The Fan (1996)

Niet slecht, DeNiro en Snipes acteren best wel goed. En het verhaal is niet super, maar wel goed. Leuke soundtrack trouwens die de film wat ondersteunt.

Naar Snipes begrippen is dit geniaal, maar voor een thriller met DeNiro zakt e.e.a. helaas door de mand. Het verhaal is zeer clichématig en voorspelbaar. Wat de film nogal nekt is het gebrek aan spanning. Gemiddeld filmpje, niets bijzonders maar enigszins onderhoudend.

Misschien hier toch wel een beetje ondergewaardeerd. Was best wel een degenlijke film.

Over de cast moet je niet klagen: Robert De Niro en Wesley Snipes doen het geweldig en ook Del Toro doet het goed. Jammer dat een par bijrollen echt ondermaats waren (zo denk ik aan die radiopresentatrice)

Het grootste probleem is wel dat de grootte spanning uitblijft tot het punt waarin hij de zoon kidnapt. Maar tot dan vond ik het best een vermakelijke film met soms wel een goede joke erin. Een beetje typisch voor Tony Scott toch wel. Misschien mocht het wel iets korter zijn want het ging toch vooral een beetje ten koste van het hoofdverhaal alhoewel ik de randverhalen wel kon waarderen blijkt het achteraf toch het tempo erruit te halen.

Verder is de soundtrack ook in orde, de muziek van The Rolling Stones heel de tijd door, I like

Een beetje twijfelen tussen 3 en 3,5 maar laat ik maar voor het eerste gaan.

***

Best wel een vermakelijk filmpje van De Niro en Snipes in toen nog zijn A-film jaren. Is niet echt een kogelregende zeer geweldadige actiefilm wat we van Tony Scott gewent zijn. Dit is meer een sportfilm. Al veranderd de Niro uiteindelijk wel in een psychopaat. de Niro vond ik iig wel weer goed spelen maar een hoogvliegertje is The Fan niet van hem. Snipes vond ik ook goed spelen als de oude manier. Voor die tijd is het ook een redelijk duo.

Al met al een vermakelijk tussendoortje.

3,5*

Redelijke film die wel vermaakt maar op geen enkel moment spannend is. Robert de Niro en Snipes spelen allebei wel aardig maar op geen enkel moment ontzettend goed. Verhaal is ook te simpel en een beetje onlogisch.

2,5*

Redelijke film van Scott, waarin hij vorm vaak weer net iets teveel boven inhoud stelt.

Robert de Niro is een acteur die het in zich heeft om overtuigend een psychopaat te spelen. Dat heeft hij o.a. al bewezen in Cape Fear en ook hier is hij weer lekker op dreef. Het zet overtuigend een geobsedeerde fan van honkballer Snipes neer. Snipes is duidelijk minder dan De Niro, maar voor zijn doen ook best goed op dreef. Daarnaast is het altijd interessant om het geestelijke verval van iemand mee te maken.

Scott past echter hier ook zijn gebruikelijke visuele trucjes weer toe, maar lijkt daarmee soms geforceerd de spanning proberen op te wekken, waardoor het juist niet werkt. De felle kleuren en bijbehorende montage, staan het script op een gegeven moment dan ook duidelijk in de weg en net zoals bij veel van zijn films, zakt het inhoudelijk daardoor allemaal behoorlijk in.

Het is allemaal niet heel slecht, vooral dankzij de acteurs, maar Scott gaat hier net wat te vaak voor het spektakel. Dat kan leuk zijn, maar hier werkt het richting het einde niet meer.

2,5*

Over Gil, a true fan en #11. Scott herpakt zich weer na het verschrikkelijke Crimson Tide. Niet met een grote film, maar wel eentje die je snel aan hem linkt. Menig regisseur zou hier een soort slow burner van maken, veronderstel ik, Scott geeft vooral vol gas middels een energieke regie in beeld en geluid.

Ook geen oeverloos geouwehoer tussen personages, maar vlot, een tikkeltje grofgebekt en to the point. Zo raast hij bijna door z'n scènes heen. Subtiel is het allemaal niet, verre van zelfs, en het scenario laat af en toe ook wat te wensen over, maar je krijgt zo wel een doelgerichte film voorgeschoteld.

