Les Raisins de la Mort (1978)

Mijn eerste rollin heeft veel negatieve eigenschappen zoals het amateurisme dat de film uitstraalt, zwakke make-up en acteerprestaties, maar... het is toch wel sfeervol dankzij de mooie locaties en heeft een leuk apocalyptisch einde.

Bijzonder uitstapje naar de wereld van de Druiven-zombies van de Meester van de Franse softcore semierotische vampierenfilm, Jean Rollin!

Jean Rollin is beroemd en berucht om zijn uiterst langzaam opgebouwde gothische vampierenfilms. Deze moeten het niet hebben van snelle actie, veel bloedwerk en roedels kwijlende vampierenmonsters. Nee, Rollin laat zijn vampiers door de kamers glijden, zweven bijna, de -beoogde- slachtoffers betoverend en verleidend, tot de onvermijdelijke offerande daar is!

Dus ik was zéér benieuwd hoe Rollin zijn filmtechnieken zou hanteren met zombies als achtergrond! En ook hier weet Rollin zijn stempel te drukken op een genre dat vast leek te staan in bewegingen, emoties en gedragingen van de elementen. Het is zijn variant op de bloederige zombiefilm.Gotische droombeelden begeleiden de Gang der Zombies, de personages lijken zich nauwelijks bewust van de verschikkelijke nachtmerrie waarin ze zijn beland! Ja, er lopen verrassend veel mensen met ontblote lijven rond, maar het is allemaal met smaak gedaan, Rollin-style!

Géén rauwe gory hersenloze zombieflick, maar een stilistisch vormgegeven, sfeervolle ondoden-dromenpalet uit de fantasiekoker van één van de bijzondere regisseurs van de softerotische gothische horror, Jean Rollin! Fascinerend.. Een aanrader voor fans het oeuvre van Jean Rollin.

Voor Jean Rollin en zijn smaak voor mooie Franse zombie-filles 4 gefermenteerde sterren.

Waar kennen we Jean Rollin van? Hele foute vampierenfilms met een uitzonderlijk laag tempo, mooie plaatjes en een bijzondere hoeveelheid blote vrouwenlichamen per film. Zijn films zijn uniek, maar niet allemaal even goed.

Grapes of Death is iets totaal anders, een Franse zombiefilm, maar toch op z'n Rollin's.

Deze film van Rollin bevat een aangenamer tempo dan zijn meeste film. Dat anderhalf uur ging voor een film van de Fransman wel erg snel voorbij, het plot werd goed verteld met mooie beelden en af en toe wéér prachtige plaatjes, dat zijn we inmiddels wel gewend. Natuurlijk weer een aantal blote vrouwenlichamen, maar het stoort aanzienlijk minder dan in zijn andere films.

De film bevat af en toe ook wat gore en doet het als zombiefilm eigenlijk helemaal niet slecht. De film opent goed en sluit op een toffe manier af. De film is daarbij ook zo voorbij, iets wat je echt niet verwacht van een film van Rollin. 3 sterren.

het is ondertussen een ouwe film, 1978... tja en destijds moet het allemaal wat zijn geweest

de blote tietjes in combinatie met etter en pus van gestoorde zombies, ahum

het begin is veelbelovend, het midden zakt inelkaar als een pudding en op het eind

wordt het weer wat interessanter maar spannend nooit, dat kan ook niet de film is bijna 40 jaar oud

2, tietjes

Verrassend weinig erotiek in deze Jean Rollin-film, maar misschien zijn zombies ook wat minder geschikt voor erotiek.

Deze zombies zijn in een zodane staat dat ze zelfs nog wat kunnen converseren (redelijk uniek voor zombies)...zijn feitelijk ook geen ondoden, maar mensen blootgesteld aan een giftig pesticide waardoor ze langzaam wegrotten en agressief worden.

Redelijk sfeervol en Rollin was zo'n beetje de enige Fransman die überhaupt wat deed met horror in Frankrijk in de seventies.

