The Return of a Man Called Horse (1976)

Wat een toeval zeg! Gisteravond bekeek ik deel één, gewoon eigenlijk. Had de film al een flinke tijd liggen en ik had er wel zin in. Geen flauw idee (echt waar) dat dit achteraf matige deel vandaag op MGM zou draaien. Zoals ik al eerder zij is dit deel erg matig, grappig dat mijn gevoel over het eerste deel in een keer een stuk beter is. Maar dit is dus geen geslaagde opvolger van het aardige eerste deel. Alhoewel het eerste half uur nog wel aardig was, vond ik het er allemaal erg amateuristisch uitzien. Het budget lag hier volgens mij ook een stuk lager. De locaties waren minder groot en ook waren er minder figuranten aanwezig. Het tempo lag hier zelfs nog een stuk lager dan in het eerste deel en ook zaten er een hoop matige scenes tussen. Snap ook niet dat er voor zo'n oersimpel verhaaltje een erg lange speelduur nodig was. Langer dan ik deel één zelfs.

Vond dit dus helemaal niet bijzonder, erg matig zelfs. De film mag blij zijn dat het begin, een aantal plaatjes en de acteerprestaties nog wel aardig was. Anders had dit best lager uit kunnen vallen. Deel drie hoef ik in ieder geval voorlopig niet te zien.

1,5*

Het vervolg op A Man Called Horse (1970).

De regie werd deze keer verzorgd door Irvin Kershner. Richard Harris vertolkt opnieuw de rol van John Morgan. De film maakte gebruik van Mexicaanse acteurs. Volgens producent Sandy Howard waren zij in staat om de emoties beter in beeld te brengen. Tevens had hij overwogen om actrice Luise Rainer een rol te laten vertolken. Persoonlijk vond ik het op sommige punten te langdradig, en hadden bepaalde scènes best korter gemogen. Toch weet de film zich te redden dankzij goede acteerprestaties, en door een mooie soundtrack van Laurence Rosenthal. Volgens regisseur Irvin Kershner zelfs de beste filmmuziek ooit gemaakt.

Ruim 7 jaar later verscheen het laatste deel onder de titel: Triumphs of a Man Called Horse (1982). Lang niet zo goed dan z'n voorganger, maar nog net een voldoende.

3,0 *