Da Zui Xia (1966)

Plot heeft allemaal niet zo veel om het lijf, desondanks een hele aardige jaren zestig martial arts-film.

Leuke karakters en hele aardige gevechten al hadden ze wel van die fast motion-knop af moeten blijven, gelukkig maar een enkele keer.

Beetje teleurstellend.

Niet vanwege de production values, daarover was ik positief verrast. De film ziet er regelmatig beter uit dan Shaw Bros films die pas 15 jaar later gemaakt werden. Je ziet ook zeer duidelijk de invloeden op latere Shaw Bros films, Hu heeft z'n imago zeker niet gestolen.

Het probleem is dat de gevechten echt zwaar ondermaats zijn. Niemand lijkt nog maar in de buurt van elkaar, de gevechten zijn traag en nogal ongecontroleerd, daarbij ook gewoon zeer pover qua choreografie. Da's allemaal erg jammer, want zonder leuke gevechten stellen films als deze echt niet veel voor.

Na een drie kwartier had ik het wel gezien, enkel op het einde veert de film nog even op, maar dan ik het al veel te laat om nog veel om de afloop te geven. Wel tof dat het einde al ouderwets Shaw is (dood/klaar), dat de hele Shaw sfeer al volop aanwezig is en dat de film qua production values zeker opvalt. Maar veel beter wordt de film er uiteindelijk niet op.

edit: een klassieker als deze verdient toch echt wat meer berichten ...

1.5*

Leuke film. Film ziet er prachtig uit. Schitterende sets, mooie kleuren, fraaie locaties. Gevechten zijn wel wat achterhaald, maar tenminste wel lekker bloederig. Het zijn meer een soort danschoreografieen, je ziet toch net te veel dat het fake is. Ook het verhaaltje doet er wel erg weinig toe. En toch werkt het. De look van de film en het magische tillen dit ver boven enige middelmaat uit. Hu is toch wel een fascinerend filmmaker. Dit is de blauwdruk van Chrouching Tiger, Hidden Dragon, waar deze hoofdrolspeelster ook een leuk rolletje in speelt, maar in feite het voorbeeld van tal van latere films. 4 kleine sterren, wel wat minder dan Touch of Zen.

Gouden zwaluw en dronken kat VS groene tijger en lachende tijger

Als er iets is wat me nooit gaat vervelen bij dit soort kung fu filmpjes, dan is het wel de namen die aan de personages worden gegeven. Het zijn namelijk nooit 'normale' namen maar altijd een verwijzing naar één of ander dier en Come Drink with Me zit daar werkelijk vol mee. Alleen jammer dat dat uiteindelijk het leukste aan deze Shaw Brothers productie bleek te zijn.

Het is ondertussen de 15e film die ik van de productiemaatschappij zie, maar dit is in ieder geval één van de zwakste films uit het reeds geziene oeuvre. Qua plot is hier nochtans niet veel op aan te merken. Een soort van Crouching Tiger, Hidden Dragon avant la lettre waarbij het blijkbaar vooral erg vreemd moet zijn geweest dat een vrouw de hoofdrol opeist. Het duurt dan ook ongeveer de helft van de film vooraleer de slechteriken van dienst doorhebben dat ze het tegen iemand van het andere geslacht opnemen en dat zorgt toch voor een aantal vreemde scènes. Het grootste probleem aan Come Drink with Me is echter het gebrek aan goede actie. Nu kan ik dit soort gestileerde gevechten die wat weghebben van ballet meestal wel waarderen, maar dit oogt wel erg pover. Personages staan gewoon minutenlang naar elkaar te staren en wanneer ze dan eindelijk beginnen te vechten, dan is het ook enorm snel gedaan. Ik was al blij dat er dan toch nog een iets langer gevecht kwam tussen de abt en Drunken Cat, anders was het wel een serieuze anti-climax geweest.

Samen met The Magnificent Trio het oudste dat ik van de Shaw Brothers heb gezien, maar het blijft wel fijn om te zien dat hun kenmerkende stijl toen al overeind bleef staan. Qua locaties en aankleding ziet dit er in ieder geval geweldig uit, met als hoogtepunt het eindgevecht. Toffe rol wel voor Pei-Pei Cheng. Ze straalt een zekere gratie uit die perfect bij het personage past. Hua Yueh speelt Drunken Cat, een dronken bedelaar die eigenlijk het meeste van de tijd in zingen uitbarst. Wie hoopt op wat Drunken Fist gevechten komt jammer genoeg bedrogen uit en hoewel Hung Lieh Chen als Jade Tiger trouwens nog wel een fijne slechterik is, blijft hij vooral steken in de potentie van indrukwekkend te zijn.

Shaw Brothers icoon Cheh Chang maakte 2 jaar later nog een sequel trouwens onder de naam Golden Swallow waarbij Pei-Pei Cheng terugkeert in de titelrol. Blijf Chang één van de beste regisseurs van de Shaw Brothers stal vinden dus hoogstwaarschijnlijk passeert de sequel ook nog wel eens. Ik verwacht dat hij er meer mee kan doen.

2*