vermelde dat het om Osaka gaat in deze film).

Erg sterke cinematografie in deze film ook. Mooie shots tegen de zon. Was ook leuk om Masahiko Tsugawa weer tegen te komen, zit ook in Yoshida's Rokudenashi uit het zelfde jaar - en zag m toevallig gister ook nog in Juzo's Supa no Onna. Flink wat ouder in die laatst genoemde maar z'n indringende kop met dikke wenkbrauwen is nog steeds aanwezig. Vraag me af hoe hij er nu, nog eens 20 jaar later, uitziet.

Ook hier weer volop aanwezig: Jeugd, narigheid, maatschappijkritiek en geweld. De film voelt op sommige momenten als een documentaire aan. Vind het wel grappig dat ik ooit ergens gelezen had dat Oshima als de politicus bekend stond en Imamura als de antropoloog. Maar, in deze film lijkt Oshima haast wel een antropoloog te zijn in de manier waarop hij het leven in de sloppenwijk zo realistisch mogelijk vastlegt. En aan de andere kant lijkt Imamura in Buta to Gunkan wel de politicus te zijn, met al zijn referenties naar politiek, de grondwet en internationale relaties met de V.S.. Maar ja op Teshigahara na (misschien), zal iedere Japanse New Wave regisseur wel een politiek antropoloog genoemd kunnen worden.

Mijn (vrij late (shame on me)) kennismaking met Oshima is meteen een voltreffer, en ga zeker snel meer zien.

4*