Juana la Loca (2001)

Een volstrekt absurd verhaal dat grotendeels is gebaseerd op historische gebeurtenissen kan mij altijd wel bekoren. Als het niet echt gebeurt was, zou je het nauwelijks kunnen geloven, maar truth is stranger than fiction, blijkt alweer. Of Juana ook daadwerkelijk beviel op het toilet en de navelstreng met haar tanden doorbeet weet ik niet, maar het zou me niets verbazen. Andere delen van het verhaal, zoals het bliksemhuwelijk (dat ging in het echt nog sneller, zelfs zonder een woord uit te wisselen - hoe geloofwaardig is dat?) en Juana's macabere liefde voor het dode lichaam van haar man zijn wel historisch, dus het zou zo maar kunnen.

Eigenlijk is het verhaal best triest. Juana is mentaal niet heel stabiel maar wordt door de trouweloze mannen om haar heen ook tot het uiterste gedreven en wel heel gemakkelijk voor gek verklaard - wat haar vader, man en zoon wel erg goed uitkwam. Ook al ben je een van de machtigste, mooiste en meest ontwikkelde vrouwen van Europa, zelfs dan kun je blijkbaar zomaar aan de kant worden gezet met een slap excuus. Pilar López de Ayala acteert hier heel sterk en laat zowel de strijdbare als de obsessieve kant van Juana goed naar voren komen.

Wat ik jammer vind is dat het verhaal vrij vroeg stopt. Juana leeft nog een aantal decennia waarin ze steeds opnieuw de strijd aangaat om te verkrijgen wat aan haar toebehoort; dit had zonder problemen verfilmd kunnen worden, denk ik. Nu voelt het verhaal wat onaf.

Al met al zeker 3,5 ster waard.

Aardige film over de moeder van Keizer Karel V, bijgenaamd Johanna de Waanzinnige. Een enkele keer wordt een loopje genomen met de werkelijke geschiedenis, maar dat hindert verder niet.

Mooie rol van Pilar López de Ayala, maar net als de andere films van Vicente Aranda weet ook deze film nauwelijks boven de middelmaat uit te stijgen.

Mooie film, heb het vooral gezien uit nieuwsgierigheid vanuit historisch oogpunt over het verhaal. En in die zin gaf deze film me zeker voldoening, al schijnt de film het met de ware gebeurtenissen niet zo nauw te nemen.

Middeleeuwser kan het haast niet klinken: Gekke Johanna, prinses van Castillië, trouwt met Schone Filips, koning van Vlaanderen. De film laat zien dat het, ook voor koningshuizen, roerige tijden waren. Het huidige koningsschap moet vast saai en duf aanvoelen in vergelijking met de oorlogen, gevechten, verbonden, e.d. die koningen destijds aangingen.

Een leuke film die ons een kijkje biedt in andere (roerige) tijden.

Een kostuumdrama dat met de Spaanse opzet een wat pittiger karakter krijgt dan veel soortgenoten. Doet met momenten wat denken aan The Tudors. Het verhaal probeert kennelijk om dicht bij de werkelijkheid te blijven. Op zich geen slecht idee, maar daardoor mist het wel een filmisch gegeven. Zo boeiend was het leven van Johanna de Waanzinnige nu ook weer niet. Toch niet boeiend genoeg voor anderhalf uur film, al is het op zich wel interessant om even het verloop van die tijd te zien. Misschien ben ik eerder benieuwd naar het veel meer kleurige leven van hun zoon: Karel V. Juana la Loca is een goeie film geworden en door het ietwat verschil met de gewoonlijk Engelse, Amerikaanse (die niets hebben met die middeleeuwen trouwens), Franse of Vlaamse films, toch net iets pittiger (om het woord nog eens op te gooien). Leuk, maar geen topper.

Johanna de Waanzinnige is een interessant historisch personage. Ze erfde de ene helft van Spanje van haar vader Ferdinand van Aragón en de andere helft van haar moeder Isabella van Castilië. Na de dood van haar echtgenoot Filips de Schone werd ze krankzinnig verklaard en opgesloten in een klooster.

Ik geloof voor geen meter dat ze echt krankzinnig was. Haar mannelijke familieleden wilden Spanje zelf in handen krijgen. In plaats van haar te vermoorden waren ze zo genadig haar "slechts" geestesziek te verklaren.

Het is spijtig dat ze hier de indruk wekken dat ze echt geestesziek was, in bezweringen geloofde, hysterisch gedrag vertoonde en necrofilie bedreef. Dat ze haar echtgenoot zo aanbad, geloof ik ook niet. Ze werd op haar zestiende uitgehuwelijkt om puur politieke redenen, wat zou leiden tot het immense keizerrijk van Karel V, waar de zon nooit onderging. Kortom, het is allemaal zwaar geromantiseerd en historisch twijfelachtig.

De voortdurend aanwezige muziek was storend, het soort muzikaal behang dat ze bij veel historische (melo-)drama's gebruiken en totaal niet bij de zestiende eeuw past.