Detour (1945)

Weinig filmgenres hebben er baat bij als ze goedkoop ogen. Zeker niet de musical, het epos of de oorlogsfilm. Sciencefictionfilms komen erdoor ook vaak nogal sullig door over. Liefhebbers van b-horrorfilms vallen echter vaak voor het goedkope uiterlijk van hun favoriete films. Dat is ergens wel logisch, het onafgewerkte, groezelige en lelijke filmmateriaal wekt de indruk dat de levens van de personages nog minder waard zijn. Zo werkt het eigenlijk ook bij een film-noir als Detour. De twee hoofdpersonen behoren tot het allerlaagste uitschot. Het zijn geen criminelen, want als ze een misdaad zouden plegen zouden ze alsnog iets berijken. Dit zijn mensen die verdoemt zijn om alles zien te mislukken, zelfs als ze niets doen. Het is alleen daarom al toepasselijk dat de film zelf eruit ziet alsof Ulmer hem niet zozeer gefilmd heeft als wel gewoon in goot gevonden heeft. Restauraties zijn leuk en aardig, maar Detour ziet er uit zichzelf al zo goedkoop uit dat een verouderd, groezelig filmbeeld alleen maar wat toevoegd.

Dit is een nare film. Het fatalistische thema is vrij standaard voor de noir, maar toch lijkt Detour duisterder en pessimistischer dan de meeste genregenoten. Ik kan niet goed uitleggen waar dat aan ligt. Het plot hangt van absurditeiten aan elkaar, maar is op een bepaalde intrigerend en indringend. Die telefoonmoord slaat rationeel gezien nergens op (waarom trekt die vent niet gewoon de stekker uit het stopcontact?), maar een meer conventionele moord zou voor een b-film slapper zijn. Visueel wisselt het van lelijk tot mooi. Ook de dialogen zijn soms absurd slecht, maar zijn vaak toch ook weer erg sterk op een pulpy manier. De twee hoofdacteurs leveren niet bepaald topprestaties af (hoe kan dat ook als je een film van 67 minuten moet schieten binnen 6 dagen?), maar passen toch perfect bij hun rollen. De trieste blik van Tom Neal en het feekserige uiterlijk van Anne Savage met haar haast sissende uitspraak zijn hier gewoon goed op hun plaats.

Het is een film met enerzijds veel mankementen, maar anderzijds is het een soort meesterwerk. Niet zozeer eentje van het geniale soort, maar wel van een ander soort. Welk soort weet ik alleen niet precies. Gewoon van zijn eigen soort.
4*

Prima te doen en met korte speelduur ook goed te kijken.

Langer had niet gemoeten.

Wordt goed geacteerd en verhaal was ook leuk.

3 sterren

Aardig vermakelijk tussendoortje wat voor een korte speelduur aardig wat plotwendingen heeft.
Tom Neal vond ik redelijk acteren maar de film werd voor mij pas echt boeiend met de verschijning van Ann Savage. Haar karakter zorgt voor een hoop spanning tussen beide en overtuigde me al gelijk.
De spanning tussen de 2 is duidelijk een haat-liefde verhouding omdat ze volgens mij stiekem toch wel erg tot elkaar waren aangetrokken.

De telefoonmoord scene is ook een vrij originele wending, ik kan me niet herinneren dit eerder in een film te hebben gezien?

Ik kan me goed voorstellen dat Detour in 1945 behoorlijk verfrissend en origineel was, zelfs in anno 2012 zitten er nog onverwachte wendingen in.
Jammer vond ik wel het snelle einde, misschien dat ze sowieso niet verder konden door een laag budget? maar het blijft toch een beetje een snelle uitweg.

De versie die ik heb gezien was trouwens behoorlijk verouderd, bestaat hier nog steeds geen opgepoetste versie van? Detour schreeuwt toch om een blu-ray release?


3,5*

Aardig filmpje in film-noir-stijl. Een kerel (Tom Neal) lift naar de Westcoast om zijn geliefde te zien, maar plots overlijdt een kerel met wie hij een heel deel meerijdt. Vanaf doen maakt ie de onlogische keuze om zijn identiteit aan te nemen. Wat suffig vond ik dat en ik vreesde dat de film afkoerste op nog meer suffigheid. Maar gelukkig, al gauw komt hij in contact met een mysterieuze dame (Ann Savage), die de film nog weet te redden en de hoofdpersoon van het stuk in een penibele situatie brengt. Wat een toffe rol had zij!

Al met al kreeg ik gemengde gevoelens. Detour maakte geen grote indruk op mij, maar het had wel zo zijn momenten zullen we maar zeggen. Wat overigens wel jammer is, is de vertelstem van Neal die echt alles moet becommentariëren en maar door blijft ratelen in een sikkeneurige gemoedstoestand. Dat was echt teveel van het goede.

