Ruthless (1948)

Edgar G. Ulmer's Citizen Kane, al toont het meer gelijkenissen met Baby Face, vanwege het feit dat de hoofdpersonage 'Woody' zich steeds strategisch 'verbindt'.

Een vrouw wordt al gauw een zedenkwestie voor censuur, maar bij een man ... is het gewoon een kwestie van sluwheid. De Amerikaanse dubbele moraal.

Bij Zachary Scott (met zijn dandy rol in Mildred Pierce in het achterhoofd) krijg je al gauw het gevoel dat ingetogen rollen niet in zijn bereik liggen. Gelukkig bevat de film ook nog een zelfverzerkerde Sidney Greenstreet en een kleine bijrol van Raymond Burr als de mislukte vader van de toekomstige tiran.

Maar Woody is net als Charles Foster Kane, een tragisch slachtoffer van zijn gebrek aan liefde. Hij zoekt het in rijkdom, het ultieme succes, zonder ook maar te beseffen dat het geluk daar niet ligt. Niemand (Kane werd immers opgevoed door Wall Street ) heeft hem dat ooit bijgebracht.

Wanneer de zucht naar geld zich boven alles verheft, dan krijgt zelfs de romatiek geen echte kans.

Dit is zowat het thema van deze eerder middelmatige film die niet bepaald bekoort wanneer de financiële tribulaties op het voorplan komen, er soms wat verward met flashbacks wordt gewerkt en wanneer een zelfde actrice twee nagenoeg gelijkwaardige rollen krijgt toebedeeld...

Fijne film noir met Zachary Scott en Sidney Greenstreet als uitschieters in de cast. Met Scott in de hoofdrol weet je meestal waar je aan toe bent. Hij is de typische homme fatale als equivalent van de meer voorkomende femme fatale in het genre. Zoals de titel al aangeeft, speelt hij een meedogenloze persoon die in dit geval een spoor van destructie en gebroken vrouwenharten achter zich laat. Weinig verrassend zou je dan denken, maar toch zet het script je in eerste instantie nog op het verkeerde been. Hij is niet van in begin de slechterik maar zweeft toch een tijd lang tussen de goede bedoelingen. Edgar G. Ulmer en zijn team zorgen op visueel vlak voor een treffend spel van licht en schaduw wat de morele toestand goed accentueert. Deze keer een noir zonder voice over maar wel lang uitgesponnen flash backs. Het geeft een sfeer van nostalgie, fatalisme en op het eind komt ook Freud om de hoek kijken als Scott begint door te slaan. Enig minpuntje zijn de wat lange scenes waarin de zakelijke affaires van Scott nogal breed worden uitgelegd. Sowieso behoort deze film tot de forties’ noirs waarin praten voor de actie komt. Prima B-noir.