Een thriller met het motortje van een actiefilm, iets in die richting. Dat gaat dat wel een beetje ten koste van De Niro's obsessie, dreiging en dat soort zaken, maar Scott weet er uiteindelijk wel een paar scènes uit te persen die de moeite waard zijn. Geen nagelbijter, maar zeker ook geen vervelende film.

Een wat vergeten film van Tony Scott, en één die me nog niet eens erg tegenviel ondanks de nogal negatieve reacties. Goed idee om de film te vertellen door de ogen van de "bad guy", een man wiens leven een slagveld van tegenslagen is. Het enige wat hem nog staande houdt is zijn obsessie voor Bobby Rayburn, een top-baseballer. Naarmate zijn sociale bestaan neerwaarts gaat, wordt hij mentaal onevenwichtig en gevaarlijk. Wesley Snipes wordt door Scotts sterke focus op De Niro aan de zijlijn gespeeld. Vond het niet zo erg maar dan was een minder bekend acteur als Snipes ook al goed geweest voor deze rol. Behalve in de erg sterke en gespannen ontmoeting tussen Renard en Rayburn nadat de eerste de zoon van zijn idool redt van de verdrinking viel Snipes inderdaad tegen. De Niro vertolkt een rol van psychopaat die dicht aanleunt bij zijn eerdere prestatie in Cape Fear al was hij hier een stuk minder intens. Niet helemaal verkeerd.

Matige film over een messenverkoper bij wie de stoppen doorslaan als hij ontslagen wordt. De personages zijn maar matig uitgewerkt hier en het wordt vaak te ongeloofwaardig gebracht. Ook had de film met gemak wat korter gekund. Robert DeNiro en Wesley Snipes zijn goed gecast en zetten beiden ook een prima rol neer.

Jason Pelligrino's dad says Mick Jagger's gay

In een queeste om alles te reviewen wat ik ooit heb gezien, probeer ik regelmatig eens een filmpje mee te pikken waar ik nog geen review van heb gemaakt. Het handige van dat bij te houden is dat dat vaak films zijn die ik in geen 10 jaar nog heb gezien waardoor de herinnering sowieso erg vaag is. The Fan kreeg indertijd een vlotte 3.5* en dat was vooral Wesley Snipes die me hier verraste. Nooit zo'n enorme fan geweest van Tony Scott, wist ook niet meer dat dit van hem was, dus wel benieuwd wat een herziening ging brengen.

Veel, zoveel is duidelijk. Er kan sowieso al een halfje bij want dit blijft een film met een geweldig kat- en muisspel tussen Gil en Bobby. De manier waarop Gil langzaamaan dieper en dieper wegzakt in zijn obsessie terwijl je meer en meer sympathie begint te krijgen voor Bobby getuigt van een goede karakterontwikkeling en het is gewoon genieten van die laatste confrontatie tussen beide heren. Scott bouwt dat sowieso wel goed op, want hoewel Gil en Bobby elkaar wel spreken aan de telefoon of in elkaars aanwezigheid vertoeven, is het pas op het einde dat ze elkaar 'echt' zien. Ook mooi dat de film uiteindelijk niet te hard begint te ontsporen. Het is en blijft op den duur allemaal wat vergezocht (zeker het feit dat Gil als speler mee op het veld staat) maar dat vergeef je Scott redelijk makkelijk. Blijft toch een regisseur met een eigen stijl en die komt hier zowaar het best tot zijn recht.