Niet zo all-over-the-top als z'n latere "Zombie Lake", niet z'n beste film, maar toch ook zeker niet z'n slechtste en met erg gave onthoofdingsscene.

Uitgebracht anno 1978 en dus nog een relatief vroege zombiefilm. Rollin's werk kan niet tippen aan het werk van Romero of Fulci, maar zijn kijk op het zombiegenre is nog best apart en interessant om te zien.
Het gaat hier om mensen die geïnfecteerd raakten door een ongediertebestrijdingsmiddel dat voor de wijndruiven gebruikt werd. Rollin's zombies veranderen niet in hersenloze vleeseters, maar het virus tast hun hersenen aan. Hierdoor veranderen ze in een soort psychopaten, maar ze kunnen nog wel praten en in een bepaalde mate redeneren.
De make-up ziet er best goedkoop uit, maar de gore fx die hier en daar voorbij kwamen vielen me wel mee.
Verder is het acteerwerk nog best te pruimen en zorgt het landschap en de muziek nog voor een aardige sfeer.
Wel best weinig erotiek voor een Rollin film, maar in dit geval goed gekozen. In een film als deze had het namelijk wat misstaan.
Over het algemeen nog een redelijke zombiefilm uit die tijd, maar hij kan niet tippen aan de klassiekers uit dezelfde periode.

Mijn laatste Rollin

Het begon in 2009. Een tijd toen de Free Record Shop nog niet failliet was en ze nog wel eens een interessante film in hun assortiment hadden. Het was ook de tijd dat de films van de Fransman Jean Rollin opeens in the picture kwam. DFW kwam met een reeks (Psycho/Vampire/Zombie/... Edition) op de proppen en die covers zagen er best wel cool uit. Ze vroegen er echter vrij veel geld voor en ik begon eens op goed geluk met Fascination. Die beviel me eigenlijk best wel oké en nadien vond je zo'n Rollin wel eens in een budgetbak. Ik kocht in de loop der jaren een reeks van 6 films.

Waarvan Les Raisins de la Mort de laatste van was en jammer genoeg niet de beste. Dat blijft nog altijd Fascination, maar het is een mooie symboliek dat ik startte met een film met Brigitte Lahaie en er nu ook mee eindig. Hoewel ik hier op zich nog 2* voor geef, heb ik het eerlijk gezegd wel wat gehad met Rollin. Telkens dezelfde semi-erotische toer die hij opgaat en nooit een film die over de hele lijn overtuigd. Wel telkens een paar opflakkeringen en dat is hier niet anders. Het begin is ongetwijfeld het sterkste. De scènes op de trein, de ontmoeting met de blinde vrouw, ... Nadien verzandt de film echter zoals gewoonlijk in weinig boeiende scènes en komt er opnieuw die opflakkering die deze keer mag worden toegeschreven aan Brigitte Lahaie. Eenmaal die verdwenen is, is de film ook niet meer interessant. Rollin probeert er nog wel wat van te maken hoor, aan enthousiasme heeft hij geen gebrek, maar het doordraaien Elisabeth stelt bijzonder weinig voor.

Weinig erotiek, dat wel. Begin me af te vragen of Rollin in sommige van zijn films gewoon niet een beetje geil stond ofzo en dat dat de reden was waarom hij van die bizarre momenten (vleermuizen die in de schaamstreek bijten onder andere) uitkoos. Daar is deze keer weinig van te zien, Lahaie is de enige die frontaal naakt gaat en voor de rest is er hier en daar eens een blote borst te zien. Zoals gewoonlijk ook geen al te degelijke cast, maar ook dat is iets wat je eigenlijk op den duur verwacht bij deze regisseur. Het heeft zijn charme, maar meer ook niet.

