I-Lived (2015)

Het concept van deze film leek me wel interessant en toepasselijk voor de huidige moderne maatschappij. Een restyling van het aloude Faust verhaal als het ware. In een modern jasje gestoken met een opgestoken,belerend vingertje naar de huidige manier van sociaal leven die sommigen leiden. Jammer genoeg werd het nergens echt creepy om het dan ook een horror te noemen. Het demonische zat hem niet in de beelden maar eerder in de subtiele onderliggende boodschap. Het is niet dat we een pact met de duivel ondertekenen op het moment dat we een facebookaccount of twitteraccount aanmaken. Of het moment dat je een app op je smartphone installeert die je duidelijk maakt wanneer het tijd is om calorieën op te nemen, eindelijk eens een degelijke maaltijd te nuttigen en op gezette tijden je waarschuwt dat het tijd word om je privé af te zonderen zodanig dat je je opgeslagen afvalstoffen ergens kunt deponeren. Maar sommigen hun leven wordt dusdanig gestuurd door deze sociale media, dat het er wel op begint te lijken.

Zo ook Josh Fosse (Jeremiah Watkins). Een sullige twintiger wiens vriendin ervandoor is met waarschijnlijk een meer sociaal type vent en die door gebrek aan een fatsoenlijke job niet in staat is om rekeningen te betalen. Het enige waar hij zijn tijd mee spendeert is het wegjagen of ontwijken van de verhuurster, en het onderhouden van een videoblog waar hij nieuw uitgekomen apps uittest en een score geeft. Tot hij op een dag de app I-Lived ontdekt en deze op zijn smartphone oplaadt. Een simpele app waarbij je bepaalde wensen doorgeeft die, nadat je bepaalde opdrachten hebt uitgevoerd, ook in vervulling zullen gaan. Tja, je moet geen Einstein zijn om te weten waar dit toe leidt.

De aanloop van deze film kwam nogal redelijk puberaal over en soms zelfs irritant. Eerst moet je een resem van die videoboodschappen ondergaan. Naar het schijnt is Watkins een redelijk berucht komiek die al sinds hij in de pampers rondliep de plezantste thuis was. Maar om eerlijk te zijn vond ik er niets hilarisch aan. Zelfs een lachband zou niet geholpen hebben. Tot op het moment dat I-Lived (En voor diegenen die het nog niet doorhebben : je moet de filmtitel eens achterstevoren lezen) zijn leven begint te bepalen. Dan zijn er enkele hilarische momenten te zien. Nogal slapstickachtig maar toch grappig genoeg om toch deze film een tweede kans te geven. Maar als het allemaal wat duisterder wordt en Josh doorheeft dat er sinistere krachten aan het werk zijn, wordt het weer een beetje voorspelbaar,saai en zeker niet griezelig.

Wel goed gevonden was het item over de gebruikersovereenkomst. Wie leest die juridische brabbeltaal feitelijk voor het installeren van software ? Haast niemand zonder twijfel. Misschien een vermanende boodschap die men hier al naar voren bracht. Maar buiten deze spitsvondigheid was het alom ergernis wat de klok sloeg. Ten eerste viel me al op dat de meeste daar toch wel erg goed de weg kenden of dat er geen kat op straat rondrijdt. Je moet eens opletten hoelang Josh’s vriend en vriendin niet voor zich kijken tijdens het rijden. Schrikwekkend lang vond ik. Ook de app-reviews die allemaal op een soort YouTube manier worden gepresenteerd begonnen danig op de zenuwen te werken. Inhoudelijk was het best in orde, maar de steeds weerkerende gimmicks in deze video’s waren een beetje teveel van het goede. Ook de ultieme opdracht die Josh moet uitvoeren was niet bepaald geslaagd. Het wordt helemaal niet luguber en krankzinnig als in “13 Sins” bijvoorbeeld. Josh Fosse is niet echt een acteerwonder maar gelukkig acteren alle medespelers op een bedenkelijk niveau waardoor het allemaal nogal meevalt. Het enige sublieme vond ik de connectie tussen het eerste fragment en het laatste fragment. Spijtig genoeg was de rest van de film niet zo bruusk als het slotfragment.

1,5*