Letterlijk en figuurlijk een film noir, met een inktzwart verhaal. Is best aardig totdat Ann Savage ten tonele verschijnt. Dit kan volgens mij absoluut niet acteren en haalt daardoor heel de film een stuk naar beneden. Heel erg jammer.

Peter Bogdanovich noemde Edgar Ulmer ooit een van de meest ondergewaardeerde regisseurs. Ik zou het niet weten, want ik heb voor zover ik me kan herinneren nog nooit een andere film van hem gezien.

Een leuke en vermakelijke film noir, die voorbij vliegt.

Ik vond het wel een vrij wisselvallig filmpje. Erg goede momenten worden afgewisseld met mindere. Het eerste gedeelte is vrij redelijk, maar vanaf het moment dat Anne Savage ten tonele verschijnt, wordt Detour een stuk beter en ook leuker. De beruchte telefoonmoord scene, is echt zeer goed. Er zijn natuurlijk wel wat opmerkingen over de logica ervan te plaatsen, maar ik vond het wel origineel bedacht.

Diverse plotwendingen zorgen ervoor dat het tot het einde toe vermakelijk blijft. De acteurs doen het niet onaardig. Hier en daar laten ze wel wat steekjes vallen, al komt dat soms ook door de dialogen, die ook niet altijd tot de allerbeste behoren. Vooral van Anne Savage ben ik wel gecharmeerd. Een typische femme fatale, die alleen al met haar blik voor veel dreiging weet te zorgen.

Al met al is het anno nu nog steeds een leuke film, best rauw, en ook best origineel. Hier en daar zitten er zeker wel wat schoonheidsfoutjes in en niet alles is dus even goed, maar Detour heeft ook een bepaalde charme, die ervoor zorgt dat het allemaal toch wel erg lekker wegkijkt.

3,5*

Beetje brak, maar ook een noir die het genre in z'n meest zwarte vorm belichaamt. Een protagonist in de kantlijn van de maatschappij, niet bepaald geboren voor het geluk, getekend en fatalistisch van aard. Zijn voice over jammert als een klaagzang door de film, terwijl hij ondertussen wordt gestuurd door vrouwen, twee totaal uiteenlopende types, belust op snel geld. Zeker Savage speelt een haast onwerkelijk bitse tante met haar in zuur gedoopte tong.

Met botte pech als katalysator en het slot, hij wordt gearresteerd, komt de film uiteindelijk over als een soort bekentenis van een man die zich slachtoffer voelt en zijn vrije val beschrijft. Hier en daar geeft Ulmer iets meer prijs over zijn bittere hoofdrol, met name de irritaties vallen op. Veel franje heeft het verder niet, al is het op enkele scherpzinnige opmerkingen te betrappen, maar dat geeft het op het eerste gezicht rechttoe rechtaan scenario toch wat meer cachet.

Eenvoudig maar knap gemaakte film-noir, waarbij de femme fatale nu eens op een heel bijzondere manier opduikt en zorgt voor de verrassende wendingen in het intrige.

Scherpe dialogen waarbij voornamelijk de gemoedstoestand van het hoofdpersonage nog eens wordt verteld. Het brengt het plot in stroomversnellingen die het alleen maar spannender maken.

Cinematografisch stelt het niets voor maar het blijft verwonderlijk dat zelfs 70 jaar na datum dergelijke filmpjes gretig overeind blijven.

Hoofdrolspeler Tom Neal, mij totaal onbekend en zeker geen ster in de filmwereld, vertolkt toch uitstekend de pechvogel met wroeging en twijfels allerlei, terwijl Ann Savage heel scherp en kordaat uit de hoek komt.

Goeie film waarin een man al liftend zijn vriendin achterna reist. Een simpel, maar onderhoudend plot (waarbij de korte speelduur wel in het voordeel werkt). Mede door de fijne voice-over weet deze film-noir de juiste sfeer neer te zetten. Tom Neal en Ann Savage zijn niet alleen goed gecast samen, maar doen het beiden ook prima.

Magere low budget noir die na verloop van tijd eerder op de lachspieren begint te werken. Van zodra femme fatale Ann Savage ten tonele verschijnt neemt de film wat mij betreft een enorme duik. Haar bizarre overacting, het repetitieve gebekvecht met de wanhopige Al en haar uiteindelijke dood kan ik enkel omschrijven als karikaturaal en rampzalig. Ik heb geen idee hoe dit theatrale schouwspel in Godsnaam als dreigend of intimiderend kan overkomen. Het vreemde is dat ik hierdoor zowaar iets meer interesse kreeg in de film. Het is zodanig slecht, dat het weer goed wordt. Verder is het visueel niet bijster indrukwekkend. Veel scènes spelen zich af in de auto, waardoor de verplichte rear projection op den duur nogal afsteekt. Hier en daar leuke belichting, maar het biedt helaas weinig compensatie. Zoals het een echte noir betaamt zijn veel verhaalelementen behoorlijk vergezocht en lijken ze recht uit een of ander pulp fiction magazine te komen. Ook het geforceerde einde was beledigend slecht; een duidelijk voortvloeisel van de Hays Code. Ik vond dit een goedkoop prulwerkje dat enkel door de dramatische wisselwerking tussen Al en Vera enigszins de moeite waard wordt.