Gelukkig ook een korte speelduur, want veel langer had dit niet moeten duren. Zijn een paar elementen die ervoor zorgen dat ik dit net iets hoger waardeer dan mijn gemiddelde voor Rollin (en ik geef toe dat Lahaie er daar zeker en vast één van is) maar ik denk dat het het beste is als onze wegen hier scheiden. Misschien dat ik nog eens iets nieuw probeer als Lahaie nog meedoet, maar beter dan Fascination zal het niet worden vrees ik.

2*

Ik heb me na "Lèvres de Sang (1975)", die ik twee weken geleden zag, toch weer gewaagd aan een Jean Rollin film en in dit geval dus zijn Horror film (een zombiefilm) "Les Raisins de la Mort", of in het Engels "Grapes of Death". De film is min of meer een combinatie van George Romero's eerdere films "Night of the Living Dead (1968)" en "The Crazies (1973)".

In dit verhaal wordt de druivenoogst door een onbekend landbouwgif aangetast, wat resulteert in "Beaujoulais Primeur" en waarvan de gebruikers in zombies veranderen. Terwijl het aan het gebeuren is, zijn twee vriendinnen, te weten Élisabeth (Marie-Georges Pascal) en Brigitte (Evelyne Thomas), onderweg in Frankrijk met de trein. Ze gaan beiden op vakantie en Élisabeth gaat dan tevens naar haar geliefde (Patrice Valota) op een Wijngaarde. Op het moment dat de trein stopt op een perron, stapt een geïnfecteerde man (François Pascal) in de trein, die Brigitte doodt en Élisabeth moet de trein uitvluchten voor haar leven. Ze vlucht daarbij naar een dorp in de heuvels, waar ze opzoek gaat naar een telefoon en hulp.

De eerste vijf minuten van de film zijn tamelijk mysterieus en onheilspellend en daarbij zien we mannen met kapjes en sjaals voor hun mond. Terwijl ze zich behoedzaam voortbewegen (o.a. op een tractor) door een Wijngaarde, spuiten ze met een soort verdelgingsmiddel. Zonder uitleg blijf je als kijker gissen naar het hoe en waarom van deze scène, maar aangezien je als kijker al weet dat het hier om een zombiefilm gaat, heb je wel al zo'n vermoeden wat de betekenis van deze scèneis. Na de spuitende mannen (en nee, dit is geen pornofilm ) worden beelden getoond van draaiende machines op een wijngaard en reservoirs met wijn/druivensap. Wat het één met het ander te maken heeft, is niet duidelijk, maar dit maakt het wel prikkelend en interessant.

Vervolgens wordt er overgegaan naar een ander gezichtspunt, dat van twee vrolijke vriendinnen op een treinreis in het platteland van Frankrijk, waarbij Élisabeth heeft afgesproken op een Wijngaarde met haar geliefde. Het duurt niet lang voordat ze een geïnfecteerde zombie-achtige persoon tegen het lijf lopen als de trein stopt op een perron. Het gaat om een man (die we eerder ook al zagen op de Wijngaarde) met een gezicht dat al lichtelijk begint te rotten, Hij stapt bij Élisabeth in de coupé en wanneer ze even later haar vriendin Brigitte dood aantreft op het toilet, is de optelsom snel gemaakt. Ze vlucht de trein uit en vanaf dat moment is de film een aaneenrijging van ontmoetingen met zombies.

De geïnfecteerden in "Les Raisins de la Mort" zijn geen zombies in de zin van “levende doden”. Ze zijn slachtoffers en ze weten zelf ook niet wat ze overkomt. Ze zijn allemaal heel grotesk opgemaakt en praktisch geen van hen kijkt eng of bedreigend uit zijn ogen. Ook vallen ze vaak niet eens aan wanneer ze een slachtoffer genaderd zijn. Door het effect van de pesticiden krijgen ze zweren op hun huid en hoofd en worden ze steeds agressiever en moordlustiger. De gruwelen worden heel expliciet in beeld gebracht en zijn ook behoorlijk grof.

