Daddy's Home (2015)

Leuke komedie, maar niet voor iedereen. Je krijgt gewoon voorgeschoteld wat je kunt verwachten. Een voorspelbaar verhaal met een boel foute maar vaak leuke grappen. Op zijn tijd mag dat. Niet het niveau van The Other Guys, maar Wahlberg en Ferrell zijn weer een leuk duo. Verder zitten er ook een paar leuke bijrollen in van Haden Church en Cannavale.

3.5*

"I'm a hot habanero pepper right now."

De tweede samenwerking tussen Will Ferrell en Mark Wahlberg pakt redelijk uit.

De opzet van 'Daddy's Home' is op zich best leuk; stiefvader en biologische vader die met elkaar de strijd aangaan omwille van de kinderen. Helaas moet je al gauw concluderen dat het verhaal erg voorspelbaar wordt en slechts als kapstok dient voor - willekeurige - grappen.

Qua verloop leunt de film dan ook hevig op de ene gestoorde situatie die de andere opvolgt. Door de vrij hoge grapdichtheid hoef je als kijker gelukkig niet lang te wachten voor er iets grappigs gebeurt waarbij Ferrell en Wahlberg elkaar proberen af te troeven. Bovendien scheelt het dat de bijrollen de boel nog enigszins fris houden, zoals het personage van Thomas Haden Church die steeds met de meest rare anekdotes komt.

Wat wel opvalt, is dat het geheel aan de tamme kant is. Het is alsof men geen keuze kan maken tussen een familiefilm en een harde comedy voor volwassenen. Als gevolg daarvan blijft het vlak en daarbovenop mag de moralistische boodschap niet ontbreken. Desondanks weet het einde verrassend goed uit de hoek te komen.

Al met al een vermakelijke comedy die zo zijn momenten heeft, maar tekort schiet om je echt van begin tot eind geboeid te houden.

2,5 Sterren.

Will Ferrell en Mark Wahlberg zijn ideaal gecast in deze 'battle of the papas' waarbij een brave, nette, maar ook wat stijve stiefvader zijn gezinsleven bedreigd ziet worden door de biologische vader van zijn stiefkinderen. Helaas gaat deze komedie al gauw de mist in: waarom mag deze biologische vader - die een dag van tevoren mededeelt dat hij komt - een week lang komen logeren? Waarom hangt hij de hele dag rond bij stiefvader Ferrell? De meeste grappen zijn smakeloos, de stunts over-the-top en het gedrag van beide vaders zou voor iedere weldenkende moeder toch reden zijn om ze allebei meteen uit huis te schoppen? Thomas Hayden-Church heeft de beste momenten als Ferrells radiobaas en er is toch nog een hele aardige slotscène, maar de vraag is of je het zolang volhoudt.

Best mee vermaakt, maar echt spectaculair werd het nooit. Zeker Will Ferrell had een vrij ingetogen rol. ik zie hem veel liever als een maffe idioot zoals in Ron Burgundy of Step Brothers. Pas richting het einde werd dat beter. Sowieso is de film te braaf, ik had sterk het vermoeden dat men niet wist of het een leuke familiefilm of een volwassen komedie moest worden. Er zitten wel seksopmerkingen in, maar het blijft allemaal wel soft. Overigens klinkt het nu alsof ik de film matig vond, maar dat is zeker niet zo. Ferrell is voor mij bijna altijd wel een voldoende en het tegenspel van Mark Wahlberg was ook wel oke, net als enkele bijrolletjes. Het blijft alleen wat te voorspelbaar, al vond ik het einde wel goed. Had eerder gedacht dat Wahlberg weer uit het leven van de familie zou verdwijnen en Ferrell als de grote held, maar dat liep iets anders. Prima simpel vermaak.

3*

Een stukje minder dan The Other Guys, vooral omdat ze hier wat meer de familiefilm kant opgaan, maar Ferrell weet altijd wel te vermaken in dergelijke flauwe rollen en dat is nu wel weer zo.
Verder is het samenspel met de kinderen vaak wel leuk, met Ferrell die er dan vaak als de gebeten hond uitkomt. Wel een beetje jammer dat ze Wahlberg op het einde ook helemaal veranderen in een goede huisvader.