Beetje rommelige start van deze Noir, met een tikkeltje overacterende Tom Neal die maar al te graag verbeten in de camera wil kijken terwijl zijn voice-over hortend en stotend het verhaal eens opstart. De storyline rond de romance met zijn vriendinnetje heeft echter weinig om het lijf, en het is wachten tot het echte verhaal start.

Dat doet het echter verrassend genoeg niet bij de lift van de mysterieuze chauffeur of de wat suffe dood van dit sujet, en net toen ik dan ook dacht dat er helemáál niks van waarde ging gebeuren, kwam Vera in beeld. En dan is het echt knallen geblazen: een verrukkelijke rol van Ann Savage als superverbeten, gewetenloze tante. Ik ben het dus niet eens met de gewaardeerde bovenbuurman; Savage is als mix van kenau en femme fatale nog enigszins de redding voor deze film.

Meest opmerkelijke aan Detour is de rol van Ann Savage, als zelfzekere, harde tante. In deze periode zie je nauwelijks films waarin de vrouw de man domineert. In 't beste geval probeert ze hem op verleidelijke wijze te manipuleren, maar het is nooit zo passief agressief als hier. Ik vond dat bitchy gedoe eigenlijk wel vermakelijk.

Enig minpuntje is dat onze lifter wel heel weinig initiatief toont. OK, hij kan zich laten intimideren door Vera, maar hij is een hele film overduidelijk onderweg naar zijn noodlot en hij krijgt ettelijke mogelijkheden om daar vanaf te stappen. Het wordt op den duur toch net wat te belachelijk dat hij maar achter haar aan blijft schuifelen, uiteindelijk verdient hij dan gewoon zijn lot.

Veel rondom Detour is legende. De film is zeer waarschijnlijk niet in zes dagen geschoten zoals Ulmer tijdens zijn leven beweerde en ook niet voor 20.000 dollar, maar aanzienlijk meer. Nog steeds erg weinig, dat wel. En voor de B-studio Producers Release Company. Soms haalde zo'n bedrijf een distributiecontract met een grote studio binnen, maar de meeste van de films kwamen terecht op double bills van buurtbioscoopjes. Maar binnen die armoedige context wist dat bedrijf dat dit goed was. De film had meer tijd dan normaal voor de montage en er was zelfs wat promotiebudget. Soms was het driestuiverromannetje waarop die films gebaseerd waren geschreven door iemand met serieus talent. Zo iemand was Martin Goldsmith die ook het script schreef. Zeven jaar later zou een scipt dat hij medeschreef een oscarnominatie krijgen en hij schreef blijkbaar ook verhalen voor Twilight Zone. Deze film is zuiver existentialistisch en bijzonder talig met een van de fraaiste voice overs die ik in lange tijd zag. En weet zijn gebreken tot kracht te maken. Er waren zelfs al wat positieve recensies in 1945, maar de echte waardering kwam uit zowel Europa als door de Amerikaanse public domainstatus waardoor dit best vaak op de Amerikaanse TV was.

Ulmer had een Duits verleden met de beroemde experimentele film Menschen am Sontag en kende in Duitsland al veel later succesvolle regisseurs. Hij had dus contacten. Maar het lijkt alsof Ulmer bewust veelal in de kleine studios bleef, na een paar slechte ervaringen en films die niet doorgingen.

Misschien is dit soort verheven pulp noir me nog het allerliefst van allemaal.

Teleurstellende film. Het begint qua plot nog best redelijk, maar vanaf het moment dat Vera onderweg wordt opgepikt gaat het snel bergafwaarts. Sowieso is die ontmoeting een onwaarschijnlijke toevalligheid. Datzelfde geldt voor de wijze waarop Vera aan haar einde komt, doordat Al te hard aan een telefoonsnoer trekt en haar daardoor zonder dat te weten wurgt. Ronduit ongeloofwaardig. Mede door deze ongeloofwaardigheden wordt het nergens spannend of boeiend. Daarnaast is het acteerwerk van Savage veel te zwaar aangezet. Ondanks de korte speelduur voelde het nog best als een lange zit.

Een aangename film noir / thriller met een vrij korte tijdsduur. Het is op zich geen klassieker, maar alles zit best goed. Mooi gefilmd, boeiend verhaal en de 2 hoofdpersonages dragen de film op hun schouders. Ook al lijkt de film niet zo memorabel, blijft hij wel langer hangen dan je zou denken. Geen grootse film dus, maar wel vakmanschap.