Zo komt Élisabeth als eerste aan op een boerderij waar een besmette vader (Serge Marquand) en diens dochter Antoinette (Patricia Cartier) aan het eten zijn. Natuurlijk loopt de situatie uit de hand en daarbij vecht op een gegeven moment Élisabeth met haar vader, waarbij de vader haar blouse opentrekt (dan zien we de borsten van Patricia Cartier na circa 24 minuten) en dan tegen haar zegt:

Did you think I didn't know?
This wound is like mine.
You're like me, bitch.
Like me.
You're rotting, just like me.

Daarna doodt hij haar met een hooivork en doodt Élisabeth uiteindelijk de vader met een auto (de vader vroeg haar dat ook te doen).

Daarna rijdt Élisabeth met de auto naar een dorp en onderweg ontmoet ze de blinde vrouw Lucie (Mirella Rancelot) die ze helpt. Samen gaan ze dan naar het dorp, dat inmiddels uit zombies bestaat, waarbij de zombies de blinde vrouw achtervolgen en omsingelen. Ze wordt dan uiteindelijk gepakt door een man, te weten Lucas (Paul Bisciglia) met wie ze bevriend is, die haar half ontbloot (dan zien we de borsten van Mirella Rancelot na circa 48 minuten) aan een deur spietst met messen, waarna hij haar onthoofd met een handbijl. Deze onthoofding werd fraai in beeld gebracht, maar is niet bepaald geschikt voor tere zielen. De man loopt daarna ook steeds rond met haar hoofd in zijn hand en het wordt zelfs op een gegeven moment door hem afgelikt.

Die scène was één van de twee hoogtepunten in de film en het andere hoogtepunt in de film was pornoactrice Brigitte Lahaie, een Franse van Vlaamse afkomst (haar echte naam is Brigitte Vanmeerhaeghe), die in het verhaal geen naam heeft. Ze helpt in eerste instantie Élisabeth, maar ze hoort bij de zombies, ondanks dat ze niet besmet is. Als op een gegeven moment (na circa 60 minuten) twee mannen, te weten de boeren Paul (Félix Marten) en Francois (Michel Herval), naar het dorp komen met een geweer, loopt ze met twee grote honden en licht gekleed in witte doorschijnende kleding (nachtjapon) langzaam van een trap af naar de mannen toe. Ze moet dan aantonen dat ze geen zombie is en trekt dan haar kleding uit na circa 60 minuten, waardoor de twee mannen (en de kijkers ) haar gave en onaangetaste naakte lichaam kunnen zien.

Francois zegt daarna ook tegen haar "There's no need for this. Put your dress back on.", maar daar was ik het duidelijk niet mee eens want een volledig naakte Brigitte Lahaie was juist een genot om naar te kijken en ze heeft daarbij ook nog eens een zeer fraai lichaam, met alles in de juiste proporties. Vanwege haar ga ik vanavond waarschijnlijk één van "alexspyforever" lievelingsfilms van Jean Rollin bekijken, namelijk "Fascination (1979)". In deze film heeft Brigitte Lahaie maar een kleine rol, terwijl ze in "Fascination" één van de hoofdrolspeelsters is. Ze vecht in deze film ook met Élisabeth en ze komt daarna spectaculair aan haar einde, want ze blaast zichzelf dan op met dynamiet.

Élisabeth gaat dan met de twee mannen mee, die bierdrinkers zijn i.p.v. wijndrinkers (daarom zijn ze ook niet besmet), waarbij ze uiteindelijk aankomen bij de Wijngaarde van haar geliefde. Ondanks dat je daar te weten komt hoe de vork in de steel zit (het verdelgingsmiddel is namelijk gemaakt door de geliefde van Élisabeth), was het einde best vreemd. Want als de beide mannen gaan eten en drinken, gaat Élisabeth naar een schuur waar ze haar inmiddels besmette geliefde ziet. Ze praten dan met elkaar en daarbij zegt Élisabeth ook tegen hem "I love you" (twee keer zelfs), waarna beiden elkaar omhelzen. Als Paul dan gaat kijken waar Élisabeth is, schiet hij haar geliefde dood, waarop Élisabeth hem doodschiet. Terwijl hij aan het sterven is, zegt hij nog:

"Stupid. How stupid!"