Daddy's Home

Met zeer gemengde gevoelens verliet ik Daddy's Home. Wat mij tegenviel is dat ik de film vaak aan de trage kant vond waardoor het kijken naar deze film voor mij soms wat saai werd. Het concept van Daddy's Home kan ik toch wat omschrijven in mijn eigen levensverhaal. Dan is het nog niet zozeer met een vader maar met een moeder, en natuurlijk een stief-moeder. Heb dit zelf altijd een dramatisch tijdperk gevonden waar ik zeker niet graag aan terug denk.

Het verhaal van Daddy's Home kun je snel ontrafelen, en zoals de titel al vrij geeft kun je dus snel achterhalen waar het over gaat. Snel verteld is Ferrel de stief vader. Hij wilt er alles aan doen om geliefd te worden bij de kids van zijn nieuwe vrouw. Markie mark is de echte vader, een stoere vette kerel die er eigenlijk alles aan doet om Ferrel zijn leven toch wel moeilijk te maken. Misschien soms niet even bewust maar, toch gebeurt dat wel.

Daddy's Home heeft een verhaal wat mij niet echt op elke punt kon bekoren. Het concept vond ik zelf niks, echt ook met de soms wat idiote scenes wat natuurlijk bij Ferrel past, was de film niet echt geslaagd. Ik twijfel erg tussen mijn cijfer maar voor mijn gevoel past het geen er meer bij, toch wat tegengevallen achteraf.

2.5*

Matig.

Ferrell en Wahlberg zijn op zich wel een grappig duo, maar ze zitten gevangen in een nogal vervelende formule. Eigenlijk vanaf de eerste minuut is al duidelijk welke stationnetjes de film gaat passeren. Je kan ze daarna ook echt één voor één afstrepen.

Nu is dat niet zo uitzonderlijk voor puur genrewerk, alleen irriteer ik me bij dit soort comedies altijd aan het dramatischere middenstuk, inclusief snel goed einde. Het haalt het tempo er uit, de grappendichtheid wordt lager en dramatisch komt het toch niet uit de verf omdat de 45 vorige minuten toch maar for laughs waren.

De humor zelf is ook wat aan de brave kant, vooral Ferrell wordt nogal kort gehouden vond ik. Hoort bij z'n rol, maar niet echt bij z'n acteerstijl. Sean Anders bewijst andermaal een wat matige comedy regisseur te zijn, Ferrell en Wahlberg hebben betere films gemaakt.

2.0*

Ondanks het meespelen van Mark Wahlberg (die ik graag zie in films en vooral in Actie films) en Will Ferrell (waar ik een soort van haat-liefdeverhouding mee heb), was dit eigenlijk toch best een flauwe en zeer voorspelbare Komedie film.

Het begin van het verhaal was tenenkrommend slecht en pas vanaf het moment dat Mark Wahlberg zijn introductie maakt (overigens geweldig begeleidt met muziek van AC/DC) op het vliegveld, wordt het verhaal omtrent de twee concurrerende vaders, te weten de softe stiefvader Brad Whitaker (gespeeld door Will Ferrell) en de ruige vader Dusty Mayron (gespeeld door Mark Wahlberg), enigszins genietbaar. Ondanks dat ik eigenlijk niet veel heb moeten lachen, bevat de film toch een aantal leuke humoristische scenes. Zoals de introductie van de hond met de naam "Tumor" (zo genoemd, omdat hij zich hecht aan je ), de motor scene met Will Ferrell en de basketbal scene hoewel die ook enigszins beschamend was. De laatste paar minuten van het verhaal zijn ook leuk en zeker het moment (déjà vu) dat de zeer imposante John Cena komt aangereden op een motor en begeleidt wordt door muziek van Metallica. Van de toegepaste rock-muziek in deze film, heb ik eigenlijk nog het meeste van genoten (met o.a. AC/DC, The Hives en Metallica).

Omdat de film maar 90 minuten duurt, valt hij wel nog goed te bekijken en is hij op bepaalde momenten ook vermakelijk. Maar grotendeels is het toch vooral een flauwe, voorspelbare en misschien ook wel een clichématige komediefilm. De cast deed het verdienstelijk en dan vooral natuurlijk de hoofdrolspelers Will Ferrell (hoewel ik hem zeker wel eens grappiger heb gezien) en Mark Wahlberg (geweldig hoe hij zich met één arm was aan het optrekken in de garage). Ook Linda Cardellini (in de rol van Sara waarmee Brad is getrouwd en Dusty de vorige man van was) deed het verdienstelijk en ze zag er ook wel leuk uit. De twee jonge kinderen Megan (gespeeld door Scarlett Estevez) en Dylan (gespeeld door Owen Vaccaro) vond ik daarentegen vreselijk en irritant. Ze waren in mijn ogen in ieder geval niet de moeite waard om voor te strijden.

