Daimajin (1966)

Helaas is de marketing voor deze film enigszins afhankelijk van de wetenschap dat de gigantische god tot leven komt en er Kaiju-actie is te zien. Het geef eigenlijk zo zijn climax weg want dit is veel meer een samoerai-actiefilm die de nadruk legt op het kwaad van de mens en de spiritualiteit van dorpelingen die bidden tot een stenen god die bovenop een bergtop is uitgehouwen. Het begint als een solide kostuumdrama waarin een feodale heer door de kwaadaardige officier Samanosuke in een gewelddadige staatsgreep wordt omvergeworpen en de ware erfgenaam Kogenta moet vluchten. Ongeveer 10 jaar later is iedereen in het dorp tot slaaf gemaakt om een fort te bouwen en is er nog maar weinig hoop! Uiteindelijk, vergt het dus wat geduld van de kijker om de Majin wraak te zien nemen (dingen kapot te zien maken) Voordat het zover is krijg je een rituele eredienst, een spookachtig betoverd bos, zwaardschermutselingen en begeleidt door gave muziek (bashoorns en griezelige orgelklanken) De sets en kostuums en choreografie van de zwaardgevechten waren van een bovengemiddeld niveau voor een samoeraifilm uit deze tijd. Kortom het bezat een sfeervolle, fantasierijke en horrorachtige kwaliteit. Genoten!

Gezien de poster, de marketing, de synopsis, gezien alles is het al duidelijk waar deze film naartoe werkt, dus als een verrassing komt het niet dat er een gigantisch stenen beeld tot leven komt. Het duurt wel even voor het zover is, en laten we eerlijk zijn, dat is ook wel het hoogtepunt van de film. Voor die tijd gebeurde er een stuk minder, maar was het alsnog wel een fraaie, wat langzame folkloristische film over Japan in de samoeraitijd. Leuk gedaan, mooi historisch beeld met prima kostuums en sfeer, en een prima ontknoping.