En daar was ik het wel mee eens. Als Francois daarna ook komt kijken, schiet Élisabeth hem zonder pardon ook dood. Dat vond ik opzicht best vreemd en apart, want beide mannen hebben Élisabeth juist goed geholpen en ze wist dat haar geliefde was besmet, dus ze wist ook wat er met hem ging gebeuren. Misschien wist ze dat ook van zichzelf, want ze heeft zelf ook wijn gedronken (o.a. bij de vader en dochter op de boerderij). Daarna zien we nog het gezicht van Élisabeth in beeld ,waarop druppels bloed van haar geliefde vallen, en daarna is de film na circa 90 minuten afgelopen.

Met de sfeer in de film zit het wel goed en ook de gekozen locaties mochten er wezen. De film werd namelijk grotendeels opgenomen in de nabijheid van de ruïnes van het middeleeuwse dorp Montméjean en dat zag er zeer fraai uit. De cast is net zoals de film behoorlijk amateuristisch, maar hoofdrolspeelster Marie-Georges Pascal (dat haar naam Élisabeth is, kom je pas op het einde te weten) deed het opzicht verdienstelijk. Helaas is ze niet naakt te bewonderen, maar ze zet wel een expressieve en overtuigende acteerprestatie neer. Haar personage evolueert geleidelijk aan van hysterisch schreeuwende vrouw, naar een actieve, rationeel denkende deelneemster aan het verhaal.

Hoewel "Les Raisins de la Mort" gewoon een amateuristische Horror film is zonder echte spanning, mocht de film er wel wezen qua sfeer, de mooie omgevingsbeelden en locaties, de mooie Brigitte Lahaie en het geweld. Het geweld is wel niet rijkelijk aanwezig, maar datgene wat erin te zien is, o.a. de onthoofding, is heerlijk grof. "Les Raisins de la Mort" heeft ook een originele benadering van het zombie-gegeven.

Was aangenaam verrast door deze voor mij onbekende Rollin-film. Heeft alle ingrediënten die Rollin graag in z'n films stopt: het verval van de mens, dood en ontbinding, desolate landschappen, half verlaten dorpen en ingestorte huizen. En een lief meisje dat tegen het kwaad vecht om te overleven. De kerkhoven waar hij zo dol op is ontbreken dit keer en op veel bloot, anders ruimhartig aanwezig in z'n films, hoef je dit keer ook niet te rekenen. Ondanks de aanwezigheid van Brigitte Lahaie.

Maar er valt ook veel te genieten en ik heb me geen minuut verveelt. De afdeling special affects en grime heeft z'n best gedaan. Naar onze huidige smaak misschien ietsje te veel, maar het is ook een film uit de jaren zeventig. Het is ook helemaal geen raar verhaal dat Rollin ons voorschotelt. Nog niet zo lang geleden is aangetoond dat door de vele pesticiden die in de Franse landbouw worden gebruiken en vooral in wijngaarden de ziekte Parkinson veel vaker optreedt dan elders. En er zijn misschien wel meer ziekten waarvan de precieze oorzaak nog niet is vastgesteld. Al met al, ik heb genoten.

Naargeestige Franse slowburner met een flinke portie 70's gore. Best sfeervol en goed te pruimen. Helaas is na een goed uur het beste er wel af en is het dan ook wel mooi geweest. Grapes of Death mist toch iets teveel tempo danwel een pakkende soundtrack of filmische hoogstandjes om langer dan 60 minuten heel interessant te blijven.

Helemaal niet verkeerd om eens gezien te hebben en leuk om eens gory Frans horrorwerk uit de 70's te zien. Iets waar ze later in de jaren '00 zo enorm in uitblinkten met titels als Martys, Haute Tension en Frontieres.