Al met al niet meer dan een flauwe Komedie, die leuk is om eens gezien te hebben en dan vooral vanwege Will Ferrell en Mark Wahlberg, die inderdaad in deze film een leuk concurrerend duo vormen, en niet vanwege het suffe verhaal.

Matige film waarin een stiefvader de perfecte papa probeert te zijn, totdat de echte vader weer in het spel komt. Een simpele, maar wel leuke opzet. Lekker overdreven, hierdoor is het soms wel grappig. Helaas valt het al snel in herhaling allemaal, waardoor je het op een gegeven moment wel gezien hebt.

Deze komedie kenmerkt zich vooral door de slechte verhaallijn wat aan de andere kant weer een juiste set-up blijkt te zijn voor de evenzo kenmerkende slechte grappen. Ondanks dat het eenvoudig en daardoor best leuk is, creëert de slechte verhaallijn geen verdienstelijk podium voor Will Ferrell en Mark Wahlberg. Beste optreden was mijn inziens THC.

Bijzonder voorspelbare film duidelijk gericht op cashen, wat ook goed gelukt is. De brave humor en moralistische randje zijn typisch Hollywood. Ferrel is eigenlijk altijd wel grappig, maar door het totale gebrek aan goede grappen kan hij ook weinig.

Ik ben niet zo'n fan van Ferrell. Ik word als moe als ik naar die man kijk. Het helpt daarom niet mee dat de film een aantal saaie momenten kent. Gelukkig hebben we daar wel Wahlberg, die wel regelmatig een lach op mijn gezicht wist te toveren. Toegegeven: Ze passen beter bij elkaar dan gedacht, ze hebben wel chemie samen.

Hoe ze elkaar proberen te overtreffen is in het begin leuk om te zien, maar toch heb je het al snel gezien omdat het erg cliché is allemaal. Ook de 'grappen' zijn niet altijd zo geslaagd. Ik vind het bijvoorbeeld niet zo grappig als iemand 'een muur in vliegt'. Om van de NBA scene maar te zwijgen. En die dancebattle... tja, dat was zó cliche dat ik niet wist of ik moest lachen of huilen. Maar goed, het eindigt natuurlijk net zo als je in de eerste vijf minuten al kon voorspellen.

Leuk om een keer gezien te hebben, maar het is niets nieuws onder de zon.

Van het verhaaltje moet de film het niet hebben. Erg simpel en voorspelbaar.

Van de humor dan? Tja. Die is bij wijlen erg ok, maar bij nog meer wijlen erg vervelend en flauw.

Ferrel heeft een paar echt grappige scenes. Met name de slapstick werkt bij hem goed.

De meeste grappig bedoelde scenes zijn echter helaas niet grappig of wekken slechts een glimlachje op. De voornaamste reden is dat de film het ook deels moet hebben van de feelgood-factor.

De film mist humor die bijtend en scherp is. 't Is nu allemaal net iets te braaf en te ingehouden.

Wahlberg heeft de rol van aangever. Een stereotiepe rol die niet heel boeiend is. Hetzelfde geldt voor de sidekicks Buress en Church. Ook niet heel boeiend. En ook niet komisch.

Eat my dust, Dusty!

Het moet in een recente aflevering van The Graham Norton Show zijn dat ik het fragment van Will Ferrell die met een basketbal los op het gezicht van een cheerleader smijt voor het eerst zag. Vond het toen wel een leuk fragment en de film bleef daardoor wat in het achterhoofd hangen. Gisteren stelde een kameraad voor om Daddy's Home op te zetten en ik had eigenlijk niet meteen de link gelegd dat dat diezelfde komedie was rond de strijd tussen de vader en de stiefvader. Leuke verrassing dus.

En Daddy's Home, ik blijf het trouwens een verschrikkelijke titel vinden, heeft wel zijn charme maar slaagt toch ook geregeld de bal mis. Regisseurs Sean Anders en John Morris leveren dus met andere woorden een ietwat onevenwichtige film af. Sommige grappen worden te lang doorgetrokken, het sprookje dat aan de kinderen wordt verteld is er daar eentje van, en de andere jokes zijn soms van zo'n stupide niveau dat je eigenlijk bijna niet anders kunt dan ermee lachen. Typisch ook zo'n film die leuker wordt wanneer je hem met meerdere personen kijkt, werkt toch altijd net iets aanstekelijker. Verder is het allemaal nogal voorspelbaar maar is dat erg? Bwah, het kan wel eens leuk zijn om zo'n hersenloos filmpje op te zetten en in dat opzicht heeft Daddy's Home nog wel wat te bieden. Leukste moment zit hem zowaar nog aan het einde waar niemand minder dan John 'U Can't C Me' Cena komt opdraven voor een cameo/bijrol.

