A Star Is Born (1976)

Je hebt helaas de feiten helemaal verkeerd want Barbra Streisand heeft namelijk Elvis Presley persoonlijk aangeboden om samen in de bewerking van "A Star Is Born" te gaan spelen, maar omdat Colonol Tom Parker geen toestemming heeft gegeven aan Elvis Presley is die rol naar "Kris Kristofferson" gegaan en niet andersom, want Barbra Streisand had zelf een nummer geschreven speciaal voor de film waarmee ze zelf een oscar mee heeft gewonnen.

Verder is dit een van de beste films waarin Barbra Streisand ooit in heeft gespeelt, de film bevat vele mooie liedjes waar o,a. "Evergreen", dit is zeker geen flut film zoals de meesten mensen zeggen, het is zeker een goeie film met een mooi verhaal.

In het begin had ik mijn twijfels, maar uiteindelijk pakt deze meest recente versie toch nog goed uit.

Hoewel het verhaal in grote lijnen gelijk bleef, werden sommige dingen aangepast. Zo gaat het in deze versie om een aan lager wal geraakte leadzanger van een rockband. Mijn grootste zorg was Barbra Streisand. Ik plaatste mijn vraagtekens of ze wel geschikt zou zijn om het succes van de voorgaande delen te evenaren. Ondanks dat ze niet kan tippen aan Janet Gaynor en Judy Garland, weet ze juist deze versie uit 1976 overeind te houden. Dit zowel op muzikaal gebied als acteergebied.

Barbra Streisand was eveneens uitvoerend producente achter de schermen. Na eigen zeggen heeft ze ook een paar korte scènes geregisseerd. Ze stond erop dat Elvis Presley de rol van John Norman Howard zou vertolken. In 1975 vertrok ze naar Las Vegas om hem persoonlijk te ontmoeten. Presley reageerde positief, maar diens manager Tom Parker was minder enthousiast. Hij had vooral moeite met het feit dat Streisand niet eerst naar hem was gekomen. De vele eisen (Waaronder een hoog geldbedrag), hebben er uiteindelijk voor gezorgd dat Presley definitief werd geschrapt. Tevens had Streisand Marlon Brando op het oog. Er waren echter nog meer gegadigden. De rol van John Norman Howard werd oorspronkelijk geschreven voor James Taylor, maar hij had na Two-Lane Blacktop (1971) genoeg van het acteren. Zanger Neil Diamond moest afhaken wegens diverse optredens, en ook Mick Jagger werd geschrapt. De rol ging uiteindelijk naar Kris Kristofferson. Het had echter weinig gescheeld, of zijn rol was wegens bepaalde rechten ook geen werkelijkheid geworden. Destijds was hij getrouwd met Rita Coolidge die in deze film zichzelf speelt. Zangeres Cher, Liza Minnelli, Helen Reddy en Diana Ross werden overwogen voor de rol van Esther Hoffman.

Regisseur Frank Pierson was niet erg geliefd. Zowel Barbra Streisand als Kris Kristofferson lagen met hem overhoop. Dit was de éérste film die in Dolby surround werd uitgebracht. Tijdens de eindcredits van de film zien we eveneens dat de kleding van Streisand werd verzorgd door haar persoonlijke klerenkast.

Deze versie is lang niet zo goed als zijn voorgangers, maar weet bepaalde emoties goed in beeld te brengen. Anderzijds komt de chemie niet altijd even lekker uit de verf. Toch is de film zeker de moeite waard. Mede dankzij een overtuigende Barbra Streisand. Samen met Paul Williams mocht zij in 1977 een Oscar in ontvangst nemen voor het nummer "Evergreen." Daarnaast won de film 6 andere prijzen, en werd eveneens 6 keer genomineerd.

3,0 *

Aardige film waarin een rockster met een drankprobleem zijn carrière in verval ziet raken. Een muzikaal liefdesdrama dat echt te lang doorgaat. Goed camerawerk en anno 2019 ook een mooi tijdsdocument. Net als de vorig jaar uitgebrachte remake vormen de muziekscenes de beste momenten (uiteraard dankzij Barbra Streisand). Vergeleken met die remake komt de sterf-scene hier een stuk beter uit de verf.

