Saratoga Trunk (1945)

Wat een vreemde film...het begon allemaal nog best aardig, als de mooie, aan lager wal geraakte onechte dochter van een van de notabelen van New Orleans naar haar geboortegrond terugkeert en op wraak zint. Hoogstaand is het allemaal niet, maar Bergman heeft er lol in, en het sfeertje van New Orleans is leuk getroffen. Wel moet je een ouderwets staaltje blackface op de koop toenemen, Robson kreeg zelfs een Oscar-nominatie voor haar rol van bozige voodoo-huishoudster. Comic relief bestaat verder uit Cupidon, de olijke dwerg. En om de schok voor moderne ogen nog wat groter te maken draaft bovendien Cooper op als cliché-Texaan, die vrouwen flink door elkaar rammelt om ze bij zinnen te krijgen, een toverformule die inmiddels enigszins in onbruik is geraakt.

Dan ergens halverwege blijkt die wraak toch niet zo belangrijk, of deze was al zoet genoeg door een gereserveerde plek in het restaurant te claimen, en de film verandert nadrukkelijk van toon. Het wordt allemaal buitengewoon flauw met als dieptepunt het vage zijplotje over een stuk spoor, de Saratoga trunk uit de titel. Dat leidt uiteindelijk tot de uiterst merkwaardige scène waarin treinen vol rouwdouwers een potje met elkaar gaan knokken. De scène dat de gehavende Cooper met de nog gehavender Cupidon als voetbal onder de arm de balzaal in strompelt is al helemaal bizar en de laatste scène wordt nadrukkelijk een poging gedaan een ironische knipoog aan het geheel toe te voegen, hm nee. Het is uiteindelijk een mislukking van een film geworden, daar kan zelfs de schoonheid van Ingrid Bergman niet tegenop.