Mark Wahlberg is tegenwoordig zich wel aan het amuseren met komedies blijkbaar. Ik blijf het een acteur vinden die ik niet direct met het genre associeer, maar ik begin hem leuker en leuker te vinden. Als badboy gaat hij hier af en toe wat de mist in (hij kan er natuurlijk niet veel aan doen maar met zijn 1m73 lijkt hij zo klein tegenover de 1m91 van Will Ferrell) maar de vibe met Ferrell zit wel goed. Die laatste doet weer zijn vertrouwde ding en de chemie met Linda Cardellini (tof om Ms. Hawkeye nog eens in iets buiten het MCU te zien) komt mooi over op het scherm. Toffe bijrol ook nog voor Thomas Haden Church die zich ook weer eens van zijn beste kant kan laten zien.

Goh, typische film die eens leuk is om een keer gezien te hebben en meer ook niet. Vanwaar dan ook opeens de interesse komt om hier een deel 2 van te gaan maken is me ook een raadsel, kan vrees ik enkel op een fiasco uitdraaien. Ach, dat zijn 'zorgen' voor later. Daddy's Home 2 is vooral de moeite vanwege de combinatie Ferrell - Wahlberg, maar ze zullen niet uitgroeien tot een onafscheidelijk duo lijkt me.

3*

Familie aangelegenheid

Daddy's home: ik wist niet zo goed wat ik van deze titel zou moeten gaan vinden. In ieder geval sprak het concept mij aan en aangezien ik al meerdere keren van vrienden gehoord had dat ze Will Ferrell zo'n grappige dude vonden besloot ik deze het voordeel van de twijfel te geven.

De eerste conclusie die ik kan trekken is dat Will Ferrell hier in ieder geval géén grappige dude is. Deze film is voor mij verloren tijd geweest want Daddy's home is totaal niet grappig en vooral enorm saai. Dit is echt een familiefilmpje voor het hele gezin en de hele toon die hier wordt neergezet straalt dit ook uit. Je zit hier echt naar formulewerk te kijken waarbij de moraal van het verhaal voortdurend aan de kijker opgedrongen wordt. Het hele verhaal is zo zoetsappig, braaf, voorspelbaar en slaapverwekkend dat ik nu nog steeds niet begrijp hoe ik deze uitgezeten kan hebben. Voor stiefvaders en stiefmoeders die zich slecht voelen over zichzelf kan deze feelgoodmovie nog wel eens veel gaan betekenen maar buiten deze specifieke categorie kan ik mij niet voorstellen dat iemand iets bij deze film te zoeken heeft.

1,5*

Voor een komedie toch bovengemiddeld vind ik. Ik kijk nu niet zo vaak komedies omdat ze vaak nogal falen in grappig zijn. Met deze film heb ik echter wel verschillende keren goed gelachen. Ik keek hem met een paar vrienden. Ik denk dat het een prima film is om met meerdere mensen te kijken en minder geschikt voor gewoon alleen te kijken. Het is dan ook een beetje een familiefilm. Soms is de muziek ook lekker badass en Wahlberg en Ferrell spelen daar uitstekend op in. Ferrell was bovendien aardig op dreef zoals we dat van hem gewoon zijn. De man kent duidelijk geen greintje schaamte. En dat maakt hem zo geweldig in wat hij doet. Ook wel impressed met Wahlberg zijn spieren toen hij aan het pompen en optrekken was. Dat leek allemaal vanzelf te gaan

Voorspelbaar leuk en leuk voorspelbaar

Een tamme clichématige komedie die prima weet te vermaken.

Ik moest toch weer grinnikken om dat droogkloterige hoofd van Ferrell en zijn suffe truien. Hij is gewoon perfect voor dat soort rollen. In combinatie met Wahlberg geeft dat een leuke wisselwerking. Af en toe kakt de film wat in maar dat wordt voldoende gecompenseerd met de komische slapstickachtige momenten en teksten.

Op naar deel 2!

Meh.