Laten we echter wel eerlijk zijn: de cast doet ook veel goeds. Snipes is de laatste jaren weggedeemsterd als acteur (het ontduiken van belastingen, en vooral het erop betrapt worden, heeft hem ook niet veel goeds gedaan) maar in de jaren '90 was dat toch één van de meer interessante acteurs. Hij slaagt er hier in om net iets meer diepgang te geven aan de simpele sports jock, maar het is toch ook vooral De Niro die weer eens lekker de psychopaat mag uithangen. Iets minder overdreven dan bijvoorbeeld in Cape Fear en het werkt bijzonder goed. Beetje jammer alleen dat de bijrollen niet altijd even goed uit de verf komen. Zo wordt Benicio Del Toro niet ten volle benut en wie ooit heeft gedacht dat het een goed idee was om Ellen Barkin de rol van Jewel te geven? Onvoorstelbaar dat dat dezelfde actrice is die me in Sea of Love wist te charmeren. Als Frasier fan ook wel fijn om Dan Butler (Bulldog!) in een kleine bijrol te zien maar dat terzijde.

Ik heb me hier in ieder geval danig mee geamuseerd, meer zelfs dan ik in eerste instantie had verwacht/gedacht. Scott zal nooit één van mijn favoriete regisseurs worden (zijn broer ook niet trouwens) maar dit is toch wel één van de beste films in zijn carrière. Vlotte stijl en intrigerende hoofdrollen dankzij De Niro en Snipes. Die soundtrack is trouwens ook wel heerlijk, dacht even in een Martin Scorsese film te zijn terecht gekomen.

4*

Matige Scott.

Veel heb ik nog niet gezien vanuit de 1980-2000 films van Scott, maar als ik dit zo zie is zijn stijltje na de jaren 2000 wel stukken beter. The Fan is ook afwijkend van zijn andere films door zich meer op de drama en thriller te focussen dan de bekende Scott-actie.

Er is zelfs zowat helemaal geen actie te bekennen. Dat maakt uiteindelijk niet uit, maar als ik een Tony Scott-film kijk verwacht ik op z'n minst wel kwaliteit. Die is hier een stuk minder te bekennen in vergelijking met een hoop van zijn andere films. Het is eigenlijk vooral een trage thriller geworden met iets meer focus op het dramagenre.

De Niro voelt zich in ieder geval duidelijk thuis in dit soort rollen. Naarmate hij ouder is geworden is zijn kieskeurigheid voor zijn rollen wat verminderd, maar dit was nog een tijd waar hij memorabele rollen speelde. Hij speelt dan ook best leuk, maar tevens mag Snipes best genoemd worden.

De rest van het acteerwerk is niet al te bijzonder. Del Toro is dan nog wel leuk, maar andere rollen zoals die van Barkin zijn erg slecht. De personages zelf zijn ook erg standaard, maar dat is iets wat niet onbekend of verrassend is in een Tony Scott-film. In ieder geval is er van goede karakteropbouw geen sprake.

Visueel is het niet erg bijzonder, wat een teleurstellende impact heeft vanuit een Scott-film. Het is allemaal erg saai ingericht. De cinematografie is wel dik in orde, maar het tempo, camerawerk en de personages rammelen aan alle kanten. Vooral dat eerste is wel opvallend traag, zo traag dat het enige vorm van spanning volledig wegneemt.

Het eerste gedeelte is vooral saai. De drama rondom De Niro is gewoon niet zo boeiend en faalt om de film een diepere laag te geven. Uiteindelijk vind ik de reden voor zijn gekte (te) onduidelijk. Hij was al licht ontspoord voordat hij zijn gezin verwaarloosde. De thriller is ook niet erg spannend alhoewel het tempo iets omhoog wordt geschroefd.

Een redelijk ridicule finale wil het nog ergens een beetje verrassend maken, maar in het algemeen is dit wel een teleurstellende film vanuit de kant van Tony Scott. Een dergelijk regisseur zoals hij had hier toch meer mee moeten doen. Hier en daar is wat talent te bekennen, maar in het algemeen was het toch een teleurstellend verloop.

Deze Thriller film van regisseur Tony Scott heb ik vroeger wel eens gezien en tegenwoordig zendt hem weer regelmatig uit op "Film1", waarop ik hem gisteren herzien heb. Hoofdrolspeler Robert De Niro heeft inmiddels overtuigend bewezen (o.a. in "Taxi Driver (1976)" en "Cape Fear (1991)") dat hij een angstaanjagende psychopaat kan neerzetten en ook in "The Fan" heeft hij ze niet allemaal op een rijtje.

