Battle Creek Brawl (1980)

The Big Brawl was Jackie Chan's Amerikaanse debuutfilm. En ook meteen zijn beste Hollywood film tot dusverre. Amerikanen hadden veel meer met de zweepslagend harde trappen en Klappen van Bruce Lee. Wat moesten ze nu met zo'n Chan? Zijn komische manier niet-Westerse manier van vechten week nogal af van wat ze wel wat vonden. Bij zijn debuut werd hij meteen gevraagd zijn snelheid aan te passen. En dat is tot op heden een terugkerende kritiek op al zijn Amerikaanse films.

Zekere elementen van eerdere Hong Kong films zijn hier allemaal present; de trainingen, komische gevechten, het wraakmotief... Veel beter dan ine lke andere Amerikaanse Chan film. Het meest leuke gevecht is direct aan het begin als Chan verzeild raakt in een gevecht waarin hij eigenlijk niet mag vechten. Ook goed vertier is een onderhoudende rolschaats estafette waarin allerlei vormen van vals spelen worden toegelaten. De Battle Creek Brawl is zo'n 30 minuten durend toernooi waarin de reguliere Amerikaanse vechtersbazen (het type body builder, soms met snor) in gevecht raken met Chan en elkaar. Veel chaos, humor en uiteenlopende gevechten. Nooit echt groots spektakel, maar er zit een fijn tempo en veel humor in. Zelfs Chan laat nog een flink aantal goede, weliswaar langzamer uitgevoerde, bewegingen zien. Een ander pluspunt is de score van Lalo Schifrin, die ook de muziek van drie Rush Hour delen en Enter the Dragon verzorgde.

Battle Creek Brawl de eerste film van Chan in Amerika. Die samen met The Protector niet echt veel succes voor Chan opleverde in Amerika wat wel zijn bedoeling was. Zij werden alle twee beschouwd als een flop (volgens mij). Maar toch de duels en wedstrijden zijn enorm leuk. Ook de setting is mooi gedaan. 3,0.

Het begin van Jackie Chan's Amerikaanse periode

Het heeft even geduurd eer we terug voort gingen met de Jackie Chan films, de helft van het gezelschap zat in Londen en dan kwam het goede weer + de Gentse Feesten er nog eens tussen maar met The Big Brawl zitten we weer netjes op schema qua films van één van de bekendste en nog levende kung fu legendes. Zoals gewoonlijk hadden we allebei geen enkel idee waar de film over ging en lieten we het maar wat over ons heen komen maar ik had persoonlijk toch meer verwacht van Chan zijn debuut in de Westerse film.

Het concept laat nochtans werkelijk alle ruimte open voor een heerlijke knokfilm. Een straattoernooi waar schijnbaar alles kan en alles mag met als underdog Chan. Beter kun je het niet hebben maar jammer genoeg is de choreografie wel erg flauw. Chan, die al vanaf zijn 6 jaar trainde, deed in voorgaande films erg veel van de choreografie zelf maar besloot hier om gebruik te maken van een extern persoon om de gevechtscènes te choreograferen. Het resultaat? Verschrikkelijke trage en logge gevechten die nergens enige vorm van de charme hebben die we in zijn voorgaande films wel hadden. Hier en daar steekt er nog een leuke scène tussen uit, het rollerskate stuk bijvoorbeeld, maar over het algemeen is het maar slappe hap. Het werd al snel duidelijk dat dit nergens het niveau ging halen van Bruce Lee's uitstap naar de Westerse wereld, in tegenstelling tot wat de producers ons proberen wijs te maken op de poster.

Wel grappig om eindelijk eens Chan zijn echte stem te horen. Het merendeel van de films hebben we in dub gezien en ik betwijfel of het effectief zijn stem was in de Chinese versies maar The Big Brawl wordt gecrediteerd als Chan zijn eerste Engels sprekende rol. Hij verstond blijkbaar amper maar wat hij vertelde en leerde zijn dialogen dan ook puur op het geluid dat de woorden moesten maken. Je zou denken dat dit verschrikkelijk slecht klinkt maar hij geraakt er wonder boven wonder nog mee weg. Naast de kleine en smalle Aziaat bevat The Big Brawl nog een hoop kleerkasten die eigenlijk weggelopen zijn uit de wrestling scene. Eén daarvan is H.B. Haggerty die de rol van Kiss vertolkt, een leuk personage ware het niet dat zijn finishing move een kus op de mond is. Niet echt een overtuigende move naar mijn mening. Kristine DeBell krijgt de 'eer' om voor het eerst het Westerse vriendinnetje van Chan te spelen en doet dat op zich nog redelijk. Wat mij vooral nog aantrok aan de film was de lekkere jaren '30 misdaad sfeer die doorheen de film ging. Gangsters waren nog mannen met klasse en de auto's zagen er ook nog een stuk indrukwekkender uit. Het verhaal rondom de misdaden van die gangsters dienen dan ook alleen maar om het personage van Chan aan het vechten te krijgen en zijn voor de rest vrij verwaarloosbaar.

Jackie Chan zijn eerste stappen in de Westerse filmbusiness is nu niet meteen een film geworden om over naar huis te schrijven. De choreografie is redelijk slecht te noemen maar vooral enorm, maar dan echt enorm, traag in vergelijking met zijn Hongkong periode. Straks eens aan Young Master beginnen want die hebben we ook nog liggen uit 1980.

2*

Als je wat films van Chan gezien hebt, is dit toch wel een teleurstelling. Het verhaal is niet slecht, gewoon entertainment wat we in veel films van Van Damme, Stallone, Seagal en co zien. Het gaat hem om de actie natuurlijk. Bij Chan is dat in combinatie van de nodige humor. Die humor lukt nog wel. De gevechten iets minder. Het grootste gedeelte is één American Wrestling en dat is niet bepaald mijn ding. Jammer dat Chan niet zelf zijn actiescènes mocht regisseren. Toch wel wat scènes met typische Chan-zaken zoals het vechten met materiaal rond hem. In Hongkong had de man zich al goed opgewerkt en krijgen we in de jaren '80 nog meer topmateriaal. Wie Chan wil leren kennen, moet dat zeker niet doen via zijn Amerikaanse films. Pas in 1995 met Rumble in the Bronx zou hij definitief doorbreken in de VS. Ook een aanrader, maar kijk zeker zijn Hongkongfilms. Battle Creek Brawl is een leuke B-film. Goed voor de fans, maar niet representatief voor zijn werk.