Heel braaf en gezapig filmpje. Precies wat je van dergelijke familiekomedie kan verwachten met zowel Mark Wahlberg als Will Ferrell in hun typische doen. Met laatstgenoemde kon ik het meest lachen.

2,5

Weer een wat mindere Ferrell... Ik kan zijn films over het algemeen goed hebben en vind een aantal ook wel oprecht leuk, maar ik kom er de laatste tijd wel achter dat niet alles een gouden greep blijkt. Ook deze Daddy's Home is wel érg gemakkelijk. Het kijkt wel weg, maar het voelt constant alsof Ferrell en Wahlberg zich moeten inhouden. Alsof het per se een familiefilm moet zijn. Persoonlijk had ik daar niet voor gekozen, want deze twee hebben volgens mij wel de capaciteiten om een wat meer overdreven strijd met elkaar aan te knopen. Nu zitten er wel een paar leuke vondsten in, maar als geheel vond ik het te braaf. Ik zat niet op een vulgaire film te wachten, maar hoopte wel wat meer op het vuur dat Ferrell met John C. Reilly toonde in Step Brothers.

Jammer dat dit laatste uitbleef, want hierdoor blijft het een beetje in de middelmaat hangen. Niet slecht, maar er had gewoon meer in gezeten. Ik ben eerlijk gezegd nog wel benieuwd naar het vervolg, met name omdat dat een kerstfilm is. Dit eerste deel is een aardige film, maar verwacht niet al te veel hoogtepunten.

2,5*

Doorsnee.

Daddy's Home. Het ideale voorbeeld van komedies die zonder doel worden gemaakt. Uiteraard moet het geld verdienen, maar dat lijkt dan ook echt de enige reden te zijn voor het bestaansrecht van deze film. Uitermate inhoudsloos en simpel gemaakt. Krijg niet het gevoel dat de film meer wilde zijn, en soms is dat ook fijn.

Jammer genoeg vond ik het allemaal niet zo bijzonder hier. Ferrell blijft ook een erg wisselende acteur voor mij. Net als een handjevol aan andere komedieacteurs zie ik hem liever in films die niet volbloed komedie zijn. Het geschreeuw en absurde karakter dat vaak bij het soort personages als in Daddy's Home komt kijken is niet iets waar ik graag naar kijk. Gedurende deze film heb ik ook een paar keer flink met mijn ogen gerold.

Het is een film die gewoon weinig ambitie kent. Mij aan het lachen krijgen lukte vrijwel nooit. Op de momenten dat de film het allemaal zelfs nog wat zwaarder wordt aanzet begon het vervelend te worden. Wel jammer, want Wahlberg en Ferrell hebben geen moeite om de kijker aan de buis gekluisterd te houden. Want eerlijk is eerlijk, Daddy's Home is zonder meer een vermakelijke film.

Verder voorspelbaar en subjectief. Een soort film waar je echt van moet houden. Kan je om schreeuwerige, soms ongemakkelijke maar veilige humor lachen? Daddy's Home is je film. Ikzelf kan ook goed om domme dingen lachen, maar dan meer van humor die niet zo zelfbewust is als bij deze film. Ik kan er gewoon niet zo veel mee, maar dat neemt niet weg dat het goed vermaak blijft voor een avondje bankhangen.

De laatste tijd ben ik af en toe wat Ferrell-films aan het kijken, een comedy-acteur die ik toch wel erg kan waarderen. De projecten waar hij zich aan verbindt zijn niet altijd even goed (hoewel er degelijke uitschieters zijn, zoals de Anchorman-films), maar dat ligt nooit aan Ferrell zelf, die er altijd volledig voor lijkt te gaan. Dat is hier ook weer het geval, maar ook deze film kan hij niet redden met zijn acteerprestatie. Het is wel een vermakelijke zit, maar de humor is té flauw en braaf om echt grappig te zijn. In The Other Guys was er al geen leuke chemie tussen Ferrell en Mark Wahlberg, en dat is hier opnieuw zo. Wahlberg is geen goede acteur, en al helemaal niet grappig en kundig genoeg om goed mee te gaan in Ferrell z'n capriolen. Naast Ferrell is het leukste aan de film de bijrollen; de baas van het radiobedrijf is in al z'n scènes geweldig en de random aanwezigheid van Hannibal Buress is best wel lachen. Die rolletjes zijn helaas te kort en nietszeggend om de film naar een hoger elan te tillen, maar het redt Daddy's Home wel van een zwaardere onvoldoende. 2.5*.