Prêt-à-Porter (1994)

Chaotische, rommelige film met een rijtje bekende acteurs, waaronder Julia Roberts, die er in deze film wel leuk uitzag, in hoeverre ze dat in andere films niet is. . Een eenvoudig verhaal met daaromheen allerlei kleinere verhaaltjes. Redelijke film, die echter te lang duurt om boeiend te blijven. Dan leuk, dan weer niet, nogal wisselend, de sfeer rondom de modeshow is wel aardig, voor een keer ging wel. 2.0.

Altman lijkt de teugels na Short Cuts flink te laten vieren. In ieder geval is hier de sfeer een stuk luchtiger; om niet te zeggen kluchtiger.

Maar dit staat er echt wel behoorlijk strak op hoor. De camera trackt er weer lustig op los, en de ene na de andere rumoerige, druk bevolkte sequentie rolt er zeer soepeltjes uit.

De verhaallijntjes variëren qua niveau en momenten van 'geestig' tot 'te flauw voor woorden', maar over het algemeen heb ik me eigenlijk prima vermaakt.

Inderdaad niet de beste ensemblefilm van Altman. Een veeg teken misschien, dat eigenlijk het meest opvallende kenmerk is dat er een onafzienbare rij bekende acteurs aan meedoet.

Maar het leuke is dat ze allemaal zichtbaar hun best doen, en Sophia Loren was niet te beroerd om haar striptease uit Ieri, Oggi, Domani 30 jaar na dato opnieuw voor Mastroianni op te voeren.

Je zou zeggen: dat wordt genant, maar dat valt heel erg mee.

Meanderen over de catwalk

Toch wel een fijne Altman weer. Ook al gaat het eigenlijk nergens over en zijn een aantal personages onuitstaanbaar. Het is allebei dan ook net de bedoeling. Altman bezoekt Parijs en schets een groot aantal mini verhaaltjes rondom de catwalk. Zijn stijl is hier zelfs nog wat losser dan we gewend zijn, maar als je je eenmaal overgeeft aan het gevoel dat het nergens heen gaat, is het toch fijn sterren spotten en zijn alle verhaaltjes best charmant. Daarnaast ziet iedereen er natuurlijk mooi en kleurijk uit.

Kom bij deze herziening toch wel op 4* uit.

Zal ook nooit meer een fles champagne in een koeler kunnen zien, zonder aan Julia Robberts te denken.

Chaos.

Met de warboel van de verschillende verhaallijnen en de horde acteurs is de vraag wat ik er van vond nauwelijks meer te beantwoorden. Film kijken als een wedstrijdje wie is wie, en als je daar dan het karakter ook nog bij moet onthouden wordt het me wat veel. Gelukkig zit er nauwelijks een verhaal in, en wordt het uiteindelijk meer een spelletje van wie je leuk of sympathiek vindt.

Chiara Mastroianni wint dat spelletje uiteindelijk, en wellicht is dat vooral omdat haar karakter net een tikkeltje meer diepgang krijgt dan de rest. Maar ook dat blijft homeopatisch.

Verder ben ik eerlijk gezegd wel blij dat dit subgenre van de mozaiekfilm weer uit de mode is geraakt. Meestal werkt het niet, goedbeschouwd - en dat is ook in dit geval denk ik wel zo. Vanzelf wel een positief woordje voor de absurdistische beelden aan het einde, de wezenloos rondschrijdende modellen.