I, Madman (1989)

Spannende en sfeervolle horror over een vrouw die een boek ontdekt bij de bibliotheek waar ze werkt en erin begint te lezen. Ze ziet alles erg levendig voor zich en dan begint ze het personage uit het boek zelfs op straat te zien. Daarna beginnen de moorden. Allemaal zoals ze in het boek staan beschreven. De vrouw vertelt dit alles aan haar vriend, een politieagent maar er is niemand die haar wil geloven. Het wordt nergens gore ofzo, maar spannend is het wel. Acteerwerk is best aardig en ook de soundtrack beviel me wel.

Sfeervolle en creatieve horrorfilm die ik nog niet kende maar zeker gezien mag worden. In een aantal scenes zitten mooie verwijzingen naar Nosferatu, Rear Window, Vertigo en The Phantom of The Opera. Lang niet alles is even goed gemaakt maar voor het beperkte budget viel deze zeker niet tegen. Een aantal scenes zijn erg sterk opgebouwd.

Kleine cultklassieker die nu te zien is op AMC.

Boven gemiddeld.

Geregisseerd door Tibor Takács. Nooit van gehoord dus na afloop van deze verrassend leuke film even zijn CV doorgenomen. De man heeft een indrukwekkend aantal films geregisseerd waarvan de meeste als onopvallende tv-film of actiefilm zijn weggeschreven. Ze lijken niet heel interessant te zijn. Bijna al zijn films hebben een lage rating op imdb hoewel dat niet altijd veelzeggend is. Waarschijnlijk is deze

"I Madman" toch wel één van de betere.

Het is een film met een fijne creepy sfeer. De talrijke schemerige en donkere settings zorgen daar wel voor. De film is verder niet heel eng. Geen verrassende jumpscares, geen doodenge killer, geen fantastische speciale effecten. Wel wat gore.

De film heeft een sleazy comic-achtige uitstraling en kijkt de meeste tijd als een tot leven gekomen duistere strip. De engerd die het hoofdpersonage (Jenny Wright met sexy slaperige blik) bedreigt past er perfect in. Hij is op een bepaalde manier grappig eng en is in zijn presentatie amper serieus dreigend. Een heus stripfiguur.

In een leuk subplotje vecht deze engerd een vete uit met een monster dat uit een claymation productie lijkt te zijn weggerukt. Met een granieten uiterlijk en met gebrekkige motoriek komt dat monster eerder over als een grappige sidekick dan als een serieuze bedreiging. Evenals de hoofdengerd is ie niet echt eng. Beide zijn figuren die goed passen in een comic met afwisselend donkere en speelsere lichte tinten. Figuren dus die goed passen in een film als deze.

Een leuke film. De fijne donkere sfeer, de comic-achtige uitstraling, het aardige verhaal en het overduidelijke plezier waarmee de film lijkt te zijn gemaakt, maken van het kijken een hele genietbare gebeurtenis.

Heerlijke horrorpulp. Dat is het.

Tegenvallende film waarin een vrouw een eng boek leest en waarbij het geschreven woord werkelijkheid lijkt te worden. Op zich wel een fantasievolle opzet, echter ondermaats uitgewerkt. De eerste helft is ontzettend rommelig gebracht. Spannend of eng wordt het ook nergens. Het einde met het stopmotion-monster ziet er nog wel aardig uit.

Wonderbaarlijk dat deze film een grote box-office flop was! Nadat regisseur Tibor Takács succes oogstte met de film The Gate (1987) Kreeg hij de kans om deze (pulp) fictie met slasher-elementen film te maken. Veel films met een soortgelijk verhaal ken ik niet, dus denk ik dat het best een origineel verhaal is. (misschien The Never Ending Story (1984??) Of het latere verhaal van: The Dark Half (1993) Echter deze uitwerking is zoveel beter! Vermoedelijk zullen verkeerde verwachtingen er iets mee van doen hebben?

Als haar vriendje niet aanwezig is, leest Virginia (Jenny Wright uit Near Dark (1987) s'avonds graag pulp-horror-romans. Algauw komt ze erachter dat het boek I, Madman van Malcolm Brand geen fictie blijkt te zijn. Of is het toch Virginia's verbeelding? Die Malcolm Brand wordt vormgegeven door Randall William Cook, een man die verantwoordelijk was voor veel visuele effecten (waaronder meerdere Oscars gewonnen voor The Lord of the Rings) Hij was hier dus ook verantwoordelijk voor de Madman, die wel wat weg had van het jaren '70 icoon dr. Phibes of anders de illustere The Phantom of the Opera. Daarnaast is er ook claymation (Jackal Boy) te zien. Die stop-motion met klei zagen we natuurlijk ook al in The Gate en is misschien iets te gedateerd maar nog wel heel aandoenlijk.

Ik moet wel bekennen dat niet iedereen evengoed iets kan met die jaren '80 uitstraling en de cheesy Jackal Boy klei-animatie kan waarderen. Maar wie daardoorheen kan kijken heeft met deze film een zeer mooi en met liefde gemaakte jaren '80 pulp-film- noir te pakken.

Deze onterechte flop zal de regisseur nooit meer goed te bovenkomen, hij maakt nog wel steeds Tv-films en series, maar deze zijn alle wel van een dusdanig twijfelachtig kaliber. Al heeft hij zich dan nog wel bezig gehouden met mijn guilty pleasure Sabrina, the Teenage Witch.

Aardig.

Deed me een beetje denken aan een kinderlijke horrorfilm, maar dan voor volwassenen. De titel en het verloop klinken erg kinderachtig, maar de uitvoering spreekt dit tegen. Het geweld is namelijk soms best grafisch, en dat maakt meteen duidelijk dat I, Madman geen film is voor de jeugdigere kijkers. Aan de andere kant ook niet voor de oudste kijkers.

De eerste act is absoluut de betere en derde act en de opening is direct raak. Lekker cheesy en met veel overtuiging uitgevoerd. Regisseur Takács doet er soms alles aan om zijn film zo sfeervol mogelijk te maken. Echt sfeervol vond ik het echter niet en spannend evenmin, maar leuk is het wel. Het voelt weer helemaal aan alsof je je weer in de 80/90s bevindt, en dat vond ik leuk.

Toch moet de film het voornamelijk hebben van enkele sequenties, in dit geval het lezen van het boek. De wereld buiten de boeken is iets minder geslaagd. Begrijp me niet verkeerd, het heeft nog steeds zijn momenten en die Madman is een apart figuur, maar het begint uiteindelijk toch wel een beetje te slepen, en dat is dodelijk voor een film die enkel 89 minuten duurt.

Omdat het uiteindelijk begint te slepen beginnen de echt leuke scenes minder impact te maken, en bovendien kent de film niet echt heel veel van deze momenten. Toch wel jammer, want dit zijn juist de leukste momenten. Het verhaal buiten die boeksequenties boeit wat minder en dat is dan ook voornamelijk het minpunt van de film. Laat ik mezelf maar even herhalen.

Door de slepende tweede act kan ik niet zeggen dat de film op en top vermakelijk is, maar de opening en enkele scenes tussendoor zijn het helemaal waard. Leuk sfeertje, genoeg detail, echt slecht kan je deze film niet noemen. Net wat origineler en leuker dan de gemiddelde 90s film. Jammer dat het ook wat sleept helaas, anders was dit serieus gaaf geweest.