In dit verhaal draait het om deur aan deur messenverkoper Gil Renard (Robert De Niro), die zijn baan dreigt te verliezen als de verkoopresultaten tegenvallen. Zijn vrouw Ellen (Patti D'Arbanville) is bij hem weg en hij heeft geen idee hoe hij met zijn zoontje Richie (Andrew J. Ferchland) om moet gaan. Dat Gil moeilijk in de omgang is en nauwelijks iets verkoopt heeft te maken met zijn onvoorwaardelijke liefde voor honkbalclub "The Giants" in San Francisco. Alles en iedereen, zelfs een belangrijke afspraak die de verdere koers van zijn carrière bepaald, moet wijken voor de honkbal-club. En dat heeft rampzalige gevolgen voor de fanatieke fan.

Aan het begin van het nieuwe seizoen contracteert zijn club de inmiddels beroemde speler Bobby Rayburn (Wesley Snipes) en Gil is niet alleen een fan van de club, maar vooral van de speler die een moeizame start kent. Terwijl iedereen praat over een miskoop, blijft Gil zijn idool steunen. Door dik en dun. Zelfs als Bobby in discussie is met zijn teamgenoot, rivaal en populaire slagman Juan Primo (Benicio Del Toro) over het rugnummer dat zij dragen, probeert Gil hem te steunen. Hierin gaat hij echter erg ver en neemt zijn gedrag angstaanjagende vormen aan.

The Fan illustreert goed hoe een fan kan denken en dat zij ook geen grenzen kennen. Alles draait om de sport, de club of de sporter en dat kan rampzalige gevolgen hebben. Het verhaal (wat flink gedramatiseerd en geromantiseerd is) van "The Fan" biedt goede mogelijkheden voor een interessante en spannende film, maar helaas wil de vonk in deze film echter nooit helemaal overspringen en dat komt voornamelijk omdat de film vol zit met slecht uitgewerkte personages en het veel belabberde dialogen bevat.

Robert de Niro speelt een redelijke rol als de lastig te doorgronden gestoorde gek Gil Renard, die buiten de "The Giants" ook een groot fan is van de Britse rock-'n-rollband "The Rolling Stones" (daarvan krijg je ook regelmatig muziek te horen, waarop Gil dan meezingt) en hij kan met een mes zijn behaarde armen en benen scheren (dat laat hij ook regelmatig zien bij zijn deur aan deur verkooppraatje). Zijn spel heeft wel iets weg van de rol die hij in "Taxi Driver" vertolkte.

De rest van de bekende cast is echter een stuk minder op dreef. Vooral Wesley Snipes, als een onuitstaanbaar arrogante rotzak, en John Leguizamo, in de rol van Bobby Rayburn's bijdehante manager Manny, spelen matig en zijn ook irritante karakters en dat geldt in iets mindere mate ook voor Ellen Barkin als sportjournaliste Jewel Stern, wiens bijdrage aan de film totaal overbodig is. Benicio Del Toro is overigens ook irritant, maar dat was tenminste een bewuste gespeelde rol en hij speelt die rol ook best leuk. Vanwege hun irritante rollen, maakt het je eigenlijk geen bal uit wat er met ze gebeurt. Verder zien we ook nog Jack Black in een piepkleine rol (hij is maar een paar seconden in beeld) van radiotechnicus.

Omdat "The Fan" nooit echt spannend wordt (ook niet bij het gedoe omtrent het zoontje van Bobby Rayburn, die Gil ook een keer red uit de zee, in de finale van de film), is het meer een film geworden die je maar over je heen laat komen (kijkt opzicht wel nog lekker weg), zonder daarbij enige emotie te voelen.

Echt succesvol was "The Fan" overigens niet, want regisseur Tony Scott had geen oog voor de spelregels van Amerika's favoriete tijdverdrijf. Blunders op dat gebied werden hem door het Amerikaanse publiek niet in dank afgenomen. Al met al is "The Fan" geen slechte film en weet hij ook op bepaalde momenten te vermaken, maar volgens mij hadden ze hier meer van kunnen maken en zeker gezien de bekende cast.