Kitty Foyle (1940)

Een soap avant-la-lettre. Een verfilming van een tamelijk voorspelbaar, uiteindelijk moralistisch, meisjesboek over klasseverschillen enzo. Met een paar thema's die voor die tijd wel enigszins gewaagd waren. Zowel de weinig sprankelende regie van Wood als de, ondanks de Oscar, verre van grootse Rogers en de nogal kleurloze mannen helpen deze film niet echt. De tand des tijds is er niet vriendelijk voor geweest.

2.0*

Ik kan me goed vinden in de teneur van het commentaar van starbright boy met één uitzondering. Ik vind dat Ginger Rogers wel goed bezig is. Met name haar mimiek in het kraambed na de bevalling en haar uitbarsting naar haar schoonfamilie laten eerste klas acteerwerk zien. Of dat allemaal genoeg is voor een Oscar meen ik echter ook te mogen betwijfelen, zeker gezien het feit dat Rogers toen concurrentie had van o.a. Joan Fontaine (Rebecca) en Bette Davis (The Letter).
De film zelf is een doorsnee romantisch drama over de tegenstelling arm vs. rijk, c.q. werkvolk vs. industriële aristocratie; lange tijd een geliefd thema in de toneel- en filmwereld, dat inmiddels een wat oubollige impressie achterlaat. Of dat terecht is, is een ander verhaal. Maar het doet de film volgens mij geen goed. Dat geldt al evenzeer voor de overbodige en storende sneeuwbol overgangen.

Ginger Rogers is beter dan de film.

Het eerste gedeelte is flauwe romantiek, daarna toch wat inhoudelijker daar waar klassenonderscheid een belangrijke rol gaat spelen in de plot, die toch in zijn geheel geen indruk maakt en alleen even doet opschrikken als Ginger zich eens kwaad gaat maken tegen haar schoonfamilie. Deze scene en de slotshot in de taxi maken Kitty's keuze duidelijk. Het werd tijd.

Beslist niet erg vindingrijk de wijze om de flashbackepisodes aan elkaar te lassen.

Die tegenstelling tussen arm en rijk is niet echt heel extreem , tenslotte is zei altijd keurig netjes gekleed en de banen waar zij werkt zijn redelijk high sociëty ( zeker voor de depressie jaren ) .
Het lijkt over klasseverschillen te gaan in dit romantisch drama maar dat is maar 1 van de meerdere invalshoeken van de film .
Het cinderella complex waar haar vader naar verwijst speelt ook een grote rol in de film , Wyn is de prins op het witte paard ( the guy whe swept her of her feet) en Mark de arme sloeber waar ze eigenlijk geen gevoelens voor heeft maar wel 100% betrouwbaar is ( dat wordt pijnlijk duidelijk in de scene in het begin voor de flashback waarin hij haar ten huwelijk vraagt en waarin zij nauwelijks emotie toont ) .
In the Tinder swindler kon je iets vergelijkbaars zien maar dan in het echt , vrouwen worden verliefd op de luxe levenstijl en niet op de persoon zelf , ( in Kitty's geval het romantische a la cinderella sprookje waar Wyn haar in ontvoerd in oa die lange dans scene ) .
grappig ook wel dat Het feminisme van de suffragettes hier in de openings scene enigsins op de hak word genomen met die scene in de bus of metro waarin nu ineens niemand meer voor haar wil opstaan .
Stiekum steelt Ernest Cossart wel een beetje de show als haar vader die haar fijntjes laat weten dat women's intuition een hoop flauwekul is .