De 3e filmversie van A Star is Born die ik zie. De lat lag hoog met de versies uit 1954 en 2018. Maar de cast is niet van de minste met Kris Kristofferson en Barbra Streisand als koppel van dienst. En oa Gary Busey in een bijrol. Normaal kregen we Elvis te zien in deze film. Hij heeft nooit de kans gehad om een echt serieuze rol te spelen, dus we weten niet of dat goed had gekomen. Maar de Elvis van anno 76 was wel de ideale figuur om John Norman Howard te spelen.

Je mist toch wel de chemie tussen Streisand en Kristofferson. Streisand is vooral goed als ze zingt, Kristofferson loopt er wat verloren bij. Wat een verschil met zijn voorganger James Mason. En ook Streisand moet Garland (die de Oscar had moeten winnen) en Lady Gaga (die ook terecht een nominatie kreeg) zonder twijfel voorlaten. Zelfs het nummer Evergreen heeft met de jaren haar glans verloren, al moet ik wel zeggen dat de vertolking door Barbra Streisand echt wel goed is.

De film is op zich niet slecht, maar wat langdradig. En met oa de versies uit 54 en 2018, is deze wat overbodig geworden vrees ik.

Een leuke verrassing deze film tegen te komen bij de kringloop en uiteraard hoefde ik daar niet lang over na te denken. De degelijke maar suikerzoete versie uit 2018 is vooraf gegaan door twee andere versies waaronder deze dus uit 1976 en ik was toch wel erg nieuwsgierig naar andere versies en hoewel deze versie minder beoordeeld wordt dan die uit 2018 heb ik toch meer een zwak voor deze.

Het verhaal mag duidelijk zijn rond de ontmoeting tussen John en Esther, de ene radeloos, licht zelfdestructief en met een carrière die het punt van retour bereikt heeft, de andere juist beginnend, hopend op succes en behept met een scherpe tong en sterk karakter. Opposites attract? Nee, eerder een soort van gretigheid en naïviteit die John herkend en lang geleden verloren is. De film vervolgt zich met het gebruikelijke beeld van een pushende manager, iets dat we op een dergelijke manier ook zagen in Bette Midler's The Rose rond een worstelende en opgebrande artiest, iets dat in dit geval niet anders is, en natuurlijk het gebruikelijke puissante en buitensporige gedrag in combinatie met drank en drugs, en het lijkt er op dat Kristofferson in zijn rol aardig de spijker op de kop slaat. En het kan niet gekker met het geschiet en de motor op het podium als hoogtepunt.

Het contrast kon dan ook niet grotere tussen de losbandige John en de rustige Esther die meegezogen wordt in het wereldje met uiteraard de te verwachten en ontwikkelende chemie tussen het stel. Jikes! Barbara Streisand, het is maar waar je op valt, toch kan enige chemie tussen dit koppel niet ontkent worden. En zo toont de film een beeld van lief en leed van een popster continu achtervolgd door camera's worstelend met zijn 'inner demons'. Het is niet zo raar dat die beste man dat hutje op de hei wil hebben. De cast is verder goed te noemen met Kristofferson, Streisand en vooral Busey in een voor zijn doen rustige rol. Daarnaast vinkt de film zo'n beetje ieder genre af die het aan kan doen met een beetje drama, humor, zoetsappige taferelen maar is ook zeker een beetje rauw te noemen. Toch waar de film de meeste punten mee wint is gewoon de muziek. Waar Cooper in 2018 niet verder komt met een beetje kwelerige country en Gaga de popkant op gaat, is de muziek van Kristofferson toch wel hele andere koek en doet denken aan de beste dagen van Chicago of Boston. De muziek is daarmee dan ook gewoon sterk, heel sterk, te noemen. En dat geldt hetzelfde met de soul van Barbara Streisand die ook gewoon goed is.

Buiten dat wint de film nog weer extra punten met dat het niet te gestyled is, te gecontroleerd, minder gefinetuned. Deze versie van A Star Is Born voelt heel naturel en puur aan en wint wat mij betreft van de 2018 versie hoewel het maar met een halve ster is.