Cluny Brown (1946)

Milde satire op Britse goede manieren is gedateerd en mist de kleurrijke, sympathieke karakters die we vinden in Lubitsch' beste films. Jones is prima in de titelrol, maar Boyer is wat stijfjes als de Tsjechische vluchteling die verwarring zaait bij de upperclass Britse familie waar zowel hij als Cluny Brown hun onderkomen vinden. Teveel karakters zijn hol en oppervlakkig en de vertolkingen in de bijrollen zijn te wisselend waardoor veel van de op papier scherpe dialogen onvoldoende uit de verf komen. Onderhoudend en zeker niet slecht, maar Lubitsch heeft veel betere films gemaakt.

Heerlijke Lubitsch die me heeft kunnen entertainen van begin tot eind. Dat de de satire 'gedateerd' lijkt, zoals mrklm aangeeft, lijkt me ergens logisch gezien de maatschappij 70 jaar later wel wat geëvolueerd is. Al kan ik me best wel voorstellen dat er in de Britse klassensamenleving nog rare vogels rondlopen. Ik vond alle karakters goed uitgewerkt, de zogenaamde holheid en oppervlakkigheid maakt m.i. deel uit van de karakters die vertolkt worden, zo zie ik het, en het werkt ook op de lachspieren, wat nog steeds de bedoeling is. Deze film is zeker een aanrader!

I like your mother too, once or twice I thought she was going to smile at me.

Onbekend maakt onbemind? Wat mij betreft hoort Lubitsch laatste film (het half afgemaakte That Lady in Ermine even buiten beschouwing latend) tot zijn beste werk. Cluny Brown is een heerlijke scherpe komedie waarin de verschillende karakters perfect zijn uitgewerkt, hoe klein hun rol ook is. De stijve Mr Wilson, het niet onsympathieke maar leeghoofdige echtpaar Carmel, de degelijke Mr Ames en natuurlijk ook protagonisten Cluny en Mr Belinski, ze zijn stuk voor stuk geweldig gecast en brengen hun teksten overtuigend zonder al te veel te vervallen tot karikaturen. De in de quote genoemde moeder (Una O'Connor uit o.a. Bride of Frankenstein) heeft zelfs geen enkele tekst maar speelt hier misschien wel haar leukste rol- toegegeven ik ben wel een beetje allergisch voor haar stem.

De klassenmaatschappij wordt flink op de hak genomen: van de adel tot de burgerij en het 'gewone' volk, allen zijn vastgeroest in hun denkpatronen. Misschien is het thema niet meer zo relevant, al bestaat de klassenmaatschappij natuurlijk nog steeds wel, de film is van begin tot eind vermakelijk en als de meeste Lubitsch